บทที่ 2076 วิถีเซียนดั้งเดิม ผู้กลืนกินและผู้เก็บเกี่ยว

เซียนบรรพกาลหัวเราะเยาะ: "อย่างนั้นหรือ? แต่เจ้ากำลังจะสูญเสียจิตสำนึก กลายเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าเซียน!"

อู๋เป่ยส่ายหัว: "เจ้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี!"

เมื่อกล่าวจบ พลังลมปราณทั่วร่างของเขาก็ปะทุออกมาอย่างรุนแรง เขาเร่งเร้าพลัง เพลิงเทพสุดกำลัง ทันใดนั้น วังวนขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขา

เมื่อวังวนนี้ปรากฏขึ้น เซียนบรรพกาลก็สัมผัสได้ถึงพลังดึงดูดมหาศาล พร้อมกับพลังที่สามารถยับยั้งเขาได้

เซียนบรรพกาลตกตะลึง: "นี่มันอะไรกัน!?"

อู๋เป่ยตอบอย่างเฉยเมย: "ในเมื่อเป็นเครื่องมือ ก็จงมีจิตสำนึกของเครื่องมือเถอะ! เครื่องมือไม่ควรมีความทะเยอทะยาน!"

ทันใดนั้น สวรรค์เบื้องบน สวรรค์กลางและสวรรค์เบื้องล่าง ทั้งหมดก็เริ่มล่มสลาย พลังดั้งเดิมที่บริสุทธิ์ถูกสลายกลายเป็นพลังมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่วังวนเหนือศีรษะของอู๋เป่ย

ไม่นาน บริเวณนั้นก็เลือนหายไป พวกเขาทั้งหมดมาอยู่เหนือแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ตงเทียน และในขณะเดียวกัน พลังของเผ่าเซียนที่หลงเหลืออยู่ในจักรวาลก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างฉับพลัน พลังที่ถูกกักเก็บมาหลายยุคหลายสมัยโดยเผ่าเซียน ต่างถูกดึงดูดและหลั่งไหลเข้าหาวังวน

แรงดึงดูดยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเซียนบรรพกาลก็ทนไม่ไหว เขาถอนหายใจยาวก่อนกล่าวว่า

"พวกเราเป็นได้เพียงแค่เครื่องมือจริงๆอย่างนั้นหรือ?"

ทันทีที่กล่าวจบ ร่างของเขาก็แตกสลายกลายเป็นเส้นสายพลังงานนับไม่ถ้วน ถูกดูดกลืนเข้าสู่วังวน

เพียงไม่กี่ลมหายใจ วังวนก็ค่อยๆหายไป พลังทั้งหมดที่ดูดซับมานั้นได้หลอมรวมอยู่ในร่างของอู๋เป่ย และกลายเป็นพลังวิถีเซียนดั้งเดิม

อู๋เป่ยนั่งขัดสมาธิกลางท้องฟ้า เริ่มต้นเข้าสู่การตรัสรู้เกี่ยวกับเซียนบรรพกาล

การตรัสรู้นี้กินเวลานานกว่ายี่สิบวัน ในที่สุดเมื่อเขาบรรลุถึงแก่นแท้ ก็ได้บรรจงเขียนมหาจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ลำดับที่สี่สิบเก้า อันเป็นรากฐานของวิถีเซียนบรรพกาล

"โครม!"

ทันใดนั้น จักรวาลเกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรง อู๋เป่ยรู้สึกได้ว่าจักรวาลกับเขานั้นเชื่อมโยงกันแนบแน่นยิ่งขึ้น และเขาก็ได้ก้าวเข้าสู่ระดับถัดไปของขอบเขตจักรวาลซึ่งเป็น ระดับสูง

ณ ตอนนี้ เขาสามารถควบคุมพลังแห่งจักรวาลได้อย่างมหาศาล แม้แต่จักรวาลที่อยู่ภายในร่างของเขาก็มีการเปลี่ยนแปลงและสอดคล้องกับจักรวาลเจิ้นตั้น

ไม่นานหลังจากเขาทะลวงขอบเขต ท้องฟ้าก็ฉีกขาด ชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น!

เขาย่างก้าวออกมาจากพายุลมและเปลวเพลิง ทั้งร่างแผ่กระแสสายฟ้าออกมา ทุกย่างก้าวของเขานั้นคล้ายกับสามารถสะเทือนมิติ วรยุทธ์ของเขาสูงส่งจนทำให้จักรวาลทั้งมวลสั่นสะเทือนราวกับยอมจำนนต่อเขา

ชายผู้นี้มีคิ้วยาว ตาเรียวแหลม ก้าวเดินเข้าหาอู๋เป่ยอย่างมั่นคง

เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ร่างของอู๋เป่ยก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นยักษ์ขนาดมหึมาที่สูงกว่าหมื่นจ้าง ยืนเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

ทั้งสองจ้องมองกันโดยไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา

อู๋เป่ย: "เจ้านี่ก็คือผู้เก็บเกี่ยวจากจักรวาลหลักใช่หรือไม่?"

ชายปริศนายิ้มอ่อนๆ "เจ้ารู้ที่มาของข้า? น่าสนใจดีนี่"

อู๋เป่ย: "เจ้าจะกลืนกินข้ารึ?"

ชายปริศนา: "ถูกต้อง เจ้าได้ฝึกฝนมาจนถึงระดับนี้ พลังในตัวเจ้าช่างล้ำค่า สำหรับข้าแล้วมันเป็นของบำรุงชั้นดี"

อู๋เป่ย: "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้ามาที่นี่สินะ?"

ชายปริศนา: "แน่นอน ข้าจะมาแดนไท่ซวีทุกสิบปี"

อู๋เป่ย พึมพำ: "ที่แท้ ที่นี่เรียกว่าไท่ซวี..."

ชายปริศนา: "แดนไท่ซวีถูกสร้างขึ้นโดยอาจารย์ทวดของข้า หลังจากผ่านการพัฒนาเป็นเวลาหลายหมื่นปี ที่นี่ได้กลายเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบ มีระเบียบของตัวเอง ดังนั้นจึงสามารถให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตเช่นพวกเจ้า"

อู๋เป่ย: "ระดับพลังของเจ้าอยู่ที่ไหน?"

ชายปริศนา: "ข้าอยู่ในระดับชั้นลับขั้นที่สอง ดังนั้นเจ้าจงอย่าแม้แต่จะคิดขัดขืน ยอมถูกข้ากลืนกินโดยดีเสียเถอะ จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด"

อู๋เป่ยมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ตอนที่อาจารย์ทวดของเจ้าเปิดแดนไท่ซวีขึ้นมา คงต้องใช้พลังไม่น้อย"

ชายปริศนาหัวเราะ: "แน่นอน ตอนที่สร้างแดนไท่ซวีขึ้นมา อาจารย์ทวดของข้าไม่เพียงแต่ใช้พลังของตนเอง แต่ยังอาศัยมหาค่ายกลแห่งไท่ซวีด้วย จะกล่าวว่าพลังงานของแดนไท่ซวีนั้น แข็งแกร่งกว่าอาจารย์ทวดของข้านับพันนับหมื่นเท่าก็ไม่เกินจริง อีกทั้งที่นี่พัฒนาเป็นหมื่นปีแล้ว ขนาดก็ยิ่งใหญ่กว่าช่วงแรกหลายหมื่นเท่า!"

อู๋เป่ย: "ระดับพลังของอาจารย์ทวดเจ้าคงสูงกว่าระดับของเจ้ามากสินะ?"

ชายปริศนา: "อาจารย์ทวดของพวกเราเป็นผู้แข็งแกร่งในระดับชั้นแห่งปาฏิหาริย์ขั้นที่แปด แน่นอนว่าย่อมอยู่คนละระดับกับพวกเรา"