บทที่ 2430: คุณย่าลำเอียง

อู๋เฉียงพูดว่า “พี่ชาย ถึงทะเบียนบ้านของพี่ยังอยู่ที่หมู่บ้าน แต่พี่ก็ไม่ได้อยู่แถวนี้ เงินชดเชยพวกนั้นให้ผมรับแทนก็ไม่น่ามีปัญหา”

ตอนนั้นอู๋เป่ยกดกริ่ง เสียงเอะอะภายในก็เงียบลง อู๋เฉียงจึงเดินมาเปิดประตู

เห็นอู๋เป่ยมาถึง อู๋เฉียงเลิกคิ้วแล้วหลบทางให้

อู๋เป่ยพูดเรียบๆ “อารอง ทะเลาะอะไรกันอยู่ครับ?”

อู๋เป่ยยังไม่ทันตอบ หยางกุ้ยจือก็หลั่งน้ำตา เอ่ยว่า “เสี่ยวเป่ย แม่ไม่ให้ลูกอยู่บ้านเหรอ ทำไมถึงมาได้ล่ะ”

อู๋เป่ยว่า “ผมไม่ได้มีธุระอะไร แค่มาดูเฉยๆ”

เขาหันไปทางอู๋ต้าซิง “พ่อ ว่าเลย เกิดอะไรขึ้น”

อู๋ต้าซิงถอนหายใจ “ที่หมู่บ้านขายที่ดินแปลงหนึ่ง แล้วแจกเงินชดเชยแบบคิดเป็นรายหัว หัวละประมาณเจ็ดแสนห้าหมื่นบาท บ้านเรามีสามคน ก็น่าจะได้ประมาณ 2,300,000 บาท เงินก้อนนี้ ทั้งหมดคุณย่าให้กับอารองไปแล้ว”