บทที่ 2089 ศิษย์พี่สาม จงเซียว

บทที่ 2089 ศิษย์พี่สาม จงเซียว

การฝึกผิว เป็นการฝึกให้ผิวหนังมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง ซึ่งเป็นระดับแรกของชั้นชำระกาย

อู๋เป่ยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการฝึกตน มีประสบการณ์มากมาย เขาจึงคิดหาวิธีฝึกตนของตัวเองได้ทันที ตามที่บันทึกกล่าวไว้ การฝึกผิวแบ่งออกเป็นสามระดับ ได้แก่ ดาบหอกไม่อาจทะลุผ่าน ร้อนหนาวไม่อาจกล้ำกราย และพิษไฟไม่อาจทำร้าย

อู๋เป่ยปรับปรุงแนวทางฝึกของตนเอง โดยพัฒนาเพิ่มเติมจากสามระดับเดิมให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น กลายเป็นระดับที่สี่คือดูดซับพลังโจมตี ระดับที่ห้าคือสะท้อนความเสียหาย และระดับที่หกคือสัญลักษณ์เวิ่นกำเนิดเอง

สามระดับแรก อู๋เป่ยสามารถบรรลุได้อย่างรวดเร็ว ส่วนระดับที่สี่ การดูดซับพลังโจมตีนั้นมีความยากขึ้น เพราะต้องสร้างค่ายกลขนาดเล็กอยู่ภายในชั้นผิวหนัง เมื่อถูกโจมตี ค่ายกลเหล่านี้จะถูกกระตุ้นและดูดซับพลังของศัตรู

เขาดึงพลังจากค่ายกลใหญ่แห่งจักรวาลมาใช้ ก่อร่างสร้างค่ายกลป้องกันใต้ผิวหนัง นี่เป็นกระบวนการที่ละเอียดอ่อนมาก ซึ่งผู้ฝึกตนทั่วไปแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้ตั้งแต่ครั้งแรก

เมื่อตกค่ำ ภายในผิวหนังของอู๋เป่ยได้ซ่อนค่ายกลขนาดเล็กถึงสามหมื่นหกพันจุด ซึ่งเชื่อมโยงกันกลายเป็นค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ จากนั้น เขาเพียงปรับเปลี่ยนค่ายกลเล็กน้อยก็สามารถบรรลุระดับที่ห้าคือสะท้อนความเสียหาย

ตราบใดที่พลังโจมตีของศัตรูไม่เกินขีดจำกัด ผิวหนังของเขาจะสะท้อนความเสียหายกลับไปสามส่วนครึ่ง

ระดับที่หกของการฝึกผิวคือสัญลักษณ์เวิ่นกำเนิดเอง ซึ่งหมายถึงผิวหนังจะวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่องในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย โดยใช้ค่ายกลขนาดเล็กเป็นพื้นฐาน และก่อร่างสร้างสัญลักษณ์เวิ่นขึ้นมาเอง ทำให้เกิดวิธีป้องกันที่หลากหลาย

หลังจากฝึกผิวจนถึงระดับที่หก อู๋เป่ยก็เริ่มฝึกตนต่อในชั้นชำระกายระดับที่สอง นั่นคือการฝึกเส้นเอ็น

การฝึกเส้นเอ็น ก็คือการฝึกฝนกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นเพื่อเพิ่มพลังการโจมตีทางกายภาพ อู๋เป่ยมีร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็สามารถบรรลุสามระดับแรกที่บันทึกไว้ และยังคิดค้นระดับที่สี่และห้าขึ้นมาเอง

เส้นเอ็นเป็นแหล่งพลังขับเคลื่อนร่างกายทั้งหมด ระดับแรกของการฝึกเส้นเอ็นเรียกว่ากล้ามเนื้อวัว ซึ่งหมายถึงเส้นเอ็นแข็งแกร่งดังเสือโคร่ง ระดับที่สองเรียกว่าเส้นเอ็นเสือ ซึ่งเพิ่มความยืดหยุ่นและพลังมากขึ้น ระดับที่สามเรียกว่าเส้นเอ็นมังกร

ถูกต้อง ในจักรวาลหมิงกู่ก็มีมังกรเช่นกัน เพียงแต่มังกรที่นี่แข็งแกร่งกว่าของจักรวาลเจิ้นตั้นมาก เส้นเอ็นมังกรจึงทรงพลังอย่างยิ่ง นักฝึกเส้นเอ็นจำนวนมาก แม้จะฝึกตนไปจนพลังสูงส่ง ก็ยังไปไม่ถึงระดับเส้นเอ็นมังกร

อย่างไรก็ตาม อู๋เป่ยกลับพัฒนาขึ้นมาอีก โดยสร้างระดับที่สี่คือเส้นเอ็นวิญญาณ และระดับที่ห้าคือเส้นเอ็นเทพ เส้นเอ็นวิญญาณแข็งแกร่งกว่าเส้นเอ็นมังกรมาก เป็นการพัฒนาด้านคุณภาพ ส่วนเส้นเอ็นเทพนั้นทรงพลังยิ่งกว่า เพราะมันอยู่กึ่งกลางระหว่างพลังงานและสสาร สามารถเปลี่ยนแปลงได้หลากหลายเพื่อให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน

เมื่ออู๋เป่ยฝึกเส้นเอ็นเทพสำเร็จ แสงอาทิตย์ก็เริ่มสาดส่อง

เช้าตรู่ อวิ๋นซ่างมาเคาะประตู "ศิษย์พี่ ได้เวลาทานอาหารเช้าแล้ว"

อู๋เป่ยขานรับ เปิดประตูออกก็เห็นอวิ๋นซ่างถือกะละมังล้างหน้าเข้ามา พร้อมกับบิดผ้าขนหนูส่งให้

อู๋เป่ยแปลกใจเล็กน้อยก่อนหัวเราะ "เรื่องพวกนี้ให้พวกผู้ติดตามทำก็ได้"

อวิ๋นซ่างพูดเรียบๆ "ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้มีอะไรทำอยู่แล้ว"

อู๋เป่ยถาม "เธอไม่ต้องฝึกตนหรือ?"

อวิ๋นซ่างตอบ "พลังของฉันถึงจุดตันแล้ว ฝึกไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องใช้ยาอายุวัฒนะเพื่อทะลุผ่าน"

"ยาอะไร?" อู๋เป่ยถาม

"หยวนหลิงตั้น ยาอายุวัฒนะชนิดนี้มีราคาค่อนข้างแพง ตอนนี้ฉันอยู่ที่ลมปราณสี่ระดับ ถ้าจะทะลุไปห้าระดับ อย่างน้อยต้องใช้สามสิบเม็ด แต่ตอนนี้ฉันมีแค่สิบสองเม็ด"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "แค่ทะลุผ่าน น่าจะไม่จำเป็นต้องใช้ยาอายุวัฒนะนี่?"

อวิ๋นซ่างมองเขาแวบหนึ่งก่อนพูด "จักรวาลหมิงกู่เป็นสถานที่ที่สมจริงมาก มีพรสวรรค์อย่างเดียวไม่พอ ถ้ามีทรัพยากร ต่อให้เป็นคนโง่ก็สามารถกลายเป็นยอดฝีมือได้"

อู๋เป่ยครุ่นคิด "เธอกำลังจะบอกว่า จักรวาลหมิงกู่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ขนาดนั้น?"

อวิ๋นซ่าง พูดขึ้น "เว้นแต่ว่าจะเป็นเทียนเฉียวที่มีพรสวรรค์เหนือชะตาฟ้า ไม่อย่างนั้นก็สู้พวกที่มีพื้นเพครอบครัวดีไม่ได้"

อู๋เป่ย พยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น สภาพแวดล้อมของจักรวาลเจิ้นตั้นก็ถือว่าไม่เลว นักพรสวรรค์ด้านการฝึกตนไม่น่าจะลำบากมากนัก"

อวิ๋นซ่าง พูดเรียบๆ "ฉันเป็นศิษย์หัวกะทิ ตอนนี้ระดับของฉันทำให้ได้รับหยวนหลิงตั้นแค่ปีละสองเม็ด และหนึ่งในนั้น ฉันต้องมอบให้ผู้ที่อยู่เหนือขึ้นไป"

อู๋เป่ย ขมวดคิ้ว "ทำไมต้องมอบให้ข้างบนด้วย?"