บทที่ 2327 คำขอของหยวนตงเซิง

พูดจบ เขามองไปที่อู๋เป่ยว่า "น้องหนุ่ม เจ้าสามารถปรุงยานี้ได้ไหม?"

อู๋เป่ยจริง ๆ แล้วสามารถลองได้ แต่เขาไม่ได้ทำทันที เพราะยานี้สำคัญมาก หากปรุงผิดพลาด อาจทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายได้ เขาตอบว่า "บรรพบุรุษ ข้าต้องรอจนกว่าจะก้าวสู่ขอบเขตเต๋าก่อน จึงจะตัดสินใจได้ว่าข้าจะปรุงยาได้หรือไม่ ตอนนี้ยังทำไม่ได้แน่นอน"

หยวนหู่โหรงตาเป็นประกาย "อย่างนั้นหมายความว่า ถ้าเจ้าทะลุขอบเขตเต๋าได้ ก็มีความมั่นใจบ้างใช่ไหม?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ใช่"

หยวนหู่โหรงยิ้มอย่างดีใจ "เยี่ยมมาก ชิงอิ่งเจ้าคิดถูกแล้วที่หาเขาเป็นลูกเขยให้หยวนตระกูล!"

ชิงอิ่งยิ้มตอบ "บรรพบุรุษ ข้าจำได้ว่าท่านมีสมุนไพรล้ำค่าหลายชนิด ขอให้ท่านมอบให้พี่เป่ยบ้างได้ไหม?"

หยวนหู่โหรงหัวเราะ "อืม สมุนไพรเหล่านี้อยู่กับข้า ก็เปล่าประโยชน์…