บทที่ 2401: หานเทียนเฉียวเส้าเย่ผู้ถูกทอดทิ้ง

อู๋เป่ยเพียงยิ้ม ไม่เอ่ยสักคำ เพราะเขารู้ดีว่าสภานิติบัญญัติไม่ใช่ของตระกูลหานฝ่ายเดียว

เป็นไปตามคาด ท่านหญิงผู้อาวุโสเอ่ยเสียงหนักว่า: “ผู้อาวุโสหาน ลูกชายของท่านก่อเรื่องถึงเพียงนี้ ท่านควรให้คำอธิบาย มิฉะนั้นภูเขาปฐมกาลจะไม่วุ่นวายกันใหญ่หรือ ใครๆ จะมาทำตามอำเภอใจได้เช่นนั้นหรือ?”

หานปิงฉานจางเหล่าเดินออกไปข้างหน้า ฟาดฝ่ามือเพียงฉาดเดียวส่งหานเทียนเฉียวเส้าเย่ปลิวกระเด็นจนปากแตกเลือดทะลัก พลางตะคอกเสียงเย็นชา “เจ้าสารเลว! เจ้ากล้าดียังไง!”

หานเทียนเฉียวเส้าเย่เติบโตมากับการถูกตามใจ จะเอาดาวก็จะให้ดาว จะเอาเดือนก็จะให้เดือน ทำอะไรก็เหิมเกริมไม่เกรงกลัวใคร ไม่เคยถูกบิดาทำโทษมาก่อน ฝ่ามือเมื่อครู่นั้นทำเอาเขามึนงงไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งสติได้ก็นิ่งงันไปนาน