บทที่ 2014 มาที่หน้าถ้ำเสินหนงอีกครั้ง

อู๋เป่ยไม่มีเวลามาสนใจเรื่องผู้หญิง จึงให้เชียนเสวียหลิงเจียวเป็นคนคัดเลือกแทน ส่วนตัวเขาทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปกับเรื่องการเงินไฉ

ตระกูลฉางควบคุมประชากรจำนวนมาก สามารถเลี้ยงดูคนได้มาก มีรายได้สูง แต่ก็มีค่าใช้จ่ายสูงเช่นกัน ปัจจุบัน ตระกูลฉางมีรายได้ประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นล้านเหรียญเต๋าจุนต่อปี ในขณะที่มีค่าใช้จ่ายสูงถึงหนึ่งแสนสามหมื่นล้านเหรียญ

อย่างไรก็ตาม ตระกูลฉางได้สั่งสมความมั่งคั่งมาอย่างมหาศาลตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉพาะเงินทองไฉก็มีถึงสิบสามล้านล้านเหรียญเต๋าจุน หากรวมทรัพย์สมบัติและของมีค่าไฉอื่นๆ มูลค่ารวมอย่างน้อยสามสิบล้านล้านเหรียญเต๋าจุน

อู๋เป่ยควบคุมความมั่งคั่งไฉเหล่านี้ พร้อมกับลดค่าใช้จ่าย โดยตัดเงินที่แจกจ่ายให้แต่ละสาขาและครอบครัวย่อย ไม่เพียงแต่ลดลงเท่านั้น ยังบังคับให้พวกเขาส่งเงินไม่บางส่วนให้เขาตามกำหนดเวลา มิฉะนั้นจะถูกประหารทั้งหมด!

การควบคุมตระกูลใหญ่อย่างตระกูลฉาง กำลังของศิษย์และผู้อาวุโสหนึ่งหมื่นกว่าคนจากลัทธิเซียนไท่ชิงดูจะไม่เพียงพอ ดังนั้น วันหนึ่งเขาจึงส่งคนหนึ่งหมื่นคนเข้าไปในรังเวทย์ปีศาจ

เขาดูดซับพลังบางส่วนจากแก่นของเจิ้นตั้น จากนั้นใช้รังเวทย์ปีศาจเพื่อยกระดับคุณสมบัติและพลังของพวกเขา พร้อมกับถ่ายทอดวิชาเส้นทางแห่งเซียนให้

จากนั้น เขาก็เร่งความเร็วขึ้น ตอนนี้เขามีทรัพยากรมากมาย ทรัพยากรของตระกูลฉางใช้ไม่หมด จึงไม่ต้องกังวลเรื่องการลงทุน

ในเวลาไม่นาน ผู้บำเพ็ญกว่าหมื่นคนได้ใช้เวลาพันปีอยู่ข้างใน พลังยุทธ์ของแต่ละคนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่บรรลุถึงระดับเซียนผู้เที่ยงแท้ และมีร่างกายระดับเจิ้นโหว บางคนถึงกับบรรลุถึงระดับเต้าจวิน มีร่างระดับราชาผู้เที่ยงแท้

เมื่อออกมา คนเหล่านี้ก็เชื่อมโยงกับโลกแห่งเซียนสวรรค์และโลกแห่งเซียนทองของอู๋เป่ย และพลังของพวกเขาก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังของอู๋เป่ย

แค่คนเหล่านี้ยังไม่พอ อู๋เป่ยจึงตัดสินใจฝึกทหารศักดิ์สิทธิ์อีกกลุ่มหนึ่ง

การฝึกพวกเขาต้องการคนที่มีพรสวรรค์ คุณสมบัติต้องไม่แย่เกินไป จึงประกาศในนามของอี้ผู้นำตระกูลฉาง รับสมัครผู้มีคุณสมบัติดีเด่นจากทุกกลุ่มอิทธิพลภายใต้การปกครองของตระกูลฉาง โดยให้ทรัพยากรมหาศาล แต่ที่นั่งมีจำกัด โดยแบ่งให้กลุ่มอิทธิพลต่างๆ

ในสายตาของกลุ่มอิทธิพลเหล่านี้ ตระกูลฉางเป็นยักษ์ใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ เป็นผู้มีอำนาจสูงสุด ดังนั้น กลุ่มอิทธิพลทั้งเล็กและใหญ่จึงลงมือทันที ภายในเวลาไม่ถึงสามวัน ก็ส่งคนที่มีคุณภาพดีที่สุดหนึ่งแสนคนมาให้ตระกูลฉาง

อู๋เป่ยคัดเลือกหนึ่งหมื่นคนมาฝึกเป็นองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์; ที่เหลือฝึกเป็นทหารศักดิ์สิทธิ์ ด้วยทหารและองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์หนึ่งแสนคนนี้ ก็สามารถปกป้องตระกูลฉางได้

หลังจากอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง สถานการณ์ของตระกูลฉางค่อนข้างมั่นคงแล้ว เขาให้อาหลี่ช่วยเหลือเซียนเพียวเมี่ยว ส่วนตัวเขาหาที่เข้าฌาน เพื่อพัฒนาระดับมรรคาจารย์ของเส้นทางแห่งเซียนต่อไป

ตอนนี้ เขาอยู่ในระดับสูงสุดของต้าหลัวจินเซียน ขั้นต่อไปคือการทะลุทะลวงสู่ระดับมรรคาจารย์

ความแตกต่างระหว่างมรรคาจารย์และเต้าจวินคือ มรรคาจารย์มีการตรัสรู้เกี่ยวกับมหาวิถีที่เกาหมิง และควบคุมระเบียบเจิ้นตั้นได้ละเอียดกว่า พูดง่ายๆ คือ มรรคาจารย์สามารถเรียนรู้วิชาเต๋าได้มากกว่าและแข็งแกร่งกว่า

แต่นั่นเป็นเพียงมรรคาจารย์แบบดั้งเดิม มรรคาจารย์ที่อู๋เป่ยต้องการฝึกตนได้รับความหมายอี้ที่มากกว่านั้น นั่นคือความสามารถในการต่อต้านมหาภัยพิบัติ และรับการเปลี่ยนแปลงจากพลังงานของเจิ้นตั้นหลัก ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

แน่นอนว่า หากต้องการได้รับพลังของเจิ้นตั้นหลัก ก็ต้องเข้าไปบำเพ็ญในโลกแห่งเซียนทองของเขา ใช้บุญบารมีแลกเปลี่ยน

สำหรับอู๋เป่ยแล้ว มรรคาจารย์ไม่ใช่เรื่องยาก เขาใช้เวลาเพียงสองวันในการแบ่งระดับย่อยของระดับนี้ออกเป็นหลายระดับ จากนั้นก็ไปฝึกตนด้วยตัวเอง

ในวันที่สาม เขาก็กลายเป็นมรรคาจารย์ที่แท้จริง! ในช่วงนี้ เขาเรียนรู้วิชาเต๋ากว่าร้อยชนิดอย่างง่ายดาย

วันนี้เขาเพิ่งฝึกตนเสร็จ เชียนเสวียหลิงเจียวมาพบเขา ยิ้มพลางพูดว่า: "ซวนเป่ย ฉันได้คัดเลือกหญิงสาวห้าคนจากสามร้อยคนมาให้เจ้า ทั้งนิสัยและหน้าตาล้วนดีเยี่ยม"

อู๋เป่ย: "อืม ต่อไปเจ้าดูแลพวกนางแทนข้าก็แล้วกัน"​​​​​​​​​​​​​​​​

เชียนเสวียหลิงเจียว: "ซวนเป่ย แม้พวกนางจะเป็นเพียงอนุภรรยา แต่ก็เป็นหญิงของเจ้า ควรไปพบพวกนางสักครั้ง"

เห็นนางยืนกราน อู๋เป่ยจึงจำต้องมาที่ห้องโถง ในห้องโถงหรูหรา มีหญิงสาวห้าคนยืนอยู่ แต่ละคนงดงามเป็นยอดหญิง รูปโฉมงามเลิศ

พวกนางย่อกายคำนับพร้อมกัน: "คารวะนายท่าน!"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ต่อไปพวกเจ้าต้องฟังคำสั่งของหลิงเจียว เอาล่ะ ลงไปได้"

หลังจากหญิงทั้งห้าถอยออกไป เชียนเสวียหลิงเจียวยิ้มพูด: "ซวนเป่ย ตอนนี้ตระกูลฉางอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าแล้ว"

อู๋เป่ย: "อืม ไม่ได้กลับบ้านมาพักใหญ่แล้ว หลิงเจียว เจ้าช่วยอาจารย์ของข้าหน่อย ข้าจะกลับบ้านก่อน"

เชียนเสวียหลิงเจียว: "ซวนเป่ยไปเถิด ข้ากับอาจารย์จะจัดการเรื่องของตระกูลฉางให้ดี"

เขาพูดจบก็ออกเดินทางทันที ไม่นานก็กลับมาถึงทวีปฮวง

ระหว่างทาง เขาแวะไปที่หุบเขาเสินหนง เข้าพบเทพวิลโลว์ บรรพบุรุษลูกท้อ บรรพบุรุษโสม น้ำเต้าชีเป่า วิสทีเรีย และอื่นๆ

แรกสุดเขาพบบรรพบุรุษโสม น้ำทิพย์ไท่ชูนี้สามารถซ่อมแซมความเสียหายของเขาได้ เขาหยิบขวดน้ำทิพย์ไท่ชูออกมาแล้วยิ้มพูด: "พี่โสม น้ำทิพย์ไท่ชูนี้ ข้าช่วยหามาให้แล้ว"

"จริงหรือ? ดีจังเลย!" บรรพบุรุษโสมดีใจมาก "รีบเทลงที่โคนรากข้าเร็ว!"