บทที่ 2485: ลงโทษเล็กๆ น้อยๆ

อู๋เป่ย: "อืม เดี๋ยวผมลองดู"

ตอนนั้น หลินจุนโผล่มาที่สนามบาสเกตบอล แต่เขาไม่ได้ลงเล่น แค่ยืนดูอยู่ข้างๆ

เห็นหลินจุนแล้ว อู๋เป่ยถาม: "เรื่องคราวก่อน หลินจุนก็มีเอี่ยวด้วยใช่ไหม?"

เย่หนิงปิงแววตาวาบ: "นายรู้ได้ยังไง?"

อู๋เป่ย: "พวกเธอเป็นผู้มีปัญญาติดตัวแต่ชาติปางก่อนกันทั้งคู่ หลินจุนก็ชัดเจนว่าใช่ อีกอย่างพวกเธออยู่โรงเรียนเดียวกัน มีโอกาสสูงว่าจะเป็นพวกเดียวกัน"

เย่หนิงปิงถอนหายใจ: "ใช่ จริงๆ วันนั้นหลินจุนก็ร่วมด้วย เพียงแต่ตอนท้ายเขาไม่ได้โผล่มา"

"ทำไมล่ะ?" อู๋เป่ยถาม

เย่หนิงปิง: "หลินจุนน่ะ เบื้องหลังไม่ธรรมดา เขาคงลางสังหรณ์ไม่ดี เลยหักห้ามใจหยุดก่อนจะถลำลึก"

อู๋เป่ย: "ไม่ไป ก็นับว่าโชคดี"

เย่หนิงปิงยิ้ม: "ใช่ แต่ตอนนี้เขาก็ซวยใช่เล่น"

อู๋เป่ย: "อ๋อ ถึงขั้นซวยเหรอ?"

เย่หนิงปิง: "การแข่งขันบาสเกตบอลครั้งนั้นทำให้เขาหลุดจากสถานะศิษย์ชั้นสูงระดับหนึ่ง กลายเป็นศิษย์ชั้นสูงระดับสอง ระดับสองกับระดับหนึ่ง ทรัพยากรต่างกันสิบเท่า แบบนี้จะไม่เรียกว่าซวยได้ยังไง?"

อู๋เป่ยแปลกใจเล็กน้อย: "แค่แพ้บาสนัดเดียว ถึงกับเสียตำแหน่งศิษย์ชั้นสูงระดับหนึ่งเลย?"

เย่หนิงปิง: "เขาแพ้ ก็เท่ากับพิสูจน์ว่าถูกนายข่ม ในฐานะศิษย์ชั้นสูงระดับหนึ่ง แต่กลับแพ้ให้คนโนเนม แปลว่าเขาด้อยกว่านายแทบทุกด้าน"

นางเว้นจังหวะ แล้วกล่าวต่อ: "ถ้าไม่มีอะไรพลิก ขุมกำลังที่หนุนหลังหลินจุนคงพยายามดึงตัวนายไปอยู่ฝ่ายเขาแน่"

อู๋เป่ย: "ตอนนี้ผมเป็นศิษย์ของเหลียนซานจงอยู่"

เย่หนิงปิง: "แล้วไงล่ะ เมื่อเทียบกับเหลียนซานจง ขุมกำลังนั้นใหญ่กว่ามาก ถ้านายโอเค เขาก็ดึงตัวนายไปได้ เหลียนซานจงก็รั้งไว้ไม่ไหว"

อู๋เป่ยไม่ออกความเห็น เพียงว่า: "เรื่องที่เธอว่า ผมจะเก็บไปคิด"

เย่หนิงปิงยิ้ม: "อีกแป๊บก็ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ว่างก็ไปหาฉันที่นครศักดิ์สิทธิ์สิ ไปเที่ยวกัน"

หลังแข่ง อู๋เป่ยก็พาหานปิงเหยียนไปเที่ยวต่อ กว่าจะกลับถึงโรงแรมก็มืดแล้ว

คืนนั้น อู๋เป่ยหยิบห่อหนังสีเหลืองออกมา ข้างในเป็นทารกรูปสลักเหมือนทำจากหยกแดง ขนาดราวสองกำปั้น ส่องประกายแสงแดงจัด

ตอนที่ได้มันมาตั้งแต่แรก เขาก็รู้แล้วว่าของชิ้นนี้ประเมินค่ามิได้ พอเปิดออก แสงสีแดงที่เปล่งจากร่างทารกนั้นเหมือนมีชีวิต ไหลจากฝ่ามือของเขาแผ่คลุมทั่วทั้งร่าง

เมื่อถูกแสงแดงห่อหุ้ม อู๋เป่ยรู้สึกชัดว่าแสงนั้นเหมือนมีชีวิต ไม่นานก็ซึมเข้าไปในจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์และเรือนกายของเขา เขาไม่แน่ใจว่าแสงนี้คืออะไร แต่จากประสบการณ์ของเขา ของชิ้นนี้มีประโยชน์มหาศาลต่อเขา!

พอแสงแดงซึมเข้าไปจนหมด หยกแดงในมือก็กลายเป็นหินสีดำทึบ ปราศจากไอวิญญาณ เขาปาทิ้งลงพื้น ก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ไร้ค่าทันที

อู๋เป่ยสงสัย พึมพำว่า: "แสงสีแดงนี่มาจากไหนกันแน่?"

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ รุ่งเช้าเขาก็ไปที่โรงยิมต่อ

ติดต่อกันหลายวัน เขาสลับกันระหว่างพาหานปิงเหยียนเที่ยวกับไปชมการแข่งขันบาสเกตบอล ไม่ทันไรก็ล่วงไปหนึ่งสัปดาห์ ด้วยการช่วยเหลือของเขา โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งจงโจวคว้ารองแชมป์ลีกมาได้ สำหรับทีมที่ปกติแล้วไม่มีเขาอยู่ด้วย การทำผลงานได้ขนาดนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

พอการแข่งขันจบ อู๋เป่ยก็เตรียมจะออกจากที่นี่ ก่อนเดินทางเขาไปพบเสวี่ยอู่สั้นๆ เสวี่ยอู่ยังมีเรื่องต้องจัดการ จึงยังไปกับอู๋เป่ยไม่ได้ชั่วคราว

ฉะนั้นในวันแข่งนั่นเอง อู๋เป่ยจึงพาหานปิงเหยียนออกจากนครซีไห่

คราวนี้ขากลับ เขาไม่ได้ขึ้นเครื่องหรือรถไฟ แต่ใช้วิชาแฝงดินห้าธาตุ แค่ไม่กี่นาทีก็กลับถึงจงโจว ไปๆ มาๆ สะดวกเหลือเชื่อ ทำเอาหานปิงเหยียนอ้าปากค้าง

ทั้งสองกลับถึงบ้าน พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก ข้างๆ ยังมีพ่อกับลูกนั่งอยู่ด้วย นั่นก็คือย่าของอู๋เป่ย กับอาอู๋เฉียงและลูกชายของเขา อู๋ซ่วย

อู๋ซ่วยตัวสูงใหญ่ อายุแค่ 15 ปี แต่ตัวพอๆ กับอู๋เป่ย เขาเลิกเรียนไปนานแล้ว ไปคบพวกนักเลงตามท้องถนน บนแขนสักรูปหัวเสืออยู่หนึ่งรูป