บทที่ 2181 สุนัขวิญญาณเฮยเจียง

อู๋เป่ยอยู่ในห้องปรุงยา โดยยังคงปรุงยาด้วยวัตถุดิบที่มีอยู่

ขณะนั้น เขาสังเกตเห็นชั้นวางหนังสือในห้องปรุงยาที่มีหนังสือสูตรยา เขาเปิดหนังสือและพบว่าแต่ละหน้ามีสูตรที่แตกต่างกันพร้อมกับหมายเหตุเกี่ยวกับประเด็นต่างๆ ที่ต้องพิจารณาในระหว่างกระบวนการกลั่น นอกจากนี้ยังมีคำอธิบายประกอบมากมายจากผู้คนต่างๆ

เห็นได้ชัดว่าสูตรนี้ได้รับการตรวจสอบโดยนักปรุงยาผู้เชี่ยวชาญจำนวนมาก ซึ่งทุกคนต่างก็ละทิ้งความคิดของตน เนื่องจากหน้าเดียวไม่สามารถเขียนอะไรได้มากนัก นักปรุงยาจึงใช้คาถาเพื่อทำให้ข้อความลอยอยู่บนพื้นผิวของหน้ากระดาษ ซึ่งเขียนด้วยลายมือขนาดเล็กมาก อย่างไรก็ตาม เมื่ออู๋เป่ยสัมผัสข้อความ ข้อความจะขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นข้อความที่ยาว คำอธิบายประกอบบางส่วนยาวอย่างน่าประหลาดใจ โดยมีคำนับพันคำ

สำหรับอู๋เป่ย นี่เป็นโอกาสที่หายาก เขาตัดสินใจไม่ปรุงยาอีกต่อไปและนั่งลงศึกษาคำอธิบายประกอบที่ทิ้งไว้โดยนักปรุงยารุ่นแล้วรุ่นเล่าทันที หวังว่าจะได้รับข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับปรัชญาและวิธีการปรุงยาของพวกเขา

อู๋เป่ยหมกมุ่นอยู่กับการศึกษาสูตรยาจนลืมเวลาไป เมื่อในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น เขาก็รู้ว่าข้างนอกมืดแล้ว

ในขณะนั้น ท้องของเขาส่งเสียงร้อง เขารู้สึกหิวเล็กน้อย ที่นี่ใช้พลังงานของเขาไปมาก และร่างกายของเขาต้องการการเติมเต็มอย่างเร่งด่วน

เขาเหลือบมองสุนัขดำตัวใหญ่และถามว่า “เจ้าสุนัข เจ้ากินอะไรเป็นประจำ มีใครเอาอาหารมาให้เจ้าไหม?”

สุนัขดำตัวใหญ่ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู อู๋เป่ยเดินตามเขาไป และเมื่อถึงทางเข้า เขาก็พบกล่องอาหารที่ประดิษฐ์อย่างสวยงามรออยู่ข้างนอก

ดวงตาของเขาเป็นประกายขณะที่เขาอุทาน “นี่ต้องเป็นอาหารที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ฉันแน่ๆ มาดูกันว่ามันคืออะไร”

เขาเปิดกล่องอาหารซึ่งมีสี่ชั้น ชั้นบนสุดมีข้าว ชั้นที่สองมีจานสี่ช่อง แต่ละช่องมีอาหารผัดที่แตกต่างกัน

ชั้นที่สามบรรจุอาหารว่างสี่ประเภท ทั้งหวานและเผ็ด ชั้นล่างมีช่องซุปที่เต็มไปด้วยซุป

อู๋เป่ยรู้สึกยินดี และกลิ่นหอมก็ชวนให้มึนเมา เขาหยิบกล่องเข้าไปทันทีเพื่อรับประทานอาหาร

เมื่อเขากลับมา เขาสังเกตเห็นว่าสุนัขดำตัวใหญ่เดินตามเขามา จ้องมองเขาอย่างกระตือรือร้น

อู๋เป่ยพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเอาอาหารมาให้เจ้า ดังนั้นเจ้าดูฉันกินไปเถอะ”

สุนัขดำตัวใหญ่ครางออกมา ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำตอบของอู๋เป่ยมาก

จากนั้นอู๋เป่ยก็หยิบเนื้อเค็มออกมาให้มันกิน หลังจากกินไปแล้ว สุนัขดำตัวใหญ่ก็กลับไปที่มุมหนึ่งเพื่อนอนลง

อู๋เป่ยวางจานบนพื้น

และนั่งลงข้างๆ เพื่อรับประทานอาหารเย็น เขาเพิ่งจะกินไปได้ไม่กี่คำก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนมาจากนอกประตูลาน “ท่านชายอยู่ไหม?”

อู๋เป่ยจำได้ว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งน่าจะยังไม่แก่มากนัก เขาจึงถามสุนัขดำตัวใหญ่ “เจ้ารู้ไหมว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของใคร”

สุนัขดำตัวใหญ่พยักหน้า

อู๋เป่ยเดินไปที่ประตูเพื่อตรวจสอบ เห็นหญิงสาวอายุประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดยืนอยู่ที่ทางเข้าพร้อมถือกล่องอาหาร กล่องอาหารนี้ใหญ่กว่ากล่องที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ถึงสองชั้นและดูวิจิตรบรรจงและใหญ่กว่าด้วยซ้ำ หญิงสาวคนนี้สวยเป็นพิเศษ น่ารัก และมีกิริยามารยาทที่ดี

เมื่อเห็นอู๋เป่ย หญิงสาวก็ถามว่า “ท่านชายคงเป็นอาจารย์หลี่ซวนเป่ยใช่ไหม ฉันมาส่งอาหารให้ท่านชาย”

อู๋เป่ยตกใจและถามว่า “แล้วกล่องอาหารที่วางทิ้งไว้หน้าประตูล่ะ เป็นของใคร?”

หญิงสาวตอบว่า “นั่นคืออาหารเย็นของสุนัขวิญญาณที่เฝ้าสวนสมุนไพร”

สีหน้าของอู๋เป่ยขมวดคิ้ว ทำไมพวกเขาถึงต้องลำบากใส่อาหารสุนัขลงในกล่องอาหารด้วย มันบ้าไปแล้ว!

หญิงสาวยิ้มและยื่นกล่องอาหารให้เขาและพูดว่า “ท่านชาย ต่อไปนี้ฉันจะส่งอาหารให้ท่านชาย”

อู๋เป่ยเปลี่ยนหัวข้อและถามเธอว่า “ทำไมคุณไม่เข้ามาในสวนสมุนไพรล่ะ?”

หญิงสาวโบกมืออย่างรวดเร็วพร้อมพูดว่า “นี่คือสวนสมุนไพรของบรรพบุรุษ หากไม่ได้รับอนุญาตก็ไม่สามารถเข้าไปได้ มิฉะนั้นจะลงโทษหนัก”

อู๋เป่ยประหลาดใจ เขาแอบเข้าไปเก็บสมุนไพรได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ แต่ผู้คนที่นี่กลับกลัวเกินกว่าจะเข้าไป?

เขาถามว่า “เป็นศิษย์หญิงของนิกายไท่เจิ้นใช่หรือไม่?”

เด็กสาวตอบว่า “ฉันไม่ได้เป็นศิษย์ของนิกายไท่เจิ้นจริงๆ ฉันเป็นเพียงคนรับใช้ในหอดอกทาส ซึ่งส่วนใหญ่คอยให้บริการลูกศิษย์ด้วยความต้องการประจำวัน”

อู๋เป่ยตอบรับด้วยคำว่า “โอ้” และกล่าวว่า “ขอบคุณ”