บทที่ 2446: เหนือกว่าอาจารย์ทวด ไม่เคยมีผู้ใดมาก่อน

อู๋เป่ยได้แต่พูดว่า “พอใช้”

กู้ชิงเหลียนถอนใจแผ่วเบา “ฉันกลัวนักว่าจะลงเอยเหมือนกูกู ต้องทุกข์ระทมไปครึ่งค่อนชีวิต”

อู๋เป่ยก็ยกแก้วขึ้น “มา ผมขอชนแก้วคุณก่อน แล้วเดี๋ยวมีเรื่องจะคุยด้วย”

พอชนแก้วกัน เขาก็ยกซดไปครึ่งแก้วในคำเดียว ปกติเขาไม่ค่อยดื่ม ก่อนหน้านี้มากสุดก็แค่เบียร์นิดหน่อย แต่พอเหล้ากลั่นไหลลงคอคราวนี้กลับรู้สึกโล่งสะใจอย่างประหลาด

กู้ชิงเหลียนยกดื่มไปอีกครึ่งแก้ว แก้มสวยระเรื่อแดงขึ้นมาเล็กน้อย

“คุณจะคุยอะไรกับฉันเหรอ” ดวงตาเธอเริ่มลอยเล็กๆ

อู๋เป่ยว่า “นิกายมังกรฟ้านั่นเป็นสำนักระดับเท่าไหร่”

กู้ชิงเหลียนตอบ “เป็นสำนักระดับสี่ ไม่ได้เก่งกล้าสุดๆ แต่ก็ไม่อ่อนหัด”

อู๋เป่ยว่า “คุณรู้จักเหลียนซานจงไหม”

กู้ชิงเหลียนพยักหน้า “แน่นอนรู้สิ สำนักศิลปะการต่อสู้เหลียนซานเป็นสาขาในโลกฆราวาสของเหลียนซานจง และเหลียนซานจงเป็นสำนักระดับหนึ่ง เป็นลัทธิต้าจง!”

อู๋เป่ยว่า “ผมจะใช้สถานะศิษย์ของเหลียนซานจงให้คุณชายซูนั่นยอมถอย”

กู้ชิงเหลียนตกใจอย่างยิ่ง “น้อง เธอเข้าร่วมเหลียนซานจงแล้วหรือคะ”

อู๋เป่ยส่ายหัว “ยัง แต่ถ้าผมอยากเข้าละก็ เมื่อไรก็ได้”

กู้ชิงเหลียนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “เธอเข้าตอนไหนก็ได้เหรอคะ แต่เท่าที่ฉันรู้ ตลอดเก้าสิบปีที่ผ่านมาสำนักศิลปะการต่อสู้เหลียนซานไม่ได้ส่งศิษย์ขึ้นเหลียนซานจงเลยนะ!”

อู๋เป่ยว่า “งั้นผมก็เป็นคนแรกในรอบเก้าสิบปี”

กู้ชิงเหลียนมองเขาเหม่อๆ ก่อนหัวเราะออกมา “เธอตั้งใจปลอบใจฉันหรือเปล่า อืม ถึงจะเป็นไปได้น้อย แต่ยังไงก็ขอบใจนะ มาเถอะน้อง วันนี้เมากับพี่สาวอย่างฉัน ไม่เมาไม่กลับ!”

ทั้งสองดื่มกันมากขึ้นเรื่อยๆ อู๋เป่ยยิ่งดื่มยิ่งกระปรี้กระเปร่า ส่วนกู้ชิงเหลียนกลับตั้งใจจะเมาเสียเอง

อาหารก็อร่อยใช้ได้ อู๋เป่ยกินไปเสียเป็นส่วนใหญ่ แถมยังซัดเหล้าที่เหลืออีกขวดกว่าๆ จนหมดเกลี้ยง

จากนั้น เขาประคองกู้ชิงเหลียนไปยังมุมพักของร้านอาหาร ห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินออกไป

พออู๋เป่ยไป กู้ชิงเหลียนก็ลืมตาขึ้น ถอนใจเบาๆ พึมพำว่า “คนโง่!”

สามทุ่มครึ่ง อู๋เป่ยมาถึงสำนักศิลปะการต่อสู้เหลียนซาน คาดไม่ถึงว่าโจวฉีฝูจะนั่งรออยู่ในสำนัก

เห็นอู๋เป่ย เขายิ้มเจ้าเล่ห์แบบจิ้งจอกเฒ่า “ไง คิดตกแล้วหรือ”

อู๋เป่ยไม่ตอบ เพียงถามว่า “ท่านอาวุโส จะรู้ได้อย่างไรว่าผมตรัสรู้เคล็ดลับเหลียนซานแล้วครับ”

โจวฉีฝูล้วงตำราเก่าเล่มหนึ่งจากอก หน้าเอกสารเหลืองกรัง “สิ่งที่อาจารย์ทวดตรัสรู้ไว้เมื่อครั้งก่อน เขียนไว้หมดแล้วในนี้ ชื่อว่าบันทึกเหลียนซาน สิ่งที่เธอตรัสรู้ คงไม่มากกว่าอาจารย์ทวดแน่ แต่ถ้าเธอตรัสรู้ได้แม้สักส่วนหนึ่ง ก็สามารถฝึกตามเนื้อหาบางส่วนในนี้ได้”

“ในบันทึกเหลียนซาน มีวิชายุทธตามลำดับขั้นอยู่สามชุด ศาสตร์ลับเจ็ดอย่าง วิชาลับเก้าอย่าง และพลังแห่งความรอบรู้สามอย่าง อย่างใดอย่างหนึ่ง ถ้าเธอสำเร็จได้ ก็ถือว่าเข้าถึงเคล็ดลับเหลียนซานแล้ว!”

อู๋เป่ยชำเลืองดูบันทึก ถามว่า “ตอนนี้ผมดูได้ไหมครับ”

โจวฉีฝูยื่นบันทึกให้พลางยิ้ม “เอาไปดูเถอะ เก้าสิบกว่าปีมาแล้วที่ไม่มีใครในสำนักของเราเรียนรู้อะไรจากบันทึกเล่มนี้ได้ ผมหวังว่าเธอจะเปลี่ยนสถานการณ์นี้”

อู๋เป่ยรับบันทึกด้วยสองมือ หาเก้าอี้นั่ง แล้วอ่านอย่างจดจ่อ

โจวฉีฝูชะงัก ถามว่า “ไม่ไปศึกษาพวกประติมากรรมแล้วหรือ”

อู๋เป่ยว่า “ผมดูมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องดูซ้ำ”