บทที่ 2164 วิชาสังหารฉับพลันขั้นสูง

ตลอดเส้นทาง มักได้ยินข่าวลือว่าจักรพรรดิถูกลอบสังหาร บ้างก็ว่าเป็นฝีมือขององค์รัชทายาท บ้างก็ว่าเป็นการกระทำของอัครมหาเสนาบดี แต่ไม่ว่าจะอย่างไร อาณาจักรอู๋อิงในตอนนี้ก็ตกอยู่ในความโกลาหล ไม่เหมาะแก่การพำนักนาน

ห้าวันต่อมา ขบวนคุ้มกันก็ออกจากอาณาจักรอู๋อิง และเข้าสู่เขตอิทธิพลของสำนักเทียนเซียง สำนักนี้ถือว่าเป็นสำนักใหญ่มาก แม้พื้นที่ที่ควบคุมจะไม่เท่ากับอาณาจักรอู๋อิง แต่ก็ถือว่ากว้างขวางไม่น้อย

ช่วงเวลานั้น อู๋เป่ยยังคงฝึกตนต่อไป โดยหมั่นฝึกวิชาเร้นลับหลายกระบวนท่า และเริ่มพยายามทะลวงเข้าสู่ขั้นลี้ลับชั้นที่สาม ซึ่งเป็นระดับ "วิชาลับ"

"วิชาลับ" ตามชื่อก็คือ วิชาเวทย์ที่พัฒนามาจากวิชาเร้นลับหลายแขนง เมื่อวิชาเหล่านี้ได้รับการหลอมรวมและยกระดับ ก็จะเกิดเป็นพลังเวทย์ที่มีอานุภาพล้ำลึก เมื่อฝึกสำเร็จแต่ละวิชาเวทย์ ร่างกายของผู้บำเพ็ญก็จะมีพลังเวทย์ชนิดหนึ่งเพิ่มขึ้น และพลังนี้จะค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นตามกาลเวลา เพราะเหตุนี้ ผู้บำเพ็ญในระดับ "วิชาลับ" จึงมีพลังเหนือกว่าผู้ที่อยู่ในระดับวิชาเร้นลับธรรมดาอย่างมาก

คืนแรกที่เข้าสู่เขตของสำนักเทียนเซียง อู๋เป่ยก็ฝึกสำเร็จวิชาลับบทแรก ซึ่งไม่ได้เกิดจากวิชาใดวิชาหนึ่งโดยตรง แต่เป็นการผสานกันของวิชาเร้นลับสิบสองแขนงกับคาถาลี้ลับ กลั่นออกมาเป็นวิชาเวทย์ชื่อว่า “สังหารฉับพลันขั้นสูง”

วิชานี้ เมื่อใช้แล้ว ศัตรูจะตกสู่ดินแดนแห่งภาพมายา อู๋เป่ยมั่นใจว่า แม้ศัตรูจะอยู่ในขั้นพลังแห่งความรอบรู้ ก็ไม่มีทางรอดพ้นจากวิชานี้ได้!

คืนนั้น อู๋เป่ยกับกลุ่มผู้คุ้มกันหยุดพักในวิหารร้างแห่งหนึ่ง ขณะที่เตรียมกินอาหารเย็น ก็มีชายคนหนึ่งร่างโชกเลือดโซซัดโซเซเข้ามา

อู๋เป่ยรีบเข้าไปดู ทันทีที่เข้าใกล้ ชายคนนั้นก็สิ้นใจ มือของเขาคลายออก เผยให้เห็นถุงผ้าหนึ่งใบ

เมื่อเปิดถุงออกก็พบแผ่นเงินอยู่ข้างใน นับดูแล้วได้สองล้านเหรียญวิญญาณพอดี อู๋เป่ยถึงกับอึ้ง—นี่คือเงินที่ "ช่วงซื่อ " ส่งมาจริงหรือ?

ผู้คุ้มกันคนอื่นก็เข้ามามุงดู เมื่อเห็นเงินในมืออู๋เป่ย ต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อ

ผู้คุ้มกันอาวุโสกล่าวว่า “หัวหน้าคุ้มกันอู๋ คนผู้นี้มาอย่างลึกลับ ควรรีบฝังเสียเถอะ อย่าให้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมา”

อู๋เป่ยพยักหน้า แล้วสั่งให้ผู้คุ้มกันสองคนพาร่างนั้นไปฝังไว้หลังวิหาร

แต่ยังไม่ทันไร ก็มีนักฆ่ากลุ่มหนึ่งมาถึง พวกเขาไม่ได้เข้าใกล้วิหาร แต่ส่งคนหนึ่งมาแทน เขาปิดหน้าไว้ พูดจากนอกประตูว่า “ขอให้ผู้ที่ดูแลอยู่ด้านในออกมาพูดคุย”

อู๋เป่ยจึงออกมายืนที่หน้าประตู กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “มีอะไร?”

อีกฝ่ายพูดว่า “อยากถามหน่อย เมื่อครู่มีใครผ่านมาแถวนี้หรือไม่?”

อู๋เป่ยตอบว่า “พวกเรากำลังกินข้าว ไม่ได้สังเกต”

ชายคนนั้นพยักหน้า “ขอบใจนะ” พูดจบก็หันหลังเดินจากไป

กลุ่มนักฆ่าพวกนั้นเดินตรวจรอบๆ แต่ไม่เจอเบาะแส จึงเดินหน้าตามล่าต่อ

หลังจากพวกนั้นหายลับไป ผู้คุ้มกันใหญ่พูดขึ้น “เขตของสำนักไม่เหมือนกับเขตของอาณาจักร เรื่องปล้นฆ่าเกิดขึ้นบ่อยมาก”

อู๋เป่ยพูด “ท่านประมุขไม่มีเวลาควบคุมทุกพื้นที่ เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้”

หลังมื้อเย็น นักฆ่ากลุ่มนั้นกลับมาอีก พวกเขามาถึงหน้าวิหารร้าง หัวหน้ากลุ่มสวมเสื้อแดงคลุมหน้า พูดเสียงเข้ม “พวกคุณแน่ใจนะว่าไม่ได้เห็นคนเจ็บหนักผ่านมาแถวนี้?”

อู๋เป่ยตอบ “ไม่เห็น”

ชายเสื้อแดงหัวเราะในลำคอ “หรือว่าเป็นพวกคุณที่ฆ่าหมอนั่นแล้วเอาเงินไป?”

อู๋เป่ยพูดเสียงเรียบ “จะกล่าวหาก็ต้องมีหลักฐานนะ”

ชายเสื้อแดงเสียงเย็นยะเยือก “ส่งเงินออกมา ไม่งั้นก็อย่าว่ากันถ้าต้องฆ่าคน!”

อู๋เป่ยก้าวเดียวพุ่งไปยืนตรงหน้ามัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว หัวก็หลุดจากคอ เลือดพุ่งเป็นสาย ร่างล้มตึงลงทันที

เขาพูดเสียงเรียบ “ถึงจะเป็นนักฆ่า ก็ไม่ควรฆ่าคนส่งเดชใช่ไหม?”

คนที่เหลือพากันตกใจ ถอยหลังทันที