บทที่ 2127 คัมภีร์เทียนเซวียน พลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจต้านทาน

อู๋เป่ย: "ท่านหัวฟน้าพรรค การเป็นศิษย์อันดับหนึ่งย่อมได้รับทรัพยากรมากกว่าศิษย์ชั้นสูงใช่หรือไม่?"

จางกู่เยว่หัวเราะ: "ต่อไปนี้ ทรัพยากรครึ่งหนึ่งของสำนักเซวียนหมิงจะเป็นของเจ้า!"

อู๋เป่ยตกตะลึง: "ครึ่งหนึ่งของทรัพยากรเลยหรือ!"

จางกู่เยว่: "แต่อย่างไรก็ตาม ในฐานะศิษย์อันดับหนึ่ง เจ้าก็ต้องรับผิดชอบเช่นกัน ทางทิศเหนือของสำนักเซวียนหมิงคือสำนักจินหลง ทางตะวันตกคือสำนักกุ่ยสุ่ย ทางตะวันออกคือสำนักจวี้เซี่ยงและทางใต้คือสำนักเซี่ยหมาน

ศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของเราคือสำนักจินหลง ส่วนสำนักกุ่ยสุ่ยและสำนักเซี่ยหมานนั้นมีการกระทบกระทั่งเป็นบางครั้ง ขณะที่ความสัมพันธ์กับจวี้เซี่ยงถือว่าค่อนข้างดี"

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา จินหลงแข่งขันแย่งชิงทรัพยากรสำคัญกับสำนักเรา และช่วงไม่กี่ปีมานี้ เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาโดยตลอด หลังจากนี้ อนาคตของทรัพยากรเหล่านั้นขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว"

อู๋เป่ย: "วางใจเถอะท่านหัวหน้าพรรค อีกไม่นาน ข้าจะนำสิ่งที่จินหลงแย่งชิงไปกลับคืนมาให้หมด!"

จางกู่เยว่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง หัวเราะพลางกล่าวว่า: "การมีอัจฉริยะอยู่ในสำนัก นับว่าเป็นเรื่องดีจริง ๆ ข้าเองไม่เคยกล้าคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย เพราะจินหลงเต็มไปด้วยยอดฝีมือ หากไม่มีเจ้า ข้ากังวลว่าภายในไม่กี่สิบปี สำนักเซวียนหมิงของเราคงจะถูกกลืนไปโดยสิ้นเชิง"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "ช่องว่างระหว่างเรากับพวกเขาห่างชั้นถึงเพียงนี้เลยหรือ?"

จางกู่เยว่พยักหน้า: "ใช่แล้ว พวกเขาไม่ลงมือทันที เพราะต้องการให้สำนักเซวียนหมิงหมดสิ้นศักยภาพไปเอง แต่หากพวกเขารู้ว่าเจ้าครอบครองปราณเซียนเซวียนหมิง พวกเขาจะต้องหาทางกำจัดเจ้าแน่"

อู๋เป่ย: "ไม่เป็นไร ตราบใดที่ไม่ใช่ยอดฝีมือระดับขอบเขตแห่งเต๋า ข้าจะทำให้พวกมันมาแล้วไม่ได้กลับไป!"

จางกู่เยว่ หัวเราะ “ฮ่าๆ! รอให้จินหลงรู้ถึงพลังที่แท้จริงของเจ้า ตอนนั้นเจ้าคงขึ้นไปสูงแล้ว”

พูดจบ เขาก็ส่งแหวนวงหนึ่งให้ อู๋เป่ย แล้วพูดว่า: “ภายในแหวนมีเหรียญเซวียนหมิง จำนวนมาก ใช้ในการซื้อของภายในสำนักเซวียนหมิง ส่วนพวกมันจะไม่ได้มีประโยชน์มากมายกับเจ้าหรอก”

จากนั้น เขาก็ยื่นกุญแจให้อู๋เป่ยและพูดว่า: “นี่คือกุญแจของชั้นสองในคลังสมบัติ สามารถเปิดได้ด้วยกุญแจนี้เท่านั้น ที่นั่นมีของที่ไม่ต้องใช้เหรียญเซวียนหมิง เจ้าสามารถเลือกใช้ได้ตามใจชอบ แน่นอน ถ้าเจ้ามีของที่ใช้ไม่หมด ก็สามารถเก็บไว้ที่นั่นให้คนอื่นใช้ต่อไปได้”

อู๋เป่ย รับแหวนและกุญแจด้วยสองมือ พร้อมกล่าวว่า: “ขอบคุณท่านหัวหน้าพรรค!”

จางกู่เยว่ ยิ้มแล้วพูดว่า: “น่าเสียดายที่ลูกสาวของข้าทั้งหมดแต่งงานไปแล้ว หากไม่เช่นนั้น ข้าคงจะเชิญเจ้าเป็นลูกเขยของข้าแล้ว”

อู๋เป่ย ยิ้มและกล่าวว่า: “ศิษย์ก็นับเป็นเรื่องน่าเสียดายเหมือนกัน”

จางกู่เยว่ มองเขาแล้วพูดว่า: “หรือ? ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ข้าจะให้ลูกสาวบุญธรรมสองคนของข้าเป็นภรรยาเจ้าได้หรือไม่?”

อู๋เป่ย ตกใจ เขาพูดออกมาแค่ล้อเล่น แต่ตอนนี้เขาก็ต้องตอบรับไปก่อน และกล่าวว่า: “ขอบคุณท่านหัวหน้าพรรค!”

จางกู่เยว่ ยิ้มอย่างพอใจแล้วพูดว่า: “ดีมาก ข้าจะให้พวกนางไปหาที่ที่เจ้าพักก่อน และเมื่อเจ้ามั่นคงแล้ว เราจะเลือกวันที่สมควรจัดงานแต่งงาน”

หลังจากจากลากับจางกู่เยว่แล้ว อู๋เป่ยกลับไปบอกเรื่องนี้ให้อวิ๋นซ่างและคนอื่นๆ ฟัง

อวิ๋นซ่าง: "ได้ยินมานานแล้วว่าหัวหน้าพรรคเลี้ยงดูลูกสาวสวยๆ ไว้เป็นความลับ ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริง"

อู๋เป่ย: "ไม่รู้เขาคิดยังไงกัน เลือกสาวสวยมาเพียบทำไม เขาจะเอามาแต่งงานเองเหรอ?"

อวิ๋นซ่าง: "เขาคงไม่ได้แต่งเองหรอกนะ แต่ส่งให้คนอื่นไป ถ้าข้าคิดไม่ผิด หัวหน้าพรรค น่าจะตั้งใจจะดึงตัวตระกูลชิงสุ่ยทางฝั่งตะวันตกมาร่วมมือ"

อู๋เป่ย: "ตระกูลชิงสุ่ย? ตระกูลสายการฝึกบำเพ็ญ?"

อวิ๋นซ่างพยักหน้าแล้วพูดว่า: "ตระกูลชิงสุ่ยไม่ใช่แค่ตระกูลธรรมดา พวกเขาทำงานให้กับผู้คนในเจิ้นตั้นหลัก ดังนั้นในเจิ้นตั้นหมิงกู่พวกเขามีอำนาจสูงมาก แม้แต่ สำนักเซวียนหมิงยังต้องพยายามหาทางคบหาพวกเขา"

อู๋เป่ย: "พวกเขาทำอะไรให้กับคนในเจิ้นตั้นหลัก ?"

อวิ๋นซ่าง: "ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ในเจิ้นตั้นรองแต่ผู้บำเพ็ญจากเจิ้นตั้นหลัก ก็ยังมาที่นี่บ่อยเพื่อผจญภัยหรือฝึกตน ถ้าที่นี่มีคนของพวกเขาคอยสนับสนุน พวกเขาก็จะประสบความสำเร็จได้ง่ายขึ้น"

อู๋เป่ย: "ข้าจำได้ว่าเจ้าบอกว่ามีบางที่ในเจิ้นตั้นทางด้านขอบเขตเต๋า ที่มีพื้นที่ซึ่งสามารถมีทั้งความจริงและความลวงผสมกัน พวกเขาต้องการไปที่แบบนั้นใช่ไหม?"

อวิ๋นซ่าง: "ใช่ แต่ว่าสถานที่แบบนั้นอันตรายเกินไปสำหรับพวกเรา คนจากเจิ้นตั้นหลัก เท่านั้นที่สามารถไปได้"