บทที่ 2183 กลับสู่แดนแปลก

หลังจากออกจากพระราชวังแล้ว เขาก็มาถึงซากปรักหักพังอีกครั้ง ในระหว่างที่เขาอยู่ภายใน เขาได้พูดคุยกับเฮยเจียง ถามเกี่ยวกับที่มาของซากปรักหักพังเหล่านี้ และเหตุใดทางเข้านิกายไท่เจินจึงตั้งอยู่ที่นี่

เฮยเจียงบอกเขาว่าซากปรักหักพังเหล่านี้เคยถูกสร้างขึ้นโดยกองกำลังที่ทรงพลังมากในโลกห้าธาตุที่เรียกว่านิกายไท่อี นิกายไท่อีมีความแข็งแกร่งอย่างมหาศาล และเมื่อไปถึงจักรวาลหลัก ลูกศิษย์ของนิกายนี้ก็ได้รับการยกย่องอย่างสูง

ในช่วงรุ่งเรือง นิกายไท่อีได้คัดเลือกลูกศิษย์ในจักรวาลหลักและก่อตั้งนิกายของตนเองขึ้น อัจฉริยะหลายคนจากจักรวาลหลักเข้าร่วมนิกายไท่อี โดยภูมิใจที่ได้เป็นลูกศิษย์ของนิกาย

กล่าวกันว่า จักรพรรดิไท่เจินมีความเกี่ยวพันบางอย่างกับนิกายไท่อี มรดกของเขาส่วนใหญ่มาจากตำราของนิกาย และครั้งหนึ่งเขาเคยถือว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของนิกายไท่อี

ภายหลังจากถูกโจมตีและสังหาร เขาไม่ได้ลืมเกี่ยวกับนิกายไท่ยี่ ดังนั้น เขาจึงซ่อนคำสอนของเขาไว้ในสถานที่แห่งนี้

เฮยเจียงยังกล่าวถึงความลับมากมายที่ฝังอยู่ภายในซากปรักหักพังของประตูหิน และภายในสถานที่แห่งนี้เองที่จักรพรรดิไท่เจินได้พบกับความบังเอิญ

หลังจากที่ไม่อยู่มาสักพัก อู๋เป่ยจึงตัดสินใจกลับมาทำภารกิจที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จก่อนจะกลับมาที่นี่

หลังจากตัดสินใจแล้ว เขาก็เดินไปที่ทางออก เมื่อผ่านสวนที่ทรุดโทรม มีคนสามคนลงมาจากด้านบนอย่างกะทันหัน ทั้งสามมีรัศมีอันทรงพลัง ซึ่งบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขามีต้นกำเนิดมาจากจักรวาลหลัก

“มีทาสรับใช้อยู่ที่นี่” หนุ่มน้อยวัยสิบหกปีกล่าวพร้อมชี้ไปที่อู๋เป่ย

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยและโต้ตอบอย่างเย็นชา “คุณระวังคำพูดนะหนุ่มน้อย”

เมื่อได้ยินอู๋เป่ยกล้าโต้ตอบ ชายในชุดคลุมสีเขียวที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายของหนุ่มน้อยก็เยาะเย้ย “ช่างโง่เขลา ให้ฉันช่วยสั่งสอนสักหน่อย”

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็ยกมือขวาขึ้น และแสงดาบสีเทาก็ปรากฏขึ้นเพื่อสังหารเขา เมื่อเผชิญหน้ากับแสงดาบนี้ อู๋เป่ยก็ไม่กลัวเลย เขายกมือขึ้นและคว้ามันไว้ พลังลึกลับในฝ่ามือของเขาสั่นสะเทือน และเขาก็คว้าแสงดาบไว้ในมือได้

แสงดาบดิ้นรนอย่างหนัก แต่ก็ไม่สามารถหนีจากฝ่ามือของอู๋เป่ยได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ชายในชุดคลุมสีเขียวที่เคลื่อนไหวก็เปลี่ยนสีหน้า หยิบเครื่องรางออกมาด้วยมือขวาและโยนไปทางอู่เป้ย

เมื่ออู่เป้ยเห็นเครื่องราง เขาก็รู้ว่ามันทรงพลังมาก เขาหยิบเครื่องรางสังหารที่ส่งมาโดยบรรพบุรุษไท่เจินออกมาทันทีและกระตุ้นมันด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขา

เครื่องรางนั้นฉายแสง และแสงดาบสีม่วงทองก็พุ่งออกมาจากเครื่องรางและสังหารชายในชุดคลุมสีเขียว ชายในชุดคลุมสีเขียวรู้สึกถึงภัยคุกคามจากแสงสังหาร จึงตะโกนและเปลี่ยนเป็นเครื่องรางป้องกัน

เกราะที่ระยิบระยับห่อหุ้มทั้งสามคนไว้ได้ทันเวลา อย่างไรก็ตาม เมื่อแสงดาบสีม่วงทองกระทบ เกราะก็แตกสลายทันที และดาบก็ตกลงมา ทำให้ชายในชุดคลุมสีเขียวถูกตัดศีรษะก่อนจะกลับไปยังเครื่องรางสังหาร

เครื่องรางนี้สามารถนำมาใช้ซ้ำได้ แต่จะต้องใช้เวลานานกว่าจะนำมาใช้ได้อีกครั้ง

เมื่อชายในชุดคลุมสีเขียวตาย ใบหน้าของหนุ่มน้อยก็ซีดเผือกด้วยความหวาดกลัว และเขาตะโกนออกมาว่า “คุณกล้าฆ่าพี่ชายของฉัน คุณรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร?”

“เมื่อคนหนึ่งตายแล้ว ตำแหน่งอันสูงส่งที่สุดจะมีประโยชน์อะไร?” อู๋เป่ยตอบอย่างเย็นชา

ชายอีกคนในชุดขาว ใบหน้าของเขามืดมนลง เขาพูดว่า “ทาสรับใช้สกปรก พวกเราเป็นศิษย์ของนิกายดาบเสวียน.…..”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ อู๋เป่ยก็เปิดใช้งานเครื่องรางวิถีเซียนที่เคยใช้มาก่อน โดยผสานพลังของมันเข้ากับพลังของตัวเอง มือขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นและฟาดลงมาที่ชายในชุดขาว

ชายในชุดขาวเปิดใช้งานเครื่องรางป้องกันของเขาอย่างรวดเร็ว โดยส่งพลังทั้งหมดของเขาไปต่อต้าน แต่เครื่องรางวิถีเซียนนั้นพิเศษมาก และมีพลังมหาศาล ด้วยเสียงระเบิดที่ดังสนั่น ทั้งชายหนุ่มและชายในชุดขาวต่างก็ล้มลงกับพื้น ถ่มเลือดและได้รับบาดเจ็บสาหัส

อู๋เป่ยเข้าใกล้ จัดการพวกเขาด้วยการฟันดาบ และเริ่มค้นหาร่างกายของพวกเขา ทั้งสามคนนี้ดูเหมือนจะมาจากนิกายที่มีชื่อเสียง เนื่องจากพวกเขาพกสิ่งของมีค่ามากมาย อู๋เป่ยพบเครื่องรางมากกว่าสิบชิ้น รวมถึงสิ่งของอื่นๆ อีกมากมาย รวมถึงยาเม็ด สมุนไพรจิตวิญญาณ และสิ่งประดิษฐ์วิเศษ

เขารู้สึกโชคดีที่ตัดสินใจเด็ดขาด เพราะการกระทำนั้นทำให้ทั้งสามคนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเต็มที่ มิฉะนั้น เขาอาจตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง

หลังจากเก็บข้าวของเสร็จแล้ว เขาก็มุ่งหน้าไปยังทางออก

ไม่นาน เขาก็มาถึงแดนแปลก มีกำแพงที่ส่องประกายแวววาวอยู่ตรงหน้าเขา และเมื่อเขาผ่านไป เขาก็เข้าสู่ป่าทรยศดวงจันทร์แดงอีกครั้ง

เมื่อก้าวออกจากป่า เขาก็กลับไปที่โรงเตี๊ยมซึ่งทีมคุ้มกันกำลังรออยู่

ในช่วงหลายวันที่เขาไป สมาชิกของทีมคุ้มกันต่างก็พักผ่อนอยู่ในโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นอู๋เป่ยกลับมา พวกเขาทั้งหมดก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นด้วยพลังงานที่ฟื้นคืนมา

“หัวหน้าคุ้มกันอู๋ พวกเราหยุดไปสองสามวันแล้ว เราควรเดินทางต่อหรือไม่?” หัวหน้าคุ้มกันที่อายุมากกว่าดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

อู๋เป่ยเหลือบมองท้องฟ้าแล้วยิ้ม “มันดึกแล้ว เราจะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้”