บทที่ 2155 ดาบสังหารทองคำ

หานเสวี่ยฉี : “ภารกิจครั้งนี้หนทางยาวไกล ขอให้หัวหน้าอู๋กลับมาอย่างปลอดภัย”

อู๋ป่ย : “แน่นอน”

ชายชุดขาวผงกหัวแล้วเอ่ย : “พวกเรามีเวลาไม่มากแล้ว หัวหน้าอู๋งั้นวันนี้ก็ออกเดินทางกันเถอะ”

อู๋เป่ย : “โลงศพทองคำนี้สถานที่ที่ต้องไปส่งคืออยู่ที่เมืองไหนในแดนตะวันออก?”

ชายชุดขาว : “เมืองม้าขาวแห่งแดนตะวันออก เมื่อไปถึงที่นั่นแล้วย่อมมีคนมารับช่วงต่อ”

อู๋เป่ย : “งานสำคัญแบบนี้ทำไมถึงไม่หาสำนักคุ้มกันที่แข็งแกร่งกว่าพวกเรากัน แต่กลับมาอยากให้พวกเราสำนักคุ้มกันเวยหู่รับงานนี้?”

ชายชุดขาวเอ่ยเสียงเรียบ : “สุดท้ายพวกนายก็รับงานนี้อยู่ดีไม่ใช่หรือยังไง? ถ้าพวกนายไม่อยากรับ พวกเราก็ไม่มีทางไปบังคับได้หรอกนะหรือไม่ใช่?”

อู๋เป่ยยกยิ้ม : “ก็จริง งั้นฉันก็ไม่พูดมากแล้วอีกหนึ่งชั่วยามให้หลังเตรียมออกเดินทาง”

หลังจากนั้น อู๋เป่ยได้เลือกผู้คุ้มกันเฝ้ายามสิบนายและผู้คุ้มกันใหญ่อีกสองนายด้วยตัวเอง เขาไม่อาจานำคนไปได้มากนักเพราะว่าต้องทิ้งคนไว้ที่สำนักคุ้มกันไว้รับภารกิจอื่นๆ เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตามการเดินทางครั้งนี้อาจยาวนานหลายเดือน

เหมินเอ๋อร์และปาหนิงชิงก็ออกมายืนส่งอู๋เป่ยมองดูรถขนส่งเคลื่อนตัวออกไปไกลเรื่อยๆ

อู๋ป่ยขี่ม้าที่ดีที่สุดของสำนักคุ้มภัย ม้าตัวนี้มีสีเหลืองอ่อนเป็นม้าชั้นดีกว่าม้าทั่วไป ม้าตัวนี้เป็นหานเสวี่ยฉีที่เพิ่งซื้อมาเมื่อครึ่งปีก่อนปกติแล้วเธอไม่ค่อยตัดใจจะขี่มันสักเท่าไหร่ นานๆ ทีถึงจะขี่ไปเดินเล่นในบางครั้งเท่านั้น

หานเสวี่ยฉี : “หัวหน้าอู๋ ฉันจะนายกลับมาหลอมยา”

เธอหาเตาหลอมยาให้อู๋เป่ยได้แล้วแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้อู๋เป่ยกลับไม่มีเวลาที่จะหลอมยาอายุวัฒนะด้วยซ้ำ

อู๋เป่ย : “ได้! หัวหน้าใหญ่และทุกคนรักษาตัวด้วย!”

โลงศพทองคำถูกวางไว้บนรถโดยมีม้าถึงแปดตัวลากรถม้าคันนี้ อู๋เป่ยขี่ม้านำขบวนส่วนคนอื่นๆ ตามมาด้านหลัง

ช่วงเวลาพลบค่ำขบวนขนส่งก็ได้เข้าสู่ภายในเขตต้าฉี เมืองยวี่โจวสภาพอากาศฝนตกบ่อยครั้งถนนหนทางมีแต่ดินโคลน เดินทางได้ไม่นานอู๋เป่ยตัดสินใจพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งจากนั้นค่อยเร่งเดินทางในวันพรุ่งนี้

เหล่าผู้คุ้มกันเร่งรีบเดินทางมาทั้งวันเป็นการดีที่ได้พักผ่อนที่นี่ในคืนนี้

รถขนส่งถูกนำมาจอดไว้ในลานกว้าง ประตูห้องของอู๋เป่ยเปิดอยู่ ภายใต้แสงตะเกียงเขากำลังร่ำสุราและดูแผนที่ในมือไปพลาง

สุราพื้นเมืองมีรสชาติไม่เลวหลังจากดื่มไปสามแก้วภายในปากของเขาก็เต็มไปด้วยกลิ่นสุรา เขาที่เพิ่งหยิบถั่วเข้าปากจู่ๆ ก็มองออกไปด้านนอก

เวลานี้ ชายผู้สวมใส่ชุดสีทองทั้งตัวผู้หนึ่งยืนอยู่บนรถขนส่งสินค้าในมือซ้ายของเขาถือดาบทองคำด้ามหนึ่งไว้อยู่

อู๋เป่ยวางจอกสุราลงจากนั้นเดินออกไปด้านนอกประตูแล้วเอ่ยถาม : “ท่านมาเพื่อปล้นสินค้าหรือ?”

ชายชุดสีทอง : “เช่นนั้นแล้วทำไมพวกนายยังไม่รีบหนีเอาชีวิตรอดไปล่ะ?”

อู๋เป่ย : “เพราะการปรากฏตัวของนาย พวกเราเลยต้องหนีหรือ?”

เหล่าผู้คุ้มกันเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบพุ่งออกมาดู และมีผู้คุ้มกันผู้หนึ่งเมื่อเห็นชายผู้นั้นสีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนสี รีบเอ่ยกับอู่เป่ยว่า : “หัวหน้าอู๋ คนผู้นี้คือมหาโจรลำดับที่เก้าของต้าฉีดาบสังหารทองคำ!”

อู๋เป่ย : “โอ้ เขาร้ายกาจมากเลยหรอ?”

ผู้คุ้มกันใหญ่คนนั้นผงกหัวแล้วเอ่ยตอบ : “เขาเคยสังหารอ๋องผู้หนึ่ง”

หลังจากที่อู๋เป่ยได้ยินก็ส่ายศีรษะไปมา : “อ๋องผู้หนึ่งจะสามารถสังหารได้ง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร? มีความเป็นไปได้ถึงแปดส่วนว่าคงมีผู้สูงศักดิ์สักคนที่คิดอยากให้เขาตายเสียมากกว่า”

ดาบสังหารทองคำผู้นั้นส่งเสียงหัวเราะแปลกแปร่งออกมา : “นายฉลาดมาก แต่คนฉลาดมักตายเร็ว!”