บทที่ 2495: พ่อทูนหัวโดนสวมเขา

อู๋เป่ยว่า: "ลองดูก็ได้"

เด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดเชิดปากนิดๆ แล้วบอกว่า: "สอบล่วงหน้าน่ะ ไม่แน่ว่าจะได้คะแนนดีหรอก คนอื่นเขาเรียนมาก่อนเธอตั้งปีหนึ่งนะ"

โอวหยางจื้อหยวนยิ้มแล้วว่า: "เสี่ยวเป่ย เดี๋ยวผมแนะนำให้รู้จักนะ นี่โอวหยางจิง ตอนเด็กๆ พวกเธอเคยเจอกันแล้ว"

อู๋เป่ยนึกขึ้นได้ทันที สมัยนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอายุไล่เลี่ยกับเขา ลูกสาวของโอวหยางจื้อหยวนนั่นแหละ ตอนนั้นเธอเชิดหยิ่งเหมือนคุณหนูตัวน้อย ไม่ค่อยยอมเล่นกับอู๋เป่ย แถมยังชอบบอกว่าเขาเป็นเด็กบ้านจน

"อ้าว เสี่ยวจิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" เขายิ้มทัก

โอวหยางจิงเบือนหน้าหน่อยๆ เหมือนไม่อยากคุยกับอู๋เป่ยนัก หลายปีมานี้พ่อของเธอทำธุรกิจใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คนที่เธอคบหาก็ล้วนเป็นทายาทตระกูลดัง ลูกชายมหาเศรษฐี จะให้ชายตามองลูกชาวบ้านธรรมดาอย่างอู๋เป่ยได้ยังไง

โอวหยางจื้อหยวนยิ้มว่า: "เสี่ยวเป่ย เธอฉลาดมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีปัญหาหรอก"

อู๋ต้าซิงพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ: "พี่สาม ทั้งชีวิตผมไม่ค่อยได้เรื่องอะไรหรอก แต่เสี่ยวเป่ยน่ะหัวกะทิ สอบระดับเมืองครั้งก่อน เขาได้ที่หนึ่งของทั้งเมือง!"

"จริงเหรอ?" ดวงตาโอวหยางจื้อหยวนสว่างวาบ "เสี่ยวเป่ยเก่งจริงๆ"

"โม้ล่ะสิ!" โอวหยางจิงไม่ค่อยเชื่อ "จงโจวมีนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองกว่าแสนคน เธอจะสอบได้ที่หนึ่งเนี่ยนะ?"

โอวหยางจิงเพิ่งกลับมาจงโจวได้ไม่นาน จึงไม่รู้เรื่องราวของอู๋เป่ย ปฏิกิริยาแรกของเธอคือไม่เชื่อ แล้วก็โพล่งออกมาทันที

โอวหยางจื้อหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พอใจกับท่าทีของลูกสาววันนี้นัก จึงว่า: "เสี่ยวจิง ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ พี่เป่ยของหนูเขาฉลาดมาตั้งแต่เล็ก สอบได้ที่หนึ่งก็ไม่แปลก"

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะนิดๆ แล้วว่า: "ที่หนึ่งน่ะไม่ง่าย เสี่ยวจิงว่ามันน่าแปลกก็ไม่ผิดหรอก"

ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ อู๋เป่ยไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจึงถามว่า: "พ่อทูนหัว นี่แม่ทูนหัวใช่ไหม?"

โอวหยางจื้อหยวนยิ้มว่า: "ใช่ เธอคือแม่ทูนหัวของเธอ"

"โอ๊ยตาย" ผู้หญิงคนนั้นรีบโบกมือ "ยังไม่กล้าให้เรียกแบบนั้นหรอก เราเพิ่งเจอกันเอง"

แล้วเธอก็เหลือบสายตาไปที่หานปิงเหยียน: "นี่ลูกสาวของคุณเหรอ?"

อู๋ต้าซิงว่า: "คุณพี่ครับ นี่คือแฟนของอู๋เป่ย"

หานปิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ: "สวัสดีค่ะคุณป้า"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มน้อยๆ แล้วพูดว่า: "ฉันยังมีธุระ งั้นไม่ขอนั่งละกัน"

โอวหยางจื้อหยวนขมวดคิ้วนิดๆ แต่สุดท้ายก็ว่า: "งั้นพวกคุณกลับไปก่อนเถอะ"

อู๋เป่ยเดินไปส่งลงมาข้างล่าง ก็เห็นรถหรูราคาหลายสิบล้านบาทจอดรออยู่ คนขับเปิดประตูให้ แล้วสองแม่ลูกก็ขึ้นรถ จากนั้นรถก็เคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันมาตอบคำว่า "ลาก่อน" ของอู๋เป่ย

พอกลับขึ้นไปข้างบน โอวหยางจื้อหยวนกับอู๋ต้าซิงก็เริ่มซดเหล้ากันเสียแล้ว เพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนาน ก็ต้องดื่มกันสักหน่อย

พอซัดไปสามแก้ว อู๋ต้าซิงถึงได้รู้เรื่องราวที่โอวหยางจื้อหยวนผ่านมาหลายปี เดิมทีตอนหนุ่มๆ เขาเคยคบกับคุณหนูบ้านเศรษฐีคนหนึ่ง ก็คือผู้หญิงคนเมื่อครู่นั่นแหละ

แม้ทั้งสองจะมีลูกด้วยกันแล้ว แต่ฝ่ายหญิงไม่กล้าบอกทางบ้าน แถมดูเหมือนจะไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ด้วย พอคลอดลูก เธอก็ให้โอวหยางจื้อหยวนเป็นฝ่ายเลี้ยงลูกไปก่อน เรื่องนี้แม้แต่อู๋ต้าซิงในตอนนั้นก็ไม่รู้

ต่อมาพ่อแม่ของคุณหนูบ้านนั้นรู้เรื่องเข้า เพราะลูกก็คลอดออกมาแล้ว จะทำอะไรก็จนใจ จึงตัดสินใจให้โอวหยางจื้อหยวนเข้าเป็นเขยเข้าบ้านของพวกเขา

โอวหยางจื้อหยวนคิดอยู่พักหนึ่งก็รับปาก แล้วจากบ้านเกิดไปอยู่ต่างเมือง กลายเป็นเขยเข้าบ้านของเคอเจีย ตระกูลผู้ดีในเมืองชายแดน ด้วยความที่เขาอดทนและยอมคนได้ ก็ยิ่งเป็นที่ชื่นชมของเคอเจีย ไม่นานก็เริ่มได้จับงานบริหาร โอวหยางจื้อหยวนมีพรสวรรค์ทางการค้า ทำงานอย่างขยันรอบคอบตลอดหลายปี จนค่อยๆ มีอำนาจมากขึ้น ภายใต้การพาของเขา เคอเจียก็ก้าวอีกขั้น จากตระกูลชั้นสามของประเทศเซี่ย ทะยานขึ้นเป็นตระกูลชั้นสอง ทรัพย์สินสุทธิรวมเกิน 50,000,000,000 บาท

พอพูดถึงตรงนี้ โอวหยางจื้อหยวนก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้ เขาว่า: "แต่ในสายตาพวกเคอเจีย ผมก็ยังเป็นคนนอก เมื่อเดือนที่แล้ว เคอเจียเริ่มดึงอำนาจคืนจากมือผม จนถึงเมื่อวาน ผมแทบไม่มีอำนาจจริงเหลืออยู่ ตอนนี้ทำได้แค่นั่งจิบชาไปวันๆ"