บทที่ 2061 ทำลายเขตแดนเข้าไปในอี้เทียน

ในป่ามีแต่ทางเดินที่คดเคี้ยวและเต็มไปด้วยหญ้ารก ทำให้รถเดินทางได้ช้า

หลังจากเดินทางไปได้ประมาณสิบกิโลเมตร ก็มีหมูป่าขนาดใหญ่สูงสามเมตร พุ่งออกมาจากข้างทาง มันยาวสิบกว่าฟุต ตาแดงก่ำ วิ่งตรงมาหารถขบวนของอู๋เป่ย

"ไปให้พ้น!"

อู๋เป่ยตะคอกออกไป พร้อมกับเสียงคลื่นเสียงที่น่ากลัวพุ่งเข้าไปทะลุเยื่อหูของหมูป่า มันร้องครวญครางก่อนจะหันกลับวิ่งหนี แต่เมื่อมันวิ่งไปถึงข้างทาง มันก็ล้มลงไปกับพื้นทันที ร่างกายของมันพ่นเลือดออกจากรูขุมขนเนื่องจากมันได้รับบาดเจ็บจากคลื่นเสียงของอู๋เป่ย

หลังจากนั้น เสียงร้องประหลาดดังขึ้นจากทั้งสองข้าง กลุ่มชนเผ่าที่แต่งกายแปลกประหลาดวิ่งออกมา พวกเขาทั้งหมดถืออาวุธ และร่างกายของพวกเขามีสัญลักษณ์ของสัตว์ประหลาดสองหัวสักอยู่

"เผ่ากินคน!"

ศิลาเฒ่าตกใจร้องออกมา และใบหน้าของเขาก็ดูเคร่งเครียด

หลี่กุยเฉิงยังคงสงบอยู่: "หัวหน้าขบวนคุ้มกันอู๋ สามารถจัดการกับพวกเขาได้ไหม?"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "เรื่องเล็กน้อย"

เขากระโดดลงไปข้างหน้ากลุ่มคนเบาๆ กลุ่มแรกที่เป็นเผ่ากินคนใช้มีดในมือพุ่งเข้ามาหาเขา

อู๋เป่ยจับมีดเอาไว้แน่น แล้วหันมือกลับฟันไปที่ศีรษะของศัตรู จนหัวของมันหลุดออกไป ชาวเผ่ากินคนคนอื่นๆตกใจและพยายามโจมตี แต่ไม่นานก็ถูกอู๋เป่ยทำให้ล้มลงไปกองกับพื้น

จากนั้น เขาใช้พลังจิตของเขาดึงความทรงจำเกี่ยวกับสัญลักษณ์ของเผ่ากินคนเหล่านั้นออกมา และได้รับวิธีการฝึกฝนบางอย่าง

กลุ่มคนเหล่านั้นถูกบังคับให้ค้นความทรงจำจนหมดสติไปทั้งหมด อู๋เป่ยจึงกลับไปที่รถและเดินทางต่อ

หลี่กุยเฉิงทั้งตกใจและดีใจ: "ความสามารถของท่านวู๋เป่ยเหลือเชื่อจริงๆ!

"

อู๋เป่ยหลับตาลงและจารึกสัญลักษณ์ของสัตว์ประหลาดสองหัวในจักรวาลภายในร่างกายของเขา จากนั้นก็ใช้วิธีของเผ่ากินคนในการดูดซับพลัง

ไม่นาน ก็มีพลังงานขนาดเส้นเชือกบ่อน้ำพุ่งขึ้นมาจากหัวของเขาและเข้าสู่จักรวาลภายในร่างกายของเขา เขาพบว่าวิธีของเผ่ากินคนนี้ใช้ได้ดีกว่าที่ศิลาเฒ่าสอนมาและดูดซับพลังงานได้มากกว่า

จากนั้น เขาได้จารึกสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ลงบนดาวเคราะห์ดวงหนึ่งในเจิ้นตั้นภายในร่างกายของเขา สัญลักษณ์นี้มีขนาดมหึมา กินพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งของดาวดวงนั้น

ไม่นาน สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ก็เปล่งแสงออกมา และภายในเจิ้นตั้นของอู๋เป่ย ก็ ปรากฏเสาแสงขนาดมหึมาส่องลงมายังสัญลักษณ์

ตาอู๋เป่ยเป็นประกาย: "ดูเหมือนว่าหากใช้วิธีที่ถูกต้อง สิ่งที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตก็สามารถดูดซับพลังงานจากจักรวาลหลักได้!"

เสาแสงนี้เพียงถูกเจือจางไปเพียงหนึ่งในสิบ ทำให้พลังงานของมันยังคงแข็งแกร่งมากและไหลเข้าสู่เจิ้นตั้นภายในร่างกายของอู๋เป่ย ถูกนำมาใช้ในการจุดประกายดวงดาวที่อยู่ภายในนับไม่ถ้วน

จากนั้น เขาใช้วิธีเดียวกัน แกะสลักรูปเคารพศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับการถ่ายทอดจากศิลาเฒ่าลงบนดาวดวงที่สอง ทำให้เสาแสงขนาดมหึมาอีกต้นปรากฏขึ้นในเจิ้นตั้น

พลังงานสองสายไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ อู๋เป่ยรู้สึกว่าพลังของตนเองเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากเดินทางต่อไปอีกระยะหนึ่ง อู๋เป่ยอาศัยความทรงจำจากชาวเผ่ากินคน รู้ว่าหากเลี้ยวซ้ายไปอีกหน่อย จะพบกับดินแดนต้องห้ามในป่า เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปสำรวจที่นั่น

เขาหันไปบอก หลี่กุ้ยเฉิงและศิลาเฒ่าว่า "ฉันจะไปสำรวจแถวนั้นสักหน่อย พวกคุณรออยู่ที่นี่"

หลังจากลงจากรถและเดินไปทางซ้ายได้ไม่นาน อู๋เป่ยก็พบกับม่านพลังอันแข็งแกร่งปรากฏอยู่เบื้องหน้า

เมื่อเขาวางมือแตะลงบนม่านพลัง พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นและสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

พลังนี้แข็งแกร่งมาก หากเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป คงถูกแรงสั่นสะเทือนบดขยี้จนร่างแหลกสลายไปในพริบตา

แต่แทนที่อู๋เป่ยจะถอนมือออก เขากลับออกแรงกดลงไปหนักกว่าเดิม

“แกร๊บ!”

เสียงแตกดังแกร๊บดังขึ้น ม่านพลังแตกสลาย เผยให้เห็นโลกอีกฟากหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากความอันตรายภายนอก

เบื้องหลังม่านพลังเป็นทิวทัศน์อันงดงามของขุนเขาและสายน้ำ สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยไอวิญญาณที่บริสุทธิ์และอุดมสมบูรณ์

เพียงแค่อู๋เป่ยมองเข้าไป ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในพื้นที่นั้น ก็มีเงาร่างผู้หนึ่งร่วงลงมาจากท้องฟ้า

ผู้มาเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลา ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน ทรงผมสั้นเกรียน แต่งกายดูคล้ายคนยุคปัจจุบันบนโลก

แววตาของหนุ่มน้อยเต็มไปด้วยความสงสัยและเย็นชา ก่อนเอ่ยถามเสียงเข้ม "เป็นท่านที่ทำลายม่านพลังงั้นหรือ?"

อู๋เป่ยยักไหล่ตอบอย่างเรียบเฉย"ใช่ มันขวางทางน่ะ"