บทที่ 2030 สถานที่ที่นักบุญหลับใหล

ต่อจากนั้น เขาปรุงยาอายุวัฒนะชนิดที่สอง ยาอายุวัฒนะเทียนซิงฮวา ยาอายุวัฒนะนี้ ทำให้จิตวิญญาณแข็งแกร่งโดยเฉพาะ เป็นยาอายุวัฒนะที่เข้ากันได้กับยาอายุวัฒนะฝึกขั้นมหาเทพ ราคานั้นแพงกว่ายาอายุวัฒนะฝึกขั้นมหาเทพถึงสองเท่า ยาอายุวัฒนะนี้ เขาปรุงออกมาหนึ่งพันเม็ดเหมือนกัน

ต่อจากนั้น อู๋เป่ยใช้ความสามารถของเขาอย่างเต็มที่ ใช้สมุนไพรที่มีอยู่เพื่อพัฒนายาอายุวัฒนะต่างๆ นี่เป็นงานที่ต้องใช้เวลา โดยไม่รู้ตัว เขาอยู่คนเดียวในห้วงเวลาเล็กๆ นี้นับร้อยปีแล้ว

ในช่วงเวลานี้ เขาปรุงยาอายุวัฒนะออกมาห้าร้อยกว่าชนิด ส่วนใหญ่เป็นชนิดที่ไม่มีอยู่บนโลกนี้ เป็นต้นฉบับ สมุนไพรในมือ ใช้ได้พอประมาณแล้ว ส่วนที่เหลือนั้นยากที่จะเอามาปรุงเป็นยาอายุวัฒนะ นอกจากนี้ เขาก็ทำออเดอร์ของศาลาจักรพรรดินักปรุงยาก่อนหน้านี้จนสำเร็จหมดแล้ว

ร้อยปีแห่งความสันโดษสำหรับเขาที่เป็นถึงเทียนเซิง มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย แต่กลับรู้สึกน่าเบื่อ ดังนั้นจึงบิดขี้เกียจ แล้วออกมาจากห้วงเวลา

ตั้งแต่เข้าไปจนถึงออกมา เขาใช้เวลาไปนับร้อยปี แต่ข้างนอก กลับผ่านไปแค่ยี่สิบกว่านาทีเท่านั้น เถาหรูเสวี่ยและผู้หญิงคนอื่นๆกำลังคุยกันที่ห้องโถงใหญ่

เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยกลับมา เถาหรูเสวี่ยรีบถาม : “ปรุงยาเสร็จแล้วเหรอ”

อู๋เป่ยหัวเราะออกมา หยิบขวดยาออกมาหลายพันขวดทันที พูด : “ยาอายุวัฒนะห้าร้อยห้าสิบแปดชนิด ทุกชนิดล้วนแล้วมีหลายร้อยหลายพันเม็ด รวมทั้งหมดสองหมื่นแปดพันเม็ด”

เถาหรูเสวี่ยดีใจอย่างมาก โบกมือโยกหนึ่งที ก็เก็บยาอายุวัฒนะทั้งหมดเอาไว้ พูด : “ยาอายุวัฒนะเหล่านี้จะตั้งราคายังไง”

อู๋เป่ยหยิบหนังสือออกมาหนึ่งเล่ม พูด : “นี่คือหน้าที่ของยาอายุวัฒนะทั้งหมด คุณสามารถตั้งราคาตามนี้ได้”

เถาหรูเสวี่ยรับหนังสือและพูดด้วยรอยยิ้ม : “ในช่วงนี้เงินเต้าไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่ สามารถตั้งราคาสูงขึ้นอีกหน่อย ก่อนเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ สวรรค์และโลกเคลื่อนตัว บนโลกใบนี้มีจำนวนเต้าจวินเพิ่มขึ้นสิบกว่าเท่าแล้ว”

อู๋เป่ย : “งั้นก็ตั้งราคาเป็นสกุลเงินเต๋าจุน ใช่แล้ว ยังมีออเดอร์ก่อนหน้านี้ ผมก็ปรุงเสร็จแล้วเหมือนกัน” หลังจากนั้นเขาหยิบขวดยาอายุวัฒนะออกมาบางส่วน

จู่ๆถังปิงอวิ๋นก็พูด : “ยาอายุวัฒนะเหล่านี้ ขายให้คนอื่นน่าเสียดายเกินไปแล้วมั้ง”

อู๋เป่ยโบกมือ : “ไม่มีอะไรน่าเสียดาย ของเหล่านี้สามารถแลกเงินได้ และเงินก็สามารถซื้อสมันไพรได้ เดี๋ยวผมจะเอารายการให้คุณ จำเป็นต้องซื้อสมุนไพรเยอะถึงจะได้”

เถาหรูเสวี่ยรับมาแล้วเหลือบมองหนึ่งที พูด : “พูดถึงสมุนไพร เกรงว่าต้องไปตลาดสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดแล้ว ตลาดสมุนไพรหมื่นโลกที่ราชสำนักเซียนเพิ่งสร้างมีพื้นที่ที่ใหญ่อย่างมาก ว่ากันว่าสามารถดึงดูดผู้ค้าสมุนไพรบนทวีปไม่น้อยเข้ามาทำธุรกิจได้”

ดวงตาของอู๋เป่ยเป็นประกาย : “อ่อ มีสถานที่แบบนี้ด้วยเหรอ หรูเสวี่ย คุณเคยไปไหม”

เถาหรูเสวี่ยส่ายหน้า : “ไม่เคยไป เอาแบบนี้ พวกเราไปด้วยกันวันนี้เลย”

อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่ง พูด : “ได้ พรุ่งนี้ไปด้วยกัน”

ฮูหยินอยู่ทั้งหมด อู๋เป่ยจึงไม่ได้กลับไปที่ตำหนักสวรรค์ อยู่ค้างคืนที่ศาลาจักรพรรดินักปรุงยา

ถึงช่วงบ่ายของวันถัดไป เขาค่อยเดินออกมาจากห้องนอน เขาถูกฮูหยินหลายคนดูแลตามลำดับทั้งคืน ล้วนแล้วไม่มีเวลาพักผ่อน ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขามีร่างกายของเทียนเซิง เกรงว่าคงหมดสติไปแล้ว

เตรียมตัวสักพักหนึ่ง เขาและเถาหรูเสวี่ยเตรียมออกเดินทางไปตลาดสมุนไพรหมื่นโลก แต่ในเวลานี้ ศาลาจักรพรรดินักปรุงยาถูกผู้คนล้อมเอาไว้เต็มไปหมด บนท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยผู้คนเช่นกัน ที่แท้ เมื่อเช้านี้มีการเปิดตัวยาอายุวัฒนะสิบชนิดที่ปรุงโดยอู๋เปย ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้โลกตะลึง กองกำลังใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนมาจากแดนไกล แย่งกันซื้อยาอายุวัฒนะ

ในเวลานี้ ท่ามกลางฝูงชนมีการต่อสู้กันขึ้นมา

“ทำไมแกถึงมาแซงคิว ฉันต่อแถวมาสองชั่วโมงแล้ว แกอยากเอาเปรียบเหรอ ไม่มีทาง!” มรรคาจารย์คนหนึ่งเต็มไปด้วยความโกรธ คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเขาจะเป็นผู้ฝึกฝนวิชาปีศาจ ความแข็งแกร่งนั้นไม่ได้อยู่ภายใต้มรรคาจารย์อย่างเขาเลย

ผู้ฝึกฝนวิชาปีศาจหัวเราะอย่างเย็นชา : “ฉันจะแซงคิวแล้วทำไม แกไม่พอใจ พวกเราออกไปต่อสู้กัน!”

ทันทีที่อู๋เป่ยมองเห็น ก็กระแอมหนึ่งที ในเวลาเดียวกัน ปลดปล่อยลมปราณออกมา

ทันใดนั้น ผู้ฝึกฝนวิชาปีศาจก็เชื่อฟังขึ้นมา ยิ้มแห้งๆให้อู๋เป่ย : “ต้องขออภัยด้วย ผมจะไปต่อแถวข้างหลัง”

“แบบนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา เอาแบบนี้แล้วกัน จ่ายบัตรคิวออกไปสามพันคิวก่อน คนที่ได้รับบัตรคิว ถึงเวลาค่อยกลับมา ไม่ต้องรอที่นี่ ไม่อย่างนั้นถนนจะถูกปิดตาย”

ดังนั้น มีคนไปแจกหมายเลขบัตรคิวทันที จากหมายเลขหนึ่งถึงสามพัน

ทันใดนั้น คนที่ต่อแถวก็ค่อยๆแยกย้ายกันออกไป แต่ในพื้นที่ยังเหลือคนอีกนับหมื่นคน ล้วนแล้วไม่ได้รับบัตรคิว