บทที่ 2011 ดินแดนสูงสุด โลกแห่งอวี้ชิง

อู๋เป่ย: "จริงด้วย เมื่อถึงระดับของพวกเขา มองทุกสิ่งเป็นเพียงมด แล้วจะสนใจความได้เสียของเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือเผ่าเทพได้อย่างไร?"

เซินพั่วเซียว: "ใช่ ทุกอำนาจที่ยิ่งใหญ่ล้วนไล่ตามเป้าหมายเดียว นั่นคือการเพิ่มพลัง แล้วก้าวขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเจิ้นตั้น และท้ายที่สุดก็หลุดพ้นจากเจิ้นตั้นรอง เข้าสู่เจิ้นตั้นแท้"

"เคยมีผู้แข็งแกร่งจากเผ่ามนุษย์ทำสำเร็จไหม?" เขาถาม

เซินพั่วเซียว: "ข้ารู้จักสองคน คนหนึ่งคือผู้แข็งแกร่งสูงสุดที่สร้างโลกแห่งอวี้ชิง อีกคนคือองค์พระพุทธเจ้าแห่งพุทธศาสนา"

อู๋เป่ย: "โอ้? หลังจากพวกเขาไปยังเจิ้นตั้นแท้แล้ว มีผลกระทบอิ่งต่อโลกของพวกเราไหม?"

เซินพั่วเซียว: "แน่นอนว่ามี เช่น โลกแห่งซ่างชิงและโลกแห่งอวี้ชิง หลังจากที่ท่านผู้นั้นจากไปก็มีการเปลี่ยนแปลงชัดเจน ข้าคิดว่านั่นคือมรดกที่ท่านทิ้งไว้ หวังว่าจะมีคนมากขึ้นที่สามารถเดินตามเส้นทางของท่าน"

อู๋เป่ย: "ดูท่าข้าต้องไปเยือนโลกแห่งอวี้ชิงสักครั้ง"

เซินพั่วเซียว: "ที่นั่นลึกลับมาก ศิษย์สายตรงของท่านผู้ยิ่งใหญ่นั้นคุมอยู่ที่นั่น พี่ลี่ไปถึงที่นั่นต้องระวังตัวให้มาก"

อู๋เป่ย: "ท่านเซินพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"

เซินพั่วเซียว: "เมื่อถึงระดับของผู้แข็งแกร่งแห่งยุคสมัยและเจิ้นตั้น ผู้แข็งแกร่งมักจะกลืนกินซึ่งกันและกัน ดูดซับพลังและประสบการณ์ของอีกฝ่าย มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะเพิ่มพลังได้อย่างรวดเร็ว"

อู๋เป่ยพูด: "คำพูดของท่านมีเหตุผลมาก ข้าต้องระวังคนพวกนั้นจริงๆ"

เดินมาไกลไม่รู้เท่าไร เส้นทางข้างหน้าพลันกว้างขึ้น กลายเป็นพื้นที่วงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางร้อยเมตร ภายในมีประตูแสงขนาดมหึมา ภายในประตูมีหมอกแสงเคลื่อนไหว อักขระยันต์นับไม่ถ้วนปรากฏๆ หายๆ

ยืนอยู่หน้าประตู อู๋เป่ยสังเกตครู่หนึ่ง ยิ้มพลางพูด: "ท่านเซิน ข้าเข้าไปก่อนนะ" พูดจบก็ก้าวเข้าไป คนก็หายไป

เซินพั่วเซียวลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็เดินเข้าไปเช่นกัน

ว่ากันว่าหลังจากอู๋เป่ยก้าวเข้าประตูแสง คนก็มาถึงอีกโลกหนึ่ง

ทันทีที่เข้ามาในโลกนี้ เขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล หากก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ดูดซับพลังงานของเจิ้นตั้นแท้ในทะเลเคออส ตอนนี้คงถูกกดจนขยับไม่ได้ แต่ในร่างกายเขามีพลังงานเพียงพอที่จะรองรับ หลังจากความไม่สบายตัวครู่หนึ่ง เขาก็ปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งตอนนี้เขารู้สึกค่อนข้างสบายด้วยซ้ำ

มองไปรอบๆ เขาอยู่ในที่รกร้าง สิ่งมีชีวิตรอบข้างแข็งแกร่งยิ่งกว่าปลาใหญ่ในทะเลเคออสเสียอีก แต่กลิ่นอายที่เขาปล่อยออกมาน่ากลัวกว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้หมื่นเท่า พวกมันต่างหนีห่าง ไม่กล้าเข้าใกล้

ในตอนนั้นเอง ในสมองของอู๋เป่ยมีเสียงดังขึ้น: "ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนอวี้ชิง"

อู๋เป่ยประหลาดใจมาก ตกใจด้วย: "ท่านคือใคร?"​​​​​​​​​​​​​​​​

"ข้าคือผู้ที่จะชี้นำเจ้าในการฝึกฝนที่ดินแดนนี้ เจ้าเรียกข้าว่า 'ชิงเฟิง' ก็ได้"

อู๋เป่ย: "ชิงเฟิง อวี้ชิงกับโลกแห่งอวี้ชิงมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่?"

ชิงเฟิง: "มี โลกแห่งอวี้ชิงที่เจ้ารู้จัก คือภาพสะท้อนอิ่งของดินแดนอวี้ชิง ความสัมพันธ์นี้คล้ายกับความสัมพันธ์ระหว่างเจิ้นตั้นแท้กับเจิ้นตั้นรอง"

อู๋เป่ย: "พูดแบบนี้ ภาพสะท้อนอิ่งของดินแดนอวี้ชิงมีมากกว่าหนึ่งใช่ไหม?"

ชิงเฟิง: "ใช่ โลกแห่งอวี้ชิงที่เจ้ารู้จัก คือภาพสะท้อนอิ่งของดินแดนอวี้ชิงในจักรวาลเจิ้นตั้น ในเจิ้นตั้นอื่นๆ ดินแดนอวี้ชิงก็มีภาพสะท้อนอิ่งเช่นกัน เพียงแต่บางแห่งไม่มีอยู่แล้ว บางแห่งยังคงอยู่"

อู๋เป่ย: "ข้าได้ยินมาว่า ผู้สร้างโลกแห่งอวี้ชิงได้ไปยังจักรวาลแท้แล้ว คงเป็นผู้ที่สร้างดินแดนอวี้ชิงนี้ด้วยใช่ไหม?"

ชิงเฟิง: "ใช่ ดินแดนอวี้ชิงสร้างโดยหยวนสื่อ เพื่อจุดประสงค์ในการบ่มเพาะผู้สืบทอด เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตคนที่ห้าที่เข้ามาที่นี่"

อู๋เป่ย: "หยวนสื่อ ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์หรือ?"

"แน่นอนว่าใช่"

อู๋เป่ย: "แต่ตามที่ข้ารู้ เผ่าพันธุ์มนุษย์เพิ่งกำเนิดในยุคนี้ แต่ในยุคก่อน เผ่าเซียนเคยก้าวเข้าสู่ช่วงที่สามของหนทางแห่งผู้เที่ยงแท้แล้ว"

ชิงเฟิง: "ในสายตาของหยวนสื่อ ไม่มีแนวคิดเรื่องเวลา เขาสามารถปรากฏในทุกจุดของเวลา ดังนั้นสิ่งที่เจ้าพูดจึงไม่ใช่ปัญหา"

อู๋เป่ยครุ่นคิด: "นั่นหมายความว่า หยวนสื่อสามารถไปถึงช่วงก่อนกำเนิดจักรวาลได้ด้วย?"

ชิงเฟิง: "เมื่อเจ้าถึงระดับนั้น เจ้าจะเข้าใจเอง"