บทที่ 2339 รอยสักที่แกร่งสุด

หลังจากกินซาลาเปาสามเข่งและดื่มน้ำซุปไปสองชาม อู๋เป่ยก็ยิ้มแล้วบอกว่า “เถ้าแก่ กินหมดแล้ว ขอเช็คบิลด้วยครับ”

เจ้าของร้านยังคงยิ้มร่า ก่อนยื่นเหรียญหยกอีกหนึ่งเหรียญให้เขา อู๋เป่ยรับมาและกล่าวขอบคุณ

ในเวลานั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาแปลก ๆ หลายคู่จับจ้องมาที่ตัวเขา แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก แล้วก้าวเดินไปยังแผงร้านที่สาม

แผงลอยนี้ขายปลาเผา ปลาหนึ่งตัวหนักราว ๆ สามถึงสี่จิน (ประมาณ 1.5–2 กิโลกรัม) อู๋เป่ยสั่งปลาหนึ่งตัวแล้วนั่งลงกิน

พอกินปลาหมดหนึ่งตัว เยวี่ยชิงอิ่งก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง เธอเอ่ยเสียงเบา “พี่เป่ย ภูเขาบรรพกาลกำลังทดสอบพี่นะ!”

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว “โอ้ ทดสอบด้วยการกินเนี่ยนะ?”

เยวี่ยชิงอิ่งตอบ “ฉันเดาว่า ต้องทำตามมาตรฐานขั้นต่ำของแต่ละแผงให้ได้ ถึงจะได้หยกเงินพวกนี้…