บทที่ 2143 การฆ่าป้องกันและแย่งชิงขบวนสินค้าคืน

เงาดำรูปร่างคลายอิ่งจื่อปรากฏอยู่รอบ ๆ ตัวอู๋เป่ย มันมีแขนยาวสิบสองข้าง รูปร่างน่ากลัว เมื่อกลุ่มคนเข้าไปใกล้เงานั้นก็ใช้แขนจับพวกเขาไว้ จากนั้นก็เริ่มดึงทึง

"ฟู่！"

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ คนที่ยืนอยู่ใกล้หกคนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ สารพัดส่วนหล่นลงมากองระเกะระกะเต็มพื้น คนที่ยังไม่ได้เข้าไปโจมตีถึงกับตกใจกลัว บางคนถึงขั้นอาเจียนออกมาเลยทีเดียว

อู๋เป่ยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ หันหลังกลับมาคว้าคอหนุ่มน้อย แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ตอนนี้เจ้าคงพูดได้แล้วใช่ไหม? "

หนุ่มน้อยใบหน้าซีดเผือก ปรมาจารย์ดินแดนลับสองคน ถูกฆ่าตายเช่นนี้หรือ?

ความหวาดกลัวทำให้เขาตัวสั่นระริก แล้วพูดเสียงสั่นว่า "ข้าพูดแล้ว อย่าฆ่าข้าเลยนะ！"

ในเวลานั้น อู๋เป่ยกวาดตามองผู้คนที่เหลือ เปิดปากแล้วร้องเสียงคำราม เพื่อเป็นการใช้อีกหนึ่งคำสาปโบราณระดับสูง ทันใดนั้น พวกคนเหล่านั้นก็ถูกแรงสั่นสะเทือนจนมึนงงแล้วหมดสติล้มลงไปกันเป็นแถว

ถึงตอนนั้นเขาจึงเริ่มถาม "เจ้าเป็นคนของสำนักคุ้มกันหรือ? "

หนุ่มน้อยพยักหน้า "เป็นนายใหญ่ส่งข้ามาตอบกลับท่าน เดิมที่ระหว่างท่านจะต้องถูกคนของสำนักคุ้มภัยลอบสังหารที่เมืองมังกรทมิฬ แต่ไม่คาดคิดว่าท่านจะมาถึงเร็วเช่นนี้ แผนการจึงมีการเปลี่ยนแปลง นายใหญ่จึงให้ข้านำคนมาจัดการท่าน"

อู๋เป่ย "ข้าปกป้องสำนักคุ้มกัน แต่สำนักคุ้มกันกลับต้องการสังหารข้า?"

หนุ่มน้อย "สำนักคุ้มกันนี้สำคัญมาก เมื่อท่านถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ แต่ตอนนี้การแสดงละครไม่สำเร็จ ขบวนสำนักคุ้มกันจริงตอนนี้ตกอยู่ในอันตรายนัก"

อู๋เป่ย "แสดงละครอะไรกัน?"

หนุ่มน้อย "หากท่านถูกสังหารตายระหว่างทาง สำนักคุ้มกันก็จะประกาศออกไปว่าถูกปล้น และสามารถปกป้องภารกิจลับที่แท้จริงไว้ได้"

อู๋เป่ย "ข้าไม่ใช่ภารกิจลับที่แท้จริง? "

หนุ่มน้อยส่ายหน้า "มิใช่ ภารกิจลับที่แท้จริงยังอยู่ระหว่างทาง ทางที่ท่านเดินทางมานี้เป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คนเท่านั้น"

อู๋เป่ย "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ข้านำสำนักคุ้มกันปลอมไปให้นายท่าน ก็สามารถเบี่ยงเบนสายตาของคนอื่นได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?"

หนุ่มน้อย "มันไม่ได้ง่ายเช่นนั้น ผู้ว่าจ้างอาจไม่สามารถเก็บความลับไว้ได้ ดังนั้นท่านจำเป็นต้องถูกกำจัด"

อู๋เป่ยยิ้มเย็นชา "เพื่อขบวนคุ้มกันสินค้าหนึ่งขบวน นายใหญ่ถึงกับจะฆ่าข้า！"

หนุ่มน้อย "ขบวนคุ้มกันสินค้านี้สำคัญมาก เพราะนายจ้างสัญญาว่า หากสำเร็จ สำนักคุ้มภัยสี่ทิศก็จะได้ทำธุรกิจเส้นทางไปเมืองมักรทมิฬด้วย เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ สำนักใหญ่จึงเต็มใจที่จะเสียสละคนกลุ่มหนึ่ง!"

อู๋เป่ยพูดอย่างสงบนิ่ง "เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าขบวนสินค้าจริงตอนนี้อยู่ที่ไหน? "

หนุ่มน้อย "เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้เขตเวยหลิง พวกเขาจะติดต่อข้าเอง"

อู๋เป่ยพูดต่อ "เขาจะติดต่อหาเจ้าอย่างไร? "

หนุ่มน้อยยันต์หยกออกมา แล้วพูดว่า "ใช้ยันต์หยกนี้ติดต่อมา"

อู๋เป่ยหยิบยันต์หยกนั้นมา แล้วถามต่อว่า " ปรมาจารย์ดินแดนลับสองคนนี้ ก็เป็นคนของสำนักคุ้มกันหรือ? "

"ไม่ใช่ เป็นพวกเราที่เสียเงินเชิญพวกเขามา เป็นปรมาจารย์ที่จะต้องสังหารท่านที่ระหว่างทาง" หนุ่มน้อยตอบ

อู๋เป่ย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าขบวนสินค้านี้คืออะไร? "

หนุ่มน้อย "ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจนัก เพียงรู้แค่ว่าเป็นกล่องหยก"

อู๋เป่ย "ตอนนี้ข้าไม่ถูกสังหารสำเร็จ สำนักคุ้มกันภัยสี่ทิศจะทำอย่างไร?"

หนุ่มน้อยนิ่งเงียบไปช่วงขณะ แล้วพูดว่า "คงไม่มีทางปล่อยให้ท่านมีชีวิตอยู่ต่อ"

ในขณะนั้นเอง เงาสองร่างตกลงมาจากฟากฟ้า ทั้งสองคนต่างสวมชุดสีดำ ซึ่งเป็นคนที่ค่อยตามล่าอู๋เป่ยมาตลอดทาง

เมื่อเห็นเศษชิ้นส่วนศพบนพื้น ทั้งสองก็หรี่ตาลง คนหนึ่งพูดว่า "ท่านเดินทางเร็วจริงๆ พวกข้าออกเดินทางโดยไม่ได้หยุดพักเลย แต่ก็ยังไล่ตามท่านไม่ทัน"

อู๋เป่ยมองดูทั้งสอง "พวกเจ้าก็คือคนที่ถูกส่งมาปกป้องข้าอย่างลับๆ สินะ? คำสั่งที่พวกเจ้าได้รับคืออะไร? คือการให้ข่าวกับคนเหล่านี้เพื่อให้คนเหล่านั้นมาสังหารข้าใช่หรือไม่?"

ทั้งสองอดทึ่งไม่ได้ว่า "พลังของท่านเกินความคาดหมายของพวกข้าจริงๆ แม้แต่ปรมาจารย์ดินแดนลับก็ยังถูกท่านกำจัดได้"

อู๋เป่ยพูดเย็นชา "ตอนนี้ก็คงถึงตาพวกเจ้าแล้วสิ"