บทที่ 2367: หัวเรื่อง: ดินแดนซางหลาง กับนกยักษ์ปีกทอง

อู๋เป่ย: ถ้ำสวรรค์สองแห่งกับดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์หนึ่งแห่งอยู่ใกล้กันไหม?

ไม่ไกลนัก ถ้ามีใครกล้ามาปล้นถ้ำสวรรค์ของข้า พี่ใหญ่ก็จะมาช่วยทันที

ได้ยินดังนั้น อู๋เป่ยเอ่ยเรียบๆ: อย่างนี้แปลว่า พี่ใหญ่ของเจ้า กำลังรีบมาที่นี่?

วานรขาว: ใช่ ถ้าเจ้ายังไม่ไป พี่ใหญ่ของข้าใกล้จะถึงแล้ว!

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น: ข้าเพิ่งแวะหยุดพักเท่านั้น เจ้าก็วิ่งมาจู่โจมข้า เชื่อหรือไม่ว่าข้าฆ่าเจ้าตอนนี้ได้เลย?

วานรขาวมีท่าทีหวาดกลัว เอ่ยว่า: อย่าทำอย่างนั้นเลย ข้ากับท่านไม่ได้มีความแค้นฝังใจ จะเอาให้ตายไปทำไม?

อู๋เป่ย: อยากไม่ตายก็ได้ บอกข้าสิ พี่ใหญ่ของเจ้ามีจุดอ่อนอะไรบ้างไหม?

วานรขาวโกรธจัด: ถามแบบนี้ ข้ายอมตายก็ไม่ปริปาก จะฆ่าก็เชิญ!

อู๋เป่ยแปลกใจอยู่บ้าง วานรขาวตนนี้เป็นอสูรร้ายแท้ๆ แต่กลับมีความรักความภักดี…