บทที่ 245 อารยธรรมยุคก่อนน้ำแข็ง

เขาเก็บยามังกรคะนองน้ำมา แล้วพูด：“ด้านในมีกล่องทองแดงอยู่กล่องหนึ่ง ในกล่องมีหินเซียนเจ็ดชิ้น ขวดยาสองขวด ขวดยานั้นมียาอายุวัฒนะจื่อเวยกับยาเทพไท่อี่”

ติงม่อพยักหน้า：“ดูเหมือนว่าการคาดการณ์ของฉันถูก จวนเซียนนี้น่าจะเป็นจุดรวมอิทธิพลของผู้บำเพ็ญตน”

หลังจากนั้นก็ประสานมือไหว้ไปทางอู๋เป่ย：“ขอบคุณนายมาก!”

อู๋เป่ย：“พรุ่งนี้ ฉันจะไปที่ประเทศพม่า ถ้านายอยากไปล่ะก็ สามารถเดินทางไปพร้อมกันได้”

ติงม่อสายตาเป็นประกาย：“นายก็อยากไปดูสถานที่จริงงั้นเหรอ?”

อู๋เป่ย：“บางทีฉันอาจจะพบของที่นายมองข้าม”

ติงม่อพยักหน้า：“ก็จริง งั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ”

อู๋เป่ย：“การเดินทางของฉันครั้งนี้ เพราะต้องการจะซื้อหินอัญมณีบางส่วน เลยถือโอกาสไปดูสถานที่ที่นายว่าสักหน่อย”

ติงม่อยิ้ม：“ที่นั่นเดิมทีก็เป็นแหล่งผลิตหยก เพียงแต่หลายสิบปีก่อนถูกคนขุดจนไม่เหลืออะไรแล้ว ตอนนี้เป็นที่ดินว่างเปล่า รกร้าง คิดว่าน่าจะห่างจากสถานที่ที่นายไปไม่ไกลนัก”

อู๋เป่ยพยักหน้าเล็กน้อย：“อืม งั้นพวกเราก็ไปพร้อมกัน”

พูดจบ เขานึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง เลยถาม：“นายเป็นนักพรตเต๋า ตั้งใจตามหาจวนเซียนโดยเฉพาะ คิดว่าคงจะได้เก็บเกี่ยวอะไรไปเยอะล่ะสิ?”

ติงม่อทำหน้าตาภูมิใจ：“แน่นอน นักพรตเต๋าอย่างพวกเราถูกปุถุชนตั้งฉายาว่าผู้ให้แสงสว่าง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา พัฒนาการของมนุษย์บางทีคงช้าไปไม่รู้กี่ปี”

อู๋เป่ยหัวเราะ：“งั้นเหรอ? งั้นนายก็คงเข้าใจยุคก่อนประวัติศาสตร์อย่างถ่องแท้ล่ะสิ?”

สีหน้าติงม่อเคร่งขรึม แล้วพูด：“นายพูดถึง‘ยุคก่อนประวัติศาสตร์’ เห็นได้ชัดว่านายก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเหมือนกัน ถูกต้อง การฝึกยุทธ์ของคนยุคปัจจุบัน ส่วนหนึ่งก็มาจากยุคก่อนประวัติศาสตร์”

อู๋เป่ยรีบถาม：“ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ห่างกับยุคปัจจุบันมากเลยหรอ?”

ติงม่อส่ายหน้า：“ตามที่ฉันศึกษา ช่วงใกล้เคียงกับยุคก่อนประวัติศาสตร์ คือช่วงยุคธารน้ำแข็ง ช่วงเวลาประมาณหนึ่งหมื่นสองพันปีก่อน แน่นอนว่า ก่อนหน้านี้ ยังมียุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ยาวนานกว่า”

อู๋เป่ย：“ยุคก่อนประวัติศาสตร์ของช่วงยุคธารน้ำแข็ง เจริญกว่าตอนนี้หรือเปล่า?”

ติงม่อคิดสักพักแล้วพูด：“ในช่วงยุคนั้น ใครๆก็เรียกว่ายุคก่อนน้ำแข็งกันทั้งนั้น ตามข้อมูลและหลักฐานที่ฉันรวบรวมได้ ยุคก่อนน้ำแข็งเป็นยุคยุคหนึ่งที่ใช้บำเพ็ญตน มนุษย์ในยุคนั้น เทคโนโลยีไม่ค่อยจะพัฒนาเท่าไหร่ แต่กำลังทหารส่วนตัวนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก”

หยุดไปสักพัก แล้วเขาพูด：“ก็ตามนี้แหละ ถ้าให้ตัดสินการต่อสู้ชี้ขาดของคนยุคปัจจุบันกับยุคก่อนน้ำแข็งล่ะก็ คนยุคปัจจุบันไม่ใช่คู่ต่อสู้เลยแม้แต่นิด ยุคก่อนน้ำแข็งสามารถทำลายล้างพวกเราได้ภายในวันเดียว”

อู๋เป่ยตกใจ：“แข็งแกร่งขนาดนั้นเลย?”

ติงม่อพยักหน้า：“แข็งแกร่งมาก เพราะว่ายุคนั้น มีเซียนสวรรค์อยู่ด้วย!”

ในใจอู๋เป่ยสั่นไหว：“เซียนสวรรค์เหรอ?”

ติงม่อ：“ถูกต้อง มีเซียนสวรรค์ ตามบันทึกตำรากล่าวว่า คำพูดของเซียนสวรรค์ถือว่าเป็นปณิธานของพระผู้เป็นเจ้า คำพูดของพวกเขาคือการทำนาย คำพูดศักดิ์สิทธิ์ สามารถนำพามนุษย์ไปยังจุดสูงสุดได้”

อู๋เป่ย：“ในเมื่อมีเซียนสวรรค์ แล้วทำไมยุคก่อนน้ำแข็งถึงตกต่ำล่ะ?”

ติงม่อ：“นี่เป็นสิ่งที่ฉันกำลังศึกษาอยู่พอดี ตอนนี้มีเรื่องสมมุติอยู่หลายเรื่อง แต่ฉันคิดว่าไม่น่าเชื่อถือ”

อู๋เป่ย：“ถ้าเป็นอย่างที่นายว่า ช่วงก่อนยุคก่อนน้ำแข็ง ยังมียุคอื่นอีกไหม?”

ติงม่อพยักหน้า：“ใช่แล้ว ก็เหมือนยุคปัจจุบันของพวกเรา ที่มีสิ่งสืบทอดส่วนหนึ่งมาจากยุคก่อนน้ำแข็ง แบบเดียวกัน ยุคก่อนน้ำแข็งก็ได้รับสิ่งสืบทอดส่วนหนึ่งมาจากยุคก่อนหน้าอีกที สำหรับยุคก่อนหน้าของยุคก่อนน้ำแข็งนั้น พวกเราเรียกมันว่ายุคโบราณกาล แม้จะมีคนกำลังศึกษา แต่ผลสรุปที่ออกมากลับมีความแตกต่างกันอย่างมาก”

อู๋เป่ย：“พูดเช่นนี้แสดงว่า ยุคโบราณกาลคงจะเจริญรุ่งเรือง โอ่อ่ากว่ายุคก่อนน้ำแข็งสินะ”

ติงม่อ：“คงจะอย่างนั้น นี่เป็นสิ่งที่ฉันกำลังค้นหา ที่ฉันตามหาจวนเซียนไม่หยุดหย่อน ก็เพราะอยากหาคำตอบให้เจอ”

อู๋เป่ย：“เช่นนี้ก็แสดงว่า ความจริงแล้วนายคือนักวิจัยโบราณคดี”

ติงม่อหัวเราะขึ้นมา：“นายพูดแบบนี้ก็ใช่ว่าจะผิด อีกฐานะของฉันคือรองผู้อำนวยการคณะโบราณคดีมหาวิทยาลัยเทียนจิง”

อู๋เป่ยยกนิ้วโป้งขึ้น：“สุดยอด”