บทที่ 2439: ของขวัญวันเกิด

หวังชวนจงกลอกตา แล้วรีบเอ่ยว่า “สหายอู๋ ค่อยๆ คุยกันเถอะ! หวังเจียของผมมีอิทธิพลล้นฟ้าในจงโจว เป็นเพื่อนกับหวังเจียของผมมีแต่ได้ไม่มีเสีย!”

แต่อู๋เป่ยไม่เสียเวลาฟังคำเพ้อเจ้อ เข้าประชิดคว้าคออีกฝ่ายไว้ แล้วจี้จุดรัวๆ กว่าสิบครั้ง ลงผนึกต้องห้ามอย่างรุนแรง

หวังชวนจงรู้ทันทีว่าตนคงต้องลงเอยเหมือนน้องสอง ต้องทนรับความทรมานเกินมนุษย์ทุกวัน ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทิ้ม

ท่านรองหวังทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นตุบ! น้ำมูกน้ำตาไหลพราก “ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมเถอะ! สองวันนี้ผมทรมานยิ่งกว่าตาย ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ผมสักครั้ง ผมสัญญาจะตอบแทนท่านอย่างงาม!”

อู๋เป่ยกล่าวเย็นชา “ฝ่ายผิดคือหวังเจียของพวกแก อยากให้ผมปลดผนึกต้องห้ามก็ง่าย หวังเจียนับจากนี้ต้องเชื่อฟังผมทุกอย่าง ยอมรับผมเป็นนายเหนือหัว!”