บทที่ 2046 หมื่นลี้กล่าวอำลา

อู๋เป่ย: “ในตระกูลหยาง คุณเคยทำให้ใครโกรธหรือเปล่า?”

หยางซือหลิงวถอนหายใจ “ฉันเป็นลูกสาวของผู้นำตระกูล ทุกคนจะให้เกียรติฉันเสมอ ฉันเองก็ใจดีกับทุกคน ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกับใครเลย”

อู๋เป่ยคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มีคนจ้องทำร้ายคุณอยู่ ฉันจะพาคุณไปก่อน รอให้เรื่องนี้คลี่คลายแล้วค่อยกลับมา”

หยางซือหลิงพยักหน้า “ดีค่ะ!”

หลังจากนั้น อู๋เป่ยก็พาหยางซือหลิงกลับไปที่บ้าน เมื่อหลินเซียนรุ่ยเห็นลูกสะใภ้ในอนาคตก็ยิ้มดีใจมาก

หลังจากฝาก หยางซือหลิงให้กับ หลินเซียนรุ่ยแล้ว อู๋เป่ยก็กลับไปฝึกฝนที่สวนหลังบ้าน เขาต้องการทะลุผ่านระดับจิตวิญญาณระดับสิบแล้วก้าวเข้าสู่ขั้นเต๋าบู๊

เมื่อเข้าสู่ขั้นเต๋าบู๊แล้ว เขาจะสามารถฝึกวิชาของสำนักที่สี่ได้ และจะได้รับการยอมรับจากจักรวาลวิถีบู๊ ซึ่งจะช่วยให้พลังของเขาที่ถูกกดไว้เริ่มปลดปล่อยออกมา

ในคืนนั้นเขาก็สามารถทะลุผ่านขั้นจิตวิญญาณระดับสิบได้ ขั้นจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งทำให้เขาเข้าใจวิถีบู๊ได้ง่ายดายและก้าวเข้าสู่ขั้นเต๋าบู๊ระดับหนึ่งได้

รุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อหยางซือหลิงมาหาอู๋เป่ย เธอก็พบว่าเขามีพลังลมหายใจที่บริสุทธิ์ราวกับเทพ ทำให้เธอรู้สึกเคารพเขามากขึ้น

เธออึ้งไปชั่วขณะแล้วถามว่า “พี่ฉู่ พี่ทะลวงสำเร็จแล้วเหรอ?”

อู๋เป่ยยิ้มและกล่าวว่า “ซือหลิง ตอนนี้ฉันก้าวเข้าสู่ขั้นเต๋าบู๊แล้ว มีบางเรื่องที่ฉันต้องพูดกับคุณ”

หยางซือหลิงพยักหน้า “พี่ฉู่ พี่พูดมาเถอะ ฉันฟังอยู่”

อู๋เป่ยกล่าวว่า “จริงๆ แล้วฉันไม่ใช่ฉู่หาน และฉันจะไม่อยู่ที่นี่นาน ก่อนหน้านี้ที่ฉันบอกกับลุงหยางว่า จะให้ฉู่ฉางเกิงไปสู่ขอคุณ ก็แค่เป็นการเอาตัวรอดชั่วคราว”

หยางซือหลิงตกใจ “พี่ไม่ใช่ฉู่หาน แล้วพี่คือใคร?”

อู๋เป่ยตอบว่า “ฉันมาจากจักรวาลอีกแห่งหนึ่ง ตอนแรกฉันถูกจักรวาลวิถีบู๊ปฏิเสธ เพราะต้องหาตัวตนมาเป็นหน้ากาก ตอนนี้ฉันไม่ต้องการตัวตนนี้อีกต่อไป แต่ก่อนที่ฉันจะจากไป ฉันอยากพูดเรื่องนี้ให้ชัดเจนกับคุณ”

หยางซือหลิงดวงตาของเธอเริ่มแดง “พี่จะไม่แต่งงานกับฉันแล้วใช่ไหม?”

อู๋เป่ยถอนหายใจ “ฉันไม่อยากให้คุณต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว อีกอย่าง อย่าบอกเรื่องนี้กับหลินเซียนรุ่ยเธอเป็นคนดี ฉันไม่อยากให้เธอเสียใจ”

หยางซือหลิงพยักหน้าเบาๆ “ขอบคุณที่บอกเรื่องนี้กับฉัน”

อู๋เป่ยกล่าวว่า “เดี๋ยวฉันจะพาคุณกลับไปที่ตระกูลหยาง จัดการกับคนที่ต้องการทำร้ายคุณ”

เมื่อทั้งสองมาถึงตระกูลหยาง หยางซื่อเจินก็กลับมาถึงบ้านพอดี เมื่อรู้เรื่องที่มีคนวางยาฆ่า หยางซื่อเจิน โกรธมาก

อู๋เป่ยกล่าวว่า “ลุงหยาง ให้ผมหาคนร้ายให้เอง”

หลังจากนั้น เขาก็บินขึ้นไปในอากาศ เปล่งเสียงยาว เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น หวงอวี่เจินและอันฉิ่งก็เดินออกมาด้วยสายตาว่างเปล่า

นี่คือวิชาสะกดจิตที่ครอบคลุมในวงกว้าง ทำให้สามารถหาตัวคนร้ายได้อย่างง่ายดาย

หลังจากอู๋เป่ยกลับมายังที่เดิม ก็กล่าวว่า “คนร้ายก็คือสองคนนี้”

เมื่อเห็นว่าคนที่วางยาคือ อันฉิ่งและหวงอวี่เจิน หยางซื่อเจินก็หลับตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “พาตัวพวกเขาออกไป!”

นักรบหลายคนรีบเข้ามาและพาตัวสองคนนั้นที่เหมือนคนไร้วิญญาณออกไป

หยางซื่อเจินมองอู๋เป่ยด้วยความซับซ้อนทางอารมณ์และกล่าวว่า “หลานทะลวงอีกแล้วหรือ?”

อู๋เป่ยตอบว่า “ผมได้เข้าสู่ขั้นเต๋าบู๊แล้ว แต่การฝึกในขั้นเต๋าบู๊นั้นต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล แม้แต่ตระกูลหยางก็ไม่อาจสนับสนุนได้ ผมจึงต้องไปยังสถานที่ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้”

หยางซื่อเจินถอนหายใจยาว “ฉันรู้ว่านายต้องไปสักวัน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ หากนายต้องการความช่วยเหลือ ฉันจะช่วยเต็มที่”

อู๋เป่ยพูดอย่างหนักแน่นว่า “ผมขอโทษ แต่เรื่องแต่งงานกับซือหลิงคงต้องยกเลิก”