บทที่ 237 ฮ่องเต้หมิงในท็อปแก๊งโจร

ขณะที่รับโทรศัพท์นั้น จูชิงเหยียนก็กำลังเปล่งเสียงอุทานออกมาพอดี หูของฝั่งปลายสายถังปิงอวิ๋นนั้นดีมาก เธอถามด้วยเสียงเคร่งขรึม：“ข้างๆนายมีผู้หญิง?”

อู๋เป่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง：“เธอก็รู้ ฉันเป็นหมอ บางครั้งก็ต้องให้คนไข้ทำท่าทางที่เกินจริง เรื่องที่เธอพูดฉันรู้แล้ว ฉันจะไปให้ทันเวลา” พูดจบ เขาก็วางสายโทรศัพท์ แล้วขับรถต่อ

จูชิงเหยียนเหนื่อยจนทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ นั่งอยู่ข้างๆเขาด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรง ถามเขา：“เป่ย ใครโทรมา”

อู๋เป่ย：“ลูกพี่ที่มีกองทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกน่ะ เป็นผู้หญิงที่น่ากลัวคนหนึ่ง”

จูชิงเหยียนตกใจ：“เขาโทรหานายทำไม?”

อู๋เป่ยหัวเราะ：“ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราแค่ร่วมมือกันชั่วคราวเท่านั้น”

เขามองไปที่เวลา：“อีกเดี๋ยวหนึ่งชั่วโมง ฉันจะไปแล้ว อย่างน้อยสัปดาห์หนึ่งถึงจะกลับมา เธอดูแลตัวเองดีๆล่ะ งานก็อย่าทำหนักเกิน”

จูชิงเหยียนกอดเขาแน่น：“เป่ย ฉันไม่อยากให้นายไปเลย”

อู๋เป่ยแตะไปที่จมูกน่ารักของเธอ：“หนึ่งสัปดาห์เอง ไม่อยากแยกจากฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

จูชิงเหยียนใบหน้าแดงระเรื่อ：“งั้นนายกลับมา ต้องมาหาฉันทันทีนะ”

ขณะที่เธอมองอู๋เป่ยด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์นั้น อู๋เป่ยก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดรัดรูปเรียบร้อย แล้วไปเจอกับถังปิงอวิ๋นที่เมืองหนานเจียว

ตอนนี้เวลาประมาณตีหนึ่งครึ่ง ที่ลานกว้างของโรงงานหินแห่งหนึ่ง ณ หนานเจียว เครื่องลงจอดที่นั่นเป็นที่เรียบร้อย ไม่ไกลมากนักมีรถอยู่หลายคัน ถังปิงอวิ๋นยืนอยู่หน้ารถกับลูกน้องของเธอไม่กี่คน โรส จินกัง แถมยังมีผู้หญิงเปียหางม้าหางม้าหนึ่งคน และอีกสองคนที่มีท่าทางเหมือนผู้ชายที่มีความสามารถ

ถังปิงอวิ๋นมองเวลา แล้วพูดขึ้น：“นายมีเวลาสามนาทีในการเลือกอาวุธ”

จินกังดึงประตูรถคันหนึ่งออก ด้านในเต็มไปด้วยอาวุธที่แขวนไว้ ทั้งปืนหน้าไม้ กริช ระเบิดมือเป็นต้น รวมถึงชุดนักรบก็มี

อู๋เป่ยกวาดสายตามอง เลือกปืนไรเฟิลออกมา ชุดนักรบรวมถึงกระสุนปืนสามแบบ กระสุนเจาะเกราะ กระสุนส่องวิถี กระสุนระเบิดแรงสูง

สีหน้าของถังปิงอวิ๋นประหลาดใจ ถาม：“นายเคยเรียนการใช้ปืนไรเฟิล?”

อู๋เป่ย：“เปล่า แต่ฉันคิดมาตลอดว่าปืนไรเฟิลมันเท่”

โรสมองบนทันที：“ขอร้องล่ะ นายไม่เข้าใจการใช้ปืนไรเฟิลก็ไม่ต้องเลือกมันสิ ล้อกันเล่นหรือไง?”

อู๋เป่ย：“ไม่เป็นก็สามารถเรียนรู้ได้นี่ พวกเธอใครจะสอนฉัน?”

หญิงสาวเปียหางม้าหัวเราะแล้วเดินมา ยื่นมือเล็กๆออกมา：“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเข่ออ้าย เป็นสไนเปอร์”

อู๋เป่ย：“สวัสดีเข่ออ้าย”