บทที่ 2461: หานจื้อเกาล้มละลาย

อู๋เป่ย: "ลองเสี่ยงดวงกันหน่อย"

หานจื้อเกาหัวเราะเย็น: "ผมก็เทหมดหน้าตักเหมือนกัน!"

ทั้งสองฝ่ายเปิดไพ่ ต่างก็ได้สองคู่ แต่หน้าไพ่ของหานจื้อเกาใหญ่กว่า เขาหัวเราะ "ฮ่า ๆ" แล้วว่า: "หนุ่มน้อย ขอโทษทีนะ เธอแพ้แล้ว!"

เกมนี้ อู๋เป่ยตั้งใจปล่อยแพ้ สีหน้าไม่ดี ลุกขึ้นพูด: "ไม่เล่นแล้ว"

หานจื้อเกาทำหน้าเหยียดหยัน: "คนหนุ่มทุนไม่หนา เล่นไม่ไหวก็เป็นเรื่องปกติ"

อู๋เป่ยฟาดโต๊ะฉาด: "ว่าใครเล่นไม่ไหวนะ?"

หานจื้อเกาชี้ชิปเดิมพันตรงหน้าตัวเอง: "งั้นก็นั่งลงมาเล่นต่อสิ"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ: "ได้ยินว่าคุณอ้างว่ามีทรัพย์สินราวห้าหมื่นล้านบาท ก็ไม่เห็นจะยิ่งใหญ่อะไร ถ้าอยากเล่นจริง ๆ งั้นเล่นตาใหญ่ ๆ กันไปเลย!"

หานจื้อเกาจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวนแล้วพูดเสียงเรียบว่า: "ใหญ่? อยากใหญ่แค่ไหน?"

อู๋เป่ยสูดลมหายใจลึก โทรหาเหยียนเหลิ่งสือ: "เฮียเหยียน ขอยืมห้าหมื่นล้านบาท ใช่ ตอนนี้เลย"

เงินห้าหมื่นล้านบาทเป็นก้อนมโหฬาร แต่เหยียนเหลิ่งสือเพิ่งฮุบหวังเจียมาหมาด ๆ ในมือมีเงินสดกองโต เขาจึงรวบรวมเงินครบจำนวนจริง ๆ แล้วถือเช็คเงินสดรีบตรงมาที่คาสิโน

หานจื้อเกาได้ยินว่าอู๋เป่ยโทรไปยืมเงิน ตอนแรกยังทำหน้าไม่แยแส แต่พอรู้ว่าจะยืมถึงห้าหมื่นล้านบาทก็อึ้งไป แม้แต่เขาเองจะกู้ห้าหมื่นล้านบาทจากธนาคารยังมีโอกาสสำเร็จไม่ถึงครึ่ง อู๋เป่ยจะยืมได้จริงหรือ?

นึกไม่ถึงว่าไม่ถึงสิบนาที เหยียนเหลิ่งสือก็หอบเช็คเงินสดมาถึงคาสิโน วางเช็ค 10 ใบ ใบละห้าพันล้านบาทไว้ตรงหน้าอู๋เป่ย

อู๋เป่ยเคาะเช็คเบา ๆ แล้วยิ้มถามหานจื้อเกา: "ห้าหมื่นล้านบาท เล่นไหวไหม?"

หานปิงเหยียนกระซิบ: "พี่เป่ย ห้าหมื่นล้านมันเยอะไป อย่าเล่นเลย"

อู๋เป่ยว่า: "กลัวอะไร ทรัพย์สินเขามีแค่ห้าหมื่นล้านบาท ผมไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าเอาห้าหมื่นล้านบาทมาเสี่ยงกับผมหรอก"

หูอี้จือสีหน้าเปลี่ยน เขายิ้มถาม: "พี่อู๋ ห้าหมื่นล้านบาทคือทรัพย์ทั้งหมดของอีกฝ่าย ส่วนพี่ก็ยืมมาจากคุณเหยียนเหลิ่งสือ ผมว่าอย่าใจร้อน"

อู๋เป่ยยิ้ม: "คุณชายหู เขาบอกว่าผมเล่นไม่ไหว งั้นผมจะดูสักหน่อยสิว่า ใครกันแน่ที่เล่นไม่ไหว!"

ในใจหานจื้อเกาก็ลังเลอยู่ไม่น้อย เขาอ้างว่ามีทรัพย์สินห้าหมื่นล้านบาท แต่ถึง 60% เป็นหุ้นล้วน ๆ เงินสดที่หยิบใช้ได้จริงก็แค่ราวหนึ่งหมื่นล้านถึงหนึ่งหมื่นห้าพันล้านบาทเท่านั้น

อู๋เป่ยเหมือนเดาใจออก: "เห็นไหม เขาเอาห้าหมื่นล้านบาทมาไม่ได้ด้วยซ้ำ อะไรนะมหาเศรษฐีห้าหมื่นล้าน ไม่ได้เรื่องสักนิด!"

ตอนนั้นเอง หานจื้อเกาหันไปมองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คนคนนั้นธรรมดามากจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้ามาหาหานจื้อเกา

หานจื้อเการู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที ชายวัยกลางคนนั้นคือมือฉมังจากสำนักกลโกงที่เขาจ้างมาด้วยค่าตัวแพง เขาจ้องสังเกตอู๋เป่ยมาตลอด ตามประสบการณ์ เขายังไม่เห็นอู๋เป่ยโกงไพ่เลย ถ้าอีกฝ่ายไม่โกง ก็ไม่มีทางชนะ เพราะเขาสามารถช่วยหานจื้อเกาโกงอย่างลับ ๆ ได้!

หานจื้อเกาหัวเราะ "ฮ่า ๆ": "หนุ่มน้อย ไหน ๆ เธอกล้าขนาดนี้ งั้นผมก็จะเล่นกับเธอสักตา"

เขาหันไปพูดกับหูอี้จือ: "คุณชายหู ผมแม้ไม่มีเงินสดมากขนาดนั้น แต่คุณก็รู้ว่าผมถือหุ้นอยู่ เอาอย่างนี้ ผมเอาหุ้นทั้งหมดในมือค้ำกับคุณไว้ ถ้าชนะ ผมจะคืนให้ทันทีพร้อมดอกเบี้ย 3% คุณว่าอย่างไร?"

หูอี้จือยิ้มว่า: "ได้แน่นอน แต่ตามกติกา สินทรัพย์ทางการเงินค้ำได้แค่ 60%"

หานจื้อเกา: "ไม่มีปัญหา หุ้นกับพันธบัตรในมือผมมูลค่าราวสี่หมื่นสองพันห้าร้อยล้านบาท เอามาค้ำทั้งหมด!"

ทางคุณหูมีทีมงานมืออาชีพคอยจัดการเอกสารให้ ไม่นานหานจื้อเกาก็ได้เงินสดสองหมื่นห้าพันห้าร้อยล้านบาท บวกกับที่มีอยู่เองหนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยล้านบาท รวมเป็นสามหมื่นแปดพันล้านบาท!

พอเห็นว่าฝั่งโน้นเตรียมพร้อมเกือบหมดแล้ว อู๋เป่ยว่า: "บอสหาน จะเอาจริงกับผมเหรอ?"