บทที่ 2405: ฟอร์มทะลุเพดาน

กลับบ้านกินข้าวเย็นเรียบร้อยแล้ว อู๋เป่ยก็กลับมาฝึกควบคุมลมปราณในร่างกายต่อ เขาเหมือนเกิดมาพร้อมคู่มือ รู้วิธีฝึกเองอย่างเป็นธรรมชาติ ความก้าวหน้าเร็วผิดหูผิดตา จนเที่ยงคืนก็รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ เปลี่ยนเป็นคนละคน แค่ชกเบาๆ ก็ทำหินแข็งๆ แตกกระจาย แถมยังปล่อยพลังฝ่ามือจากระยะไกล ฟาดกำแพงคอนกรีตที่อยู่ห่างไปสิบกว่ามิเตอร์จนเกิดรอยฝ่ามือลึก!

อู๋เป่ยมัวแต่สำรวจและปรับตัวกับร่างนี้อยู่ตลอด จนเกือบตีสี่ถึงจะหลับ

เช้าวันต่อมา อู๋เป่ยไปโรงเรียนแต่เช้าตรู่ เขาอ่านทวนประวัติศาสตร์กับวิชาภาษาจีนรอบหนึ่ง แล้วก็ลุยทำโจทย์ไปอีกหลายชุด

กำลังทำโจทย์อยู่ เขารู้สึกว่ามีคนมายืนข้างๆ แล้วเคาะโต๊ะเขาเบาๆ

อู๋เป่ยหันไป เห็นว่าเป็นลูกเศรษฐีประจำห้อง หวงเส้าเว่ย

“มีอะไร?” เขาถาม