บทที่ 2289 หมู่บ้านลับในทะเลไผ่

ยาที่เขาทาออกฤทธิ์อย่างมหัศจรรย์ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เจ้าจิ้งจอกขาวก็สามารถลงมาเดินได้แล้ว แผลหายสนิทเกลี้ยง มันทั้งประหลาดใจและดีใจ วิ่งเต้นรอบๆ อู๋เป่ยอย่างร่าเริง

อู๋เป่ยพูดว่า: “ฉันเห็นว่าเธอยังเล็กอยู่ ทำไมถึงวิ่งออกมาข้างนอกคนเดียวล่ะ?”

เจ้าไป๋เอ๋อร์เรียกเบาๆ หนึ่งสองเสียง ไม่รู้จะสื่ออะไร

ขณะนั้นเอง แสงขาวสายหนึ่งตกลงมาหน้าถ้ำ แล้วผู้หญิงสวยมากคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอมองเจ้าจิ้งจอกขาวครั้งหนึ่ง แล้วมองอู๋เป่ยอีกครั้ง จากนั้นกราบอย่างสง่างาม: “ขอบพระคุณนายน้อยที่ช่วยน้องสาวของฉัน”

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจ: “มันเป็นน้องสาวของเธอเหรอ?”

ผู้หญิงพยักหน้า: “พวกเราเป็นเผ่าจิ้งจอกของถ้ำศักดิ์สิทธิ์ชิงหลิง น้องสาวของฉันซุกซน แอบวิ่งออกมาเล่นคนเดียว ผลลัพธ์เกือบถูกนายพรานจับไป”