บทที่ 2057 เจ้าไม่รู้จักกฎระเบียบได้อย่างไรกัน

อู๋เป่ยมองไปยังผู้มาใหม่ เป็นชายที่สวมเกราะทอง ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเพิ่งกลับมาจากสนามรบ เกราะของเขาเต็มไปด้วยเลือด ถือทวนศึกในมือ กลิ่นอายรอบกายช่างน่าสะพรึงกลัว

“อารอง!” เหิ่งฮวงยิ้มและเดินไปต้อนรับ

ชายผู้นี้คือแม่ทัพปราบศึกของราชสำนักเซียน นามว่าเลิ่งหมิง ผู้มีผลงานรบโดดเด่นไม่ขาดสาย เขาเพิ่งนำทัพสังหารกองทัพใหญ่ของเผ่าปีศาจและยึดครองอาณาจักรมารได้แห่งหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ คนของเขายังอยู่ในสนามรบ แต่กลับได้รับการขอความช่วยเหลือจากหลานชาย จึงรีบเร่งมาที่นี่ทันที

เลิ่งหมิงมองอู๋เป่ยอย่างประเมินพลางกล่าวว่า “มีพลังยุทธ์อยู่บ้าง แต่ยังไม่พอจะเสริมความหยิ่งยโสของเจ้าได้!”

อู๋เป่ยตอบเสียงเรียบ ๆ ว่า “พวกเราทำตามข้อตกลง เป็นเจ้าสถาบันการศึกษาในตำนานที่ไม่รักษาคำพูด คิดแต่จะหาผลประโยชน์เข้าตัวเอง”

เลิ่งหมิงกล่าวว่า “จะรักษาหรือไม่รักษาคำพูดก็ช่างมันเถอะ เหิ่งฮวงพูดว่าอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น!”

อู๋เป่ยหัวเราะเย็นชา “จะใช้ลูกไม้นี้กับข้า เจ้าคิดว่าตำแหน่งแม่ทัพราชสำนักเซียนของเจ้า ทำให้ล่วงเกินข้าได้อย่างนั้นหรือ?”

เลิ่งหมิงโกรธจัด “บังอาจ! เจ้าเป็นเพียงเจ้าสำนักเล็ก ๆ ยังบังอาจปากกล้ากับแม่ทัพผู้นี้ เจ้ารนหาที่ตายหรือ!”

“โครม!”

อากาศรอบด้านสั่นสะเทือน ปรากฏกองกำลังทหารสามร้อยคน พวกเขามีพลังน่าสะพรึงกลัว ทั้งหมดไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นเผ่าปีศาจ

ทหารมารทั้งสามร้อยนาย แต่ละคนมีพลังทัดเทียมเจ้าสำนัก พวกเขาถือดาบมารในมือ ขณะนี้ดาบมารทั้งสามร้อยเล่มฟาดฟันพร้อมกัน ก่อเกิดเป็นแสงดาบสีดำฟันลงมาใส่อู๋เป่ย

ก่อนที่แสงดาบจะทันถึง รังสีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวก็ทำให้อู๋เป่ยรู้สึกอึดอัด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยกมือคว้ากลางอากาศ มือใหญ่ประหนึ่งจะบดบังท้องฟ้าได้คว้าแสงดาบสีดำเอาไว้ในฝ่ามือ

แสงดาบดิ้นรนบิดเบี้ยว แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากการควบคุมของอู๋เป่ยได้ เขาเหลือบตามอง ก่อนจะกำมือทั้งห้า แสงดาบก็แตกสลายไปในทันที

เลิ่งหมิงตกตะลึง “ดูท่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปแล้ว!”

อู๋เป่ยกล่าวเสียงเรียบ “ของไร้ค่าเช่นนี้ ยังกล้านำออกมาอวดให้ขายหน้าหรือ?”

พูดจบ เขาสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ แสงศักดิ์สิทธิ์สามร้อยสายตกลงสู่พื้น อากาศรอบด้านสั่นสะเทือน พลังอันแข็งแกร่งไร้สิ้นสุดหลั่งไหลมารวมกัน จากนั้นแสงศักดิ์สิทธิ์แต่ละสายก่อร่างเป็นทหารเทียนเซิง!

ทหารเทียนเซิงมีเพียงแค่เทียนเซิงเท่านั้นที่ครอบครองได้ มันแข็งแกร่งกว่าทหารศักดิ์สิทธิ์ทั่วไปหลายเท่า เทียนเซิงไร้รูปร่าง ไร้สสาร เกิดจากอิทธิพลของอริยมรรคแห่งจักรวาล บังเกิดขึ้นโดยไร้ที่มา

ทหารเทียนเซิงทั้งสามร้อยนาย สวมเกราะสีเงินวาววับ ถือดาบหนัก มีดสั้น และโล่กลม ทั้งหมดล้วนสูงใหญ่เกินร้อยเมตร

ทหารเทียนเซิงพวกนี้ล้วนได้รับการถ่ายทอดวิถีการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดจากอู๋เป่ย แต่ละนายต่างเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!

เมื่อเห็นทหารเทียนเซิง ใบหน้าของเลิ่งหมิงดูน่าเกลียด เขาถามว่า “นี่มันอะไรกัน?”

หลังจากจักรพรรดิ์แห่งสวรรค์จากไป บนโลกก็ไม่มีเทียนเซิงอีกต่อไป เย่าหมิงย่อมไม่รู้จักทหารเทียนเซิง แต่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของพวกมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

"ฟัน!"

อู๋เป่ยออกคำสั่ง เพียงชั่วพริบตา เหล่าทหารเทียนเซิงกว่าร้อยนายก็พุ่งออกไปเป็นแสงสีเงิน พุ่งใส่กองทัพปีศาจสามร้อยนาย

เหล่าทหารปีศาจเหล่านี้ร่างกายแข็งแกร่ง คมดาบคมทวนไม่ระคายผิว อีกทั้งยังมีชีวิตอมตะ แต่เมื่อเจอทหารเทียนเซิงฟันลงมา หัวและเอวของพวกมันก็ขาดกระจุยและลุกไหม้จนตายสนิท!

เสียงคำรามของทหารปีศาจดังระงม สามถึงห้านายล้อมโจมตีทหารเทียนเซิงหนึ่งนาย แต่มันก็ไร้ประโยชน์ แสงสีเงินวูบไหวราวสายฟ้า ดาบเดียวสังหารหนึ่งตน กำจัดกองทัพปีศาจสามร้อยนายได้ราวกับผักปลา