บทที่ 2360 ฟ้าสูง

ระหว่างที่สนทนากัน แสงสวรรค์หนึ่งสายก็ร่วงลงมาอีกครั้ง บรรพบุรุษปรากฏกายต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง ครานี้ผิวหนังที่เคยเปื่อยผุพังกลับงดงามดุจหยกหรูอวี้ ใบหน้าก็กลับคืนสู่รูปโฉมวัยกลางคน ท่วงท่าสง่างามดุจเซียน ลมปราณพุ่งสูงเชื่อมถึงฟ้าดิน

บรรพบุรุษประสานมือคำนับอู๋เป่ย “สหาย ขอบคุณมาก”

อู๋เป่ยกล่าว “บรรพบุรุษไม่ต้องเกรงใจ”

บรรพบุรุษเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “ฉันเป็นคนใกล้ตาย หากไม่ใช่เพราะแกหามหาเทพโอสถที่มีจิตวิญญาณนี้ให้ ฉันย่อมไม่มีทางทะลุทะลวงได้ หากไม่อาจทะลุทะลวง ฉันก็อยู่ได้อีกไม่นานก่อนจะสิ้นชีพ”

จากนั้นเขาหันไปมองเหอเจิ้งฮ่าว เอ่ยเสียงเรียบ “ต่อไป แกจะเป็นผู้นำตระกูลร่วมของทั้งห้าสาขาแห่งตระกูลเหอ”

คำพูดของบรรพบุรุษ ไม่มีผู้ใดกล้าขัด ต่างขานรับพร้อมกัน

เหอเจิ้งฮ่าวและบุตรชายก็ถูกปล่อยตัวออกมา…