บทที่ 2020: แสงแห่งจักรวาลหลัก

หลี่เย่าซือ (ปรมาจารย์โอสถ) ยิ้มและกล่าว:“ป้าหรูเสวี่ย พวกเรามาเยี่ยมท่าน นี่หลี่อี้กับหลี่ไท่ยี่ น้องสามและน้องสี่ของเรา”

เถาหรูเสวี่ยพยักหน้าและยิ้ม:“ที่แท้ก็อี้เอ๋อร์กับไท่ยี่ พวกแกสองคนโตกันขนาดนี้แล้ว”

หลี่อี้หัวเราะ:“เสวี่ยอี๋ พวกเราเคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกไท้ชิง ชั่วระยะหนึ่ง เวลาที่นั่นผ่านไปเร็วกว่าที่นี่ ดังนั้นพวกเราถึงตัวโตขึ้นเร็ว”

เถาหรูเสวี่ยกล่าว:“ดีมาก พวกแกเป็นชายหนุ่มที่แท้จริงแล้ว”

ขณะนั้น หลี่ไท่ยี่เริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เถาหรูเสวี่ยฟังจบก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าว:“การสังหารปีศาจผู้ตรวจตราฟ้า นั้นค่อนข้างลำบาก เพราะเทพอสูรผู้เฝ้าฟ้าเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของราชสำนักเซียน ต้าเทียนจุน ให้ความสำคัญกับพวกมันมาก ตอนนี้แกฆ่าไปถึง 500 ตนในคราวเดียว ฉันกลัวว่าต้าเทียนจุนคงเดือดดาลไม่น้อย”

หงส์เพลิงน้อย กล่าวอย่างไม่ยี่หระ:“จักรพรรดิแห่งฟากฟ้าบ้าบออะไรกัน หากกล้าหาเรื่องเรา ฉันจะฟาดเขาให้จบด้วยดาบเดียว!”

เถาหรูเสวี่ยหัวเราะ:“หงส์เพลิงน้อย พลังของแกพัฒนาไปมาก แต่ต้องรู้ไว้ว่าต้าเทียนจุนตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ได้ยินมาว่าเขาได้รับโอกาสพิเศษหลายครั้งจนพลังของเขาทัดเทียมผู้แข็งแกร่งแห่งยุค ”

หงส์เพลิงน้อยตกใจ:“ผู้แข็งแกร่งแห่งยุคหรือ?”

เถาหรูเสวี่ยพยักหน้า:“ใช่ เขาเป็นบุคคลที่มีโชคชะตายิ่งใหญ่ แต่พวกแกก็ไม่ต้องกังวล แม้เขาจะโกรธ ก็ไม่ง่ายที่จะลงมือโดยตรง เพราะตระกูลหลี่ ก็ไม่ใช่เป้าหมายที่จะล่วงเกินง่ายๆ เช่นกัน”

หลี่เย่าซือกล่าวอย่างมั่นใจ:“ในอนาคต ฉันจะต้องมีพลังที่เหนือกว่าต้าเทียนจุนให้ได้!”

หงส์เพลิงน้อยเบ้ปากและกล่าว:“หากฉันฟื้นพลังทั้งหมด จักรพรรดิแห่งฟากฟ้าก็เป็นแค่ขี้ฝุ่น ฉันตบเดียวก็จบ!”

เถาหรูเสวี่ยหัวเราะ:“ดี พวกแกล้วนแข็งแกร่ง มาเถอะ ฉันจะพาพวกแกไปเดินเล่น”

เด็กๆ วิ่งออกไปฉันงนอกอย่างร่าเริง ขณะเดียวกัน อู๋เป่ย ก็รับรู้เพราะเถาหรูเสวี่ยได้แจ้งถังจื่อยี่ก่อนออกเดินทาง อย่างไรก็ตาม เมื่อรู้ว่าหงส์เพลิงน้อยไปด้วย อู๋เป่ยก็ไม่กังวล

ขณะนี้ อู๋เป่ยกำลังสำรวจพื้นที่ใหม่ในวังสวรรค์ กับถังจื่อยี่ วังสวรรค์แห่งนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของศาลสวรรค์ ภายในยังมีตำหนักจำนวนมากที่ยังไม่ได้รับการสำรวจ

เพื่อปรับปรุงสถานที่ให้เหมาะสมกับการตั้งถิ่นฐานของครอบครัว อู๋เป่ยเริ่มสำรวจจากจื่อซวีกงขยายออกไปทางทิศเหนือ

เขามาถึง "เขตแห่งความโกลาหล" ที่ขึ้นชื่อว่ามีอันตรายสูงและเคยคร่าชีวิตผู้สำรวจไปมากมาย

ที่ขอบเขตแห่งนี้เต็มไปด้วยหมอกแห่งความโกลาหลที่มีคุณสมบัติกัดกร่อนรุนแรง แม้คนธรรมดาอยู่ห่างออกไปหลายลี้ก็ยังรู้สึกไม่สบายตัว

แต่อู๋เป่ยไม่ใส่ใจ เพราะเขาเคยเผชิญสิ่งที่รุนแรงกว่านี้ในมหาสมุทรแห่งความโกลาหล

เขาปล่อยให้ถังจื่อยี่รออยู่ที่เดิม ก่อนเดินเข้าไปในหมอก

ในหมอกนั้น เขาพบกำแพงสูงที่แข็งแกร่งและมีอักขระยันต์ สลักไว้ เขาลองสัมผัสกำแพงแต่ไม่สามารถทำลายได้ จึงบินสำรวจหาทางเข้า

หลังจากบินวนเป็นระยะทางหลายหมื่นลี้ เขาเจอประตูขนาดสูง 18,000 จั้ง ประตูทำจากสีทองน้ำเงิน มีรูปปั้นขนาดใหญ่สองตัวที่ปล่อยกลิ่นอายอันน่าทึ่งยืนอยู่ทั้งสองข้าง

เมื่ออู๋เป่ยเข้าใกล้ ประตูมียอดกระจกที่ยิงลำแสงลงมาที่ตัวเขา ลำแสงนั้นหนักหน่วงดั่งภูเขานับล้านทับร่าง

แต่ด้วยพลังของอู๋เป่ย เขาเพียงถอยหลังเล็กน้อย ก่อนปล่อยกลิ่นอายแห่งเทียนเซิง ที่จำลองได้จากการดูดซับเลือดของอิ๋วหวง

ทันใดนั้น ลำแสงก็อ่อนลงและประตูเปิดออกอย่างยิ่งใหญ่

รูปปั้นเกราะทองสองตัวยืนอยู่ด้านใน ตัวหนึ่งกล่าวเสียงดัง:“ยินดีต้อนรับทายาทแห่งเทียนเซิง!”