บทที่ 2244 ต้นเซียนแห่งมิติว่าง

เหวินเหรินจื่ออีพยักหน้า : “ยาชนิดนี้หายากมากจริง ๆ แต่พี่อู๋สามารถใช้ตำรับโอสถค้นหามันได้”

อู๋เป่ยที่ยังไม่เคยศึกษาอย่างละเอียดถึงกับตกใจเมื่อได้ยิน : “ตำรับโอสถยังสามารถระบุตำแหน่งสมุนไพรได้ด้วยเหรอ”

เหวินเหรินจื่ออีพูด : “ใช่ แต่ก่อนหน้านี้มันมีสมุนไพรอยู่ในนั้นน้อยเกินไป พลังวิญญาณภายในเลยไม่สามารถกระตุ้นได้ ตอนนี้พี่อู๋ใส่สมุนไพรลงไปตั้งมากมาย มันน่าจะฟื้นพลังกลับมาได้บางส่วนแล้ว”

อู๋เป่ย : “เรื่องพวกนี้ แม่เธอบอกไว้เหรอ”

เหวินเหรินจื่ออีพยักหน้า : “ใช่ ตอนเด็ก ๆ แม่ของฉันชอบพูดถึงวิธีใช้ตำรับโอสถบ่อย ๆ”

อู๋เป่ยถามต่อ : “แล้วต้องใช้งานมันยังไง”

“ไม่ยาก เดี๋ยวฉันสอนให้พี่อู๋” เหวินเหรินจื่ออีพูดจบก็หยิบตำรับโอสถขึ้นมา ร่ายคาถาศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับทำท่ามือประกอบอย่างคล่องแคล่ว

ไม่นานนัก ตำรับโอสถก็เปล่งแสงขึ้นมา หน้าในของตำราก็เปิดออกเองอย่างช้า ๆ

เหวินเหรินจื่ออีพูด : “ข้อตำรา ช่วยค้นหายาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณระดับสิบขึ้นไปในบริเวณบึงแห่งนี้ด้วย”

ในหน้าเปิดของตำราปรากฏหมอกแสงหมุนวน ดูเหมือนว่ากำลังเริ่มกระบวนการค้นหา

ประมาณหนึ่งนาทีให้หลัง หมอกแสงพลันกลายเป็นหยุดนิ่ง แล้วเกิดเป็นจุดแสงสองจุดขึ้นมาบนหน้าตำรา หนึ่งจุดเป็นสีน้ำเงิน อีกจุดเป็นสีแดง

เหวินเหรินจื่ออี : “พี่อู๋ จุดสีน้ำเงินคือจุดที่ตำรับโอสถอยู่ ส่วนจุดสีแดงคือที่ตั้งของยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณระดับสิบขึ้นไป!”

ดวงตาอู๋เป่ยเป็นประกาย รีบคว้าตำราขึ้นมา : “จื่ออี รอฉันแป๊บ ฉันจะไปเอาต้นยานั่น!”

ว่าแล้วอู๋เป่ยก็ถือตำราตรงดิ่งไปทางจุดสีแดง ระยะทางระหว่างเขากับสมุนไพรอยู่ที่ประมาณร้อยลี้ แต่เขาก็ไปถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อจุดแดงและจุดน้ำเงินใกล้กันมาก เขาจึงเก็บตำรับโอสถ แล้วปล่อยพลังจิตออกค้นหา

แต่แปลกตรงที่พลังจิตของเขาไม่พบอะไรเลย แม้บริเวณนี้จะมียาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่ยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณระดับสิบขึ้นไปแน่นอน

เขาหยิบตำรับโอสถออกมาอีกครั้ง ขยายแผนที่ แล้วค่อย ๆ ขยับตำแหน่ง จนกระทั่งจุดแดงกับจุดน้ำเงินทับซ้อนกันกลายเป็นจุดสีขาว

เขารู้ทันทีว่ายาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณนั่นต้องอยู่ตรงนี้แน่ ๆ จึงหยิบจอบออกมาแล้วเริ่มขุดลงไปใต้ดิน เขาขุดลึกลงไปกว่าสิบเมตร แต่ก็เจอแค่ดินกับปลาดุก ไม่มีวี่แววของยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณแม้แต่น้อย

“แปลกจริง มันซ่อนอยู่ที่ไหนกันแน่” อู๋เป่ยพึมพำพลางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองไปบนท้องฟ้า

ขณะนั้นเอง เขาเปิดใช้ดวงตาแห่งมิติ แล้วก็เห็นได้ทันทีว่าห่างจากพื้นดินขึ้นไปสามสิบเมตร บนท้องฟ้ามีมิติลี้ลับซ่อนอยู่ ข้างในมีต้นยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณต้นหนึ่งกำลังเติบโตอยู่!

อู๋เป่ยถึงกับตะลึง บ่นพึมพำ : “มิน่าล่ะถึงหาไม่เจอ แอบซ่อนอยู่บนฟ้า สมแล้วที่เป็นยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณระดับสิบขึ้นไป!”

ระหว่างที่พูด เขาเอื้อมมือออกไปคว้าทันที พลังมหาศาลพุ่งทะลวงทำลายมิตินั้นจนแตกกระจาย ต้นไม้ต้นหนึ่งสูงประมาณครึ่งเมตรตกลงมา รากของมันแทงทะลุสู่อากาศว่างเปล่าและดูดซับพลังจากมิติ

หลังมันตกลงพื้น มันไม่ได้หลบหนีไปไหน เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของอู๋เป่ย : “เจ้าหนู เจ้าหาข้าเจอได้ยังไง”

อู๋เป่ย : “ฉันมีตำรับโอสถ มันระบุตำแหน่งแกได้”

“อ่อ ตำรับโอสถงั้นเหรอ”

อู๋เป่ยพยักหน้าแล้วชูตำรับโอสถให้ดู พูดด้วยรอยยิ้ม : “เป็นยังไง ใช่ตำรับโอสถไหม”

อีกฝ่ายพูด : “ใช่แล้ว แถมยังเป็นต้นฉบับของแท้ด้วย”

อู๋เป่ย : “แกก็คงรู้แล้วว่าทำไมฉันถึงมาหา แกสนใจเข้าไปอยู่ในตำรับโอสถไหม ข้างในนั้นกว้างใหญ่กว่าที่แกสร้างไว้เองเยอะเลย”

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูด : “ข้าไม่เชื่อเจ้า”

อู๋เป่ยจึงร้องขึ้นว่า : “อาเจิน เจ้าคุยกับมันหน่อย”

เสียงของสมบัติแห่งผืนดินดังขึ้น : “ข้าว่า เจ้ามาอยู่เถอะ เชื่อใจเขาได้”

อีกฝ่ายถามกลับ : “เจ้าเป็นตัวอะไร”