บทที่ 2410: อันดับหนึ่งทั้งเมือง

ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาเป็นระลอก อู๋เป่ยยกมือประคองใบหน้าสวยของหานปิงเหยียน แล้วโน้มตัวเข้าไปจูบเบาๆ

เดิมทีเขาตั้งใจจะชิมรสนิดเดียวแล้วหยุด ใครจะคิดว่าหานปิงเหยียนกลับโผกอดร่างล่ำสันของเขาแน่น ทั้งสองแนบชิดติดกัน อู๋เป่ยไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้มาก่อน รู้สึกแค่ร่างของหานปิงเหยียนนุ่มนิ่มหอมหวาน สัญชาตญาณดิบที่อัดแน่นในกายถูกปลดปล่อย เขากดตัวเธอแนบกับลำต้นไม้

หานปิงเหยียนหลุดเสียงครางแผ่ว ปล่อยให้มือของอู๋เป่ยลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของเธอ

“พี่เป่ย แตะได้แค่นี้นะ ห้ามทำอย่างอื่นนะ” เธอกระซิบข้างหูเขา

หน้าอู๋เป่ยแดงก่ำ รู้สึกพลังเอ่อทะลักหาทางระบายไม่ออก จึงได้แต่กอดหานปิงเหยียนแน่นๆ

ผ่านไปสิบกว่านาที เหลือเวลาอีกนิดก็จะถึงคาบอ่านหนังสือด้วยตนเองตอนค่ำ…