บทที่ 2132 พลังแห่งหลงเว่ย

ศาสตร์ลับเซวียนหมิงสังหารนิ้ว แท้จริงแล้วเป็นหนึ่งในศาสตร์ลับที่อาจารย์ทวดแห่งเซวียนหมิงสั่งสมและเข้าใจได้หลังจากได้รับปราณเซียน ศิษย์อันดับหนึ่งของเซวียนหมิงอย่างอู๋เป่ย หากไม่เชี่ยวชาญศาสตร์ลับของเซวียนหมิงก็คงพูดไม่ได้เต็มปาก ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อเพื่อศึกษาศาสตร์ลับเซวียนหมิงสังหารนิ้วนี้

แน่นอนว่าเซวียนหมิงสังหารนิ้วที่อู๋เป่ยใช้ในตอนนี้ พลังรุนแรงกว่าต้นฉบับนับไม่ถ้วน เพราะในร่างของเขามีปราณเซียนของเซวียนหมิงอยู่

เพียงแค่แสงสังหารสายหนึ่งพุ่งออกมา เท่าปลายนิ้ว แต่สามารถเจาะเข้าไปตรงหว่างคิ้วของเซียวโพธิ์เทียนทันที เหลือไว้เพียงรูเลือดหนึ่งรู

ใบหน้าของเซียวโพธิ์เทียนเผยความตกใจออกมา ร่างกายแข็งทื่อ ก่อนจะล้มลงช้าๆ

ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบ จั่วหยวนเฉินเดินมาข้างศพของเซียวโพธิ์เทียน ตรวจดูกลิ่นอายเล็กน้อยแล้วถอนหายใจเบาๆ จากนั้นหันไปมองจางกูเยว่ พูดช้าๆ ทีละคำว่า “ดูเหมือนเซวียนหมิงจะยังมีคนมีฝีมืออยู่บ้าง”

จางกูเยว่ตอบอย่างเยือกเย็น “ยังมีรอบที่สอง”

จั่วหยวนเฉินหัวเราะเยาะ “รอบที่สอง อัจฉริยะของพวกแกคงต้องสังเวยชีวิต!”

จางกูเยว่ “แพ้ชนะยังไม่แน่นอน พูดมากก็ไร้ประโยชน์”

จั่วหยวนเฉินไม่พูดต่อ เดินกลับไปที่เดิม

ผู้พิพากษาคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง “การประลองรอบแรกจบลง เซวียนหมิงเป็นฝ่ายชนะ ตามที่ตกลงกันไว้ สำนักจินหลงจะต้องยกเหมืองผลึกวิญญาณในแดนใต้ให้เซวียนหมิง หากไม่มีข้อโต้แย้ง เราจะเข้าสู่การประลองรอบที่สอง ตัวแทนของทั้งสองฝ่ายคือหลงเว่ยแห่งสำนักจินหลงกับอู๋เป่ยแห่งเซวียนหมิง!”

หลงเว่ยเดินออกมา ใบหน้าเรียบเฉย มองตรงไปที่อู๋เป่ยแล้วพูดว่า “พลังของแกทำให้ฉันประหลาดใจ แต่ไม่มีประโยชน์ ระหว่างเรา ความต่างนั้นมากเกิน หากแกยอมแพ้ตอนนี้ ฉันจะไม่ฆ่าแก”

อู๋เป่ยตอบ “นี่ก็เป็นคำพูดที่ฉันอยากจะบอกแกเช่นกัน”

หลงเว่ย “ในเมื่อแกอยากตาย เช่นนั้นก็เริ่มเลยเถอะ”

“โครม!”

ด้านหลังของเขาจู่ๆ ก็มีไฟลุกท่วมออกมา ในเปลวไฟนั้นปรากฏภาพลวงตาร่างมนุษย์ถึงสามสิบหกร่าง แต่ละร่างปลดปล่อยกลิ่นอายที่ทรงพลังออกมา

อู๋เป่ยรู้ดีว่า ภาพลวงตาทั้งสามสิบหกร่างนั้น คือพลังแห่งความรอบรู้สามสิบหกแขนงที่เขาฝึกมา แต่ละแขนงก็เป็นพลังแห่งความรอบรู้แขนงหนึ่ง

ผู้คนฝั่งเซวียนหมิงต่างพากันตกตะลึง

“ดูจากเซี่ยงแล้ว พลังแห่งความรอบรู้ทั้งสามสิบหกแขนงนี้ ล้วนเป็นระดับชั้นสูง!”

“ใช่ พลังระดับชั้นสูงแขนงหนึ่ง แข็งแกร่งกว่าระดับชั้นต่ำถึงสิบเท่า!”

“พลังชั้นสูงสามสิบหกแขนง แค่พลังนี้ก็อาจไร้เทียมทานในดินแดนพลังแห่งความรอบรู้แล้วกระมัง?”

ในขณะที่ผู้คนต่างถกเถียงกัน รอบนอกเปลวไฟก็มีแสงเซียนห้าชั้นปรากฏขึ้นมาอีก แต่ละชั้นแสดงถึงหนึ่งในห้าพลังเซียน

“อะไรนะ? เขายังมีประสบการณ์จากปราณเซียนถึงห้าสาย!”

แม้แต่จางกูเยว่ก็ยังเผยสีหน้าประหลาดใจ หันไปมองอู๋เป่ยอย่างอดไม่ได้

หลงเว่ยก้าวออกมาเพียงก้าวเดียว พื้นดินก็ปรากฏอักขระยันต์นับไม่ถ้วน ค่อยๆ ก่อตัวเป็นค่ายกลมากมาย ผิวกายของเขาก็มีแสงยันต์ระยิบระยับ เห็นได้ชัดว่าเขาได้ฝึกวิชายุทธที่แข็งแกร่งมาไม่น้อยเลย

“ตายแล้ว! หลงเว่ยนี่มันน่ากลัวเกินไป เกรงว่าแม้แต่ยอดฝีมือในขอบเขตแห่งเต๋าก็ต้องยอมรับพลังของเขา!”

อู๋เป่ยมองดูหลงเว่ยที่ยังคงแสดงพลังอย่างไม่หยุดหย่อน รู้สึกรำคาญเล็กน้อย จึงก้าวเดียวเข้ามาตรงหน้าแล้วซัดหมัดใส่ทันที

พลังอู่ของเขาไม่รู้เหนือกว่าหลงเว่ยกี่เท่า ทั้งในด้านฝีมือและพลัง

“โครม!”