บทที่ 2219 บุกเดี่ยวเข้าสู่คฤหาสน์แม่ทัพ

อู๋เป่ยพูดว่า “ท่านน้อยไม่ต้องเป็นห่วงครับ ถ้าผมไม่มั่นใจ ผมไม่มีทางเข้าไปในตระกูลลู่แน่”

เมื่อรถเหลือระยะทางอีกสองร้อยกิโลเมตรก่อนถึงตัวเมือง หลูเฉินก็เริ่มลดความเร็วรถ ทำให้ความเร็วของรถไฟอยู่แค่ประมาณ 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ส่วนอู๋เป่ยกระโดดลงจากหน้าต่างรถทันที หายลับไปในฮวงเย่

หลังลงจากรถ อู๋เป่ยพุ่งทะยานไปบนฮวงเย่ราวกับสายฟ้า ความเร็วเร็วกว่ารถไฟเสียอีก

เมืองที่เขากำลังมุ่งหน้าไป เรียกว่า “จินไห่”

จินไห่เป็นมหานครขนาดใหญ่ ประชากรกว่า 50 ล้านคน เป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งที่มีเศรษฐกิจรุ่งเรืองที่สุด สาเหตุหลักที่ทำให้ตระกูลลู่ร่ำรวยและทรงอิทธิพล ก็คือการที่พวกเขาปักหลักอยู่ที่จินไห่นี้เอง

ไม่ถึงสิบห้านาที อู๋เป่ยก็เข้าสู่เมืองไห่เฉิง ก่อนเข้าเมือง เขาเรียกรถแท็กซี่ขึ้นมา

หลังจากรถเข้าเมืองแล้ว อู๋เป่ยก็ให้คนขับพาไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์แม่ทัพ โรงแรมนั้นอยู่ห่างจากคฤหาสน์แม่ทัพเพียงแค่สามถึงสี่กิโลเมตรเท่านั้น

คนขับรถพูดจาเป็นกันเอง ยิ้มแล้วว่า “คุณครับ โรงแรมหวงจุน ถือเป็นหนึ่งในโรงแรมหรูที่สุดของจินไห่เลยนะครับ มาตรฐานระดับแปดดาวเลยทีเดียว คุณได้เข้าพักที่นั่น แสดงว่าต้องร่ำรวยหรือไม่ก็เป็นคนใหญ่คนโตแน่นอนครับ”

อู๋เป่ยตอบรับเบา ๆ “อืม” แล้วถามว่า “คุณรู้จักคฤหาสน์แม่ทัพไหม?”

คนขับหัวเราะ “ในจินไห่นี่ ไม่มีใครไม่รู้จักคฤหาสน์แม่ทัพหรอกครับ!”

อู๋เป่ย “อืม ถ้างั้นคุณขับรถไปที่คฤหาสน์แม่ทัพก่อน แล้วค่อยไปส่งที่โรงแรม”

คนขับชะงักไปนิด “คุณอยากดูว่าคฤหาสน์แม่ทัพหน้าตาเป็นยังไงใช่ไหมครับ?”

อู๋เป่ยยิ้ม “ใช่แล้ว ชื่อเสียงของท่านแม่ทัพลู่แห่งจินไห่ลือเลื่องนัก ผมมาถึงที่นี่ทั้งที ก็ต้องขอชมให้เห็นกับตา”

คนขับ “คุณครับ คฤหาสน์แม่ทัพนั้นเฝ้าระวังเข้มงวดมาก เราดูได้แค่ไกล ๆ เป็นพันเมตรเลยนะครับ”

อู๋เป่ย “ไม่เป็นไร ขอแค่ได้เห็นรูปร่างหน้าตาของคฤหาสน์ก็พอแล้ว”

คนขับไม่พูดอะไรต่อ ขับรถต่อไป

เมืองจินไห่กว้างใหญ่มาก แต่โชคดีที่ระบบถนนทันสมัย รถทุกคันมีชิปอัจฉริยะ และใช้การนำทางด้วยข้อมูลขนาดใหญ่ ทำให้แทบไม่มีปัญหารถติดเลย รถจึงใช้เวลาเพียงชั่วโมงเศษก็ไปถึงบริเวณใกล้คฤหาสน์แม่ทัพ

คนขับจงใจลดความเร็ว แล้วชี้ไปที่ประตูใหญ่โอ่อ่าทางซ้ายหน้า “นั่นแหละครับ ประตูหน้าของคฤหาสน์แม่ทัพ แต่ปกติไม่เปิดใช้งานนะครับ คนในบ้านจะใช้ประตูข้างเข้าออกแทน”

อู๋เป่ยขอให้คนขับขับวนรอบคฤหาสน์หนึ่งรอบ คฤหาสน์นี้ใหญ่มาก กินพื้นที่กว่าหมื่นไร่ มีภูเขาโอบสองด้าน อีกด้านมีแม่น้ำไหลผ่าน ถือเป็นทำเลทองสุดยอดฮวงจุ้ย

หลังจากขับวนเสร็จ คนขับก็จะพาไปยังโรงแรม แต่อู๋เป่ยพูดว่า “พอแล้วครับ ผมขอลงตรงนี้เลย”

เขาจ่ายทิปเพิ่มให้เล็กน้อย จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปยังกำแพงด้านหนึ่งของคฤหาสน์แม่ทัพอย่างมาดมั่น

กำแพงของคฤหาสน์แม่ทัพนั้นติดตั้งกล้องวงจรปิดแบบ 360 องศา พร้อมระบบตรวจจับอัจฉริยะ แม้แต่ยุงบินผ่านก็สามารถถูกแสงเลเซอร์สแกนและยิงตกได้

พื้นที่ด้านนอกของคฤหาสน์แม่ทัพห้ามผู้คนเดินผ่านโดยเด็ดขาด จะมียานพาหนะวิ่งผ่านบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ห้ามจอดโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นระบบตรวจจับจะส่งสัญญาณเตือนทันที

อู๋เป่ยยืนอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วทันใดนั้นร่างก็กลายเป็นเงาจาง ๆ พุ่งทะลุกำแพงเข้าไปในพริบตา

ความเร็วของเขารวดเร็วเกินไป วิธีที่ใช้นั้นลึกล้ำ ระบบรักษาความปลอดภัยทันสมัยเหล่านั้นจึงไม่สามารถจับการเคลื่อนไหวของเขาได้เลย

ภายในคฤหาสน์ หลังแนวกำแพง อู๋เป่ยปรากฏตัวอยู่ในซอกหินปลอม เขาชะโงกมองรอบข้างจากร่องหิน คิดหาวิธีจะหาตัวนายท่านหรือตัวแม่ทัพให้พบ

จู่ ๆ เขาก็เห็นนกแก้วเฟินหงสีแดงอ่อนตัวหนึ่งบินมาลงบนก้อนหินปลอม มันใช้จะงอยปากขูดไปตามหิน แล้วเปิดปากด่าว่า “โว้ย! เกือบโดนเจ้าแมวตายตัวนั้นกินเข้าไปแล้ว! คราวหน้าข้าจะจิกตาบอดมันให้ได้!”

อู๋เป่ยนึกในใจ—นกแก้วตัวนี้ถึงขั้นพูดภาษาคนได้คล่องแบบนี้ คงกลายเป็นภูตไปแล้วกระมัง!

เขาจึงหยิบผลไม้แห่งจิตวิญญาณออกมาหนึ่งลูก วางไว้ในมือ ผลไม้นั้นมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว

นกแก้วได้กลิ่นยาทันที มันมองหาอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พบอู๋เป่ย รวมถึงผลฮงกั๋วที่อยู่ในมือของเขา

มันเอียงหัวมองเขาแล้วถามว่า “แกเป็นใคร?”

อู๋เป่ย “ฉันเป็นเพื่อนของหลูเฉิน รู้จักหลูเฉินไหม?”

นกแก้ว “อ๋อ ไอ้หลูเฉินหัวทึบ ฉันรู้จัก”

อู๋เป่ยอึ้งไปเล็กน้อย กล้าว่าหลูเฉินว่าเป็นหัวทึบ เจ้าตัวนี้ใจกล้าไม่เบา เขาจึงถามต่อ “แล้วรู้จักคุณปู่ของหลูเฉินไหม?”

“อ๋อ แกหมายถึงไอ้แก่ไม่ยอมตายน่ะเหรอ? เขาเป็นนายท่านของฉัน รู้จักแน่นอน”

อู๋เป่ย “แกเรียกเขาว่าไอ้แก่ไม่ยอมตายเหรอ?”