บทที่ 2502: เจ็ดเคล็ดลับ

อู๋เป่ยก้าวผ่านประตูนั้น เข้าไปสู่ลานกว้างมหึมา พื้นถูกปูด้วยหยกสีแดงกึ่งโปร่งแสง ทุกแผ่นมีอักขระยันต์ส่องแสงขึ้นมา

เดินไปได้สักระยะ เขาเห็นกระจกบานหนึ่งสูงกว่าสองเมตร ฐานใหญ่มั่นคงตั้งตระหง่านอยู่ หน้ากระจกมีศิลาจารึกตั้งอยู่ บนศิลานั้นมีตัวอักษรอยู่หลายบรรทัด

เขาเข้าไปอ่าน แล้วพบว่าตัวอักษรเหล่านั้นแปลกประหลาด เขาอ่านไม่ออก แต่ทันใดนั้น ข้อความมากมายผุดขึ้นมาในหัวทันที ทำให้เขาเข้าใจความหมายของถ้อยคำเหล่านั้นทันที

เนื้อหาบนศิลาจารึกกล่าวว่า กระจกวิเศษตรงหน้าเรียกว่า “กระจกวิเศษจินกัง” ภายในบรรจุเคล็ดลับจินกัง ผู้ที่ได้รับมันจะสามารถฝึก “ขอบเขตลับจินกัง” เพิ่มเติมได้ ตามคำอธิบายบนศิลาจารึก ขอบเขตลับจินกังสามารถเป็นการเสริมกำลังของดินแดนลับอย่างทรงพลัง หากฝึกตนมัน จะสามารถเปิด “ถ้ำสวรรค์จินกัง” ในร่างกาย เพื่อกักเก็บ “พลังอมตะจินกัง”

อู๋เป่ยทำท่าครุ่นคิด พึมพำว่า “ไม่รู้ว่าเหลียนซานจู่ซือสมัยก่อนเคยหยั่งรู้ถึงขอบเขตลับจินกังหรือเปล่า”

ในความเข้าใจของเขา หากการบำเพ็ญเพียรของดินแดนลับเปรียบดังต้นไม้ใหญ่ ขอบเขตลับจินกังก็เหมือนดอกที่ผลิบานบนต้นนั้น ส่วนพลังแห่งความรอบรู้และวิชาเต๋าที่ได้จากการฝึกขอบเขตลับจินกัง ก็เปรียบเหมือนผลที่ต้นไม้นั้นให้มา

อู๋เป่ยรู้ชัดว่าขอบเขตลับจินกังจะช่วยเขาอย่างมาก จึงตั้งใจเพ่งพินิจทันที เขาเข้าไปยืนหน้ากระจกวิเศษ จ้องมองอยู่เพียงไม่กี่วินาที ภาพสะท้อนแสงเงาลี้ลับมากมายปรากฏขึ้นบนผิวกระจก ความล้ำลึกของมันทำให้ข้อมูลมากมายผุดขึ้นมาในสมองอีกครั้ง และข้อมูลเหล่านั้นกลับช่วยให้เขาเข้าใจแก่นแท้ของขอบเขตลับจินกังได้อย่างง่ายดาย

เพียงไม่กี่นาที อู๋เป่ยก็เข้าถึงสายสืบทอดภายในกระจกวิเศษ พลังลับจินกังอันไม่ธรรมดาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในร่างกายของเขา เวลานั้น กระจกวิเศษเปล่งลำแสงมาประทับที่นิ้วชี้มือขวา กลายเป็นตราประทับลายดอกกลมสีแดงกับสีน้ำเงิน

หลังจากนั้น อู๋เป่ยก็ทยอยพบกระจกวิเศษอีกหกบาน และตรัสรู้จากแต่ละบาน ได้แก่ เคล็ดลับสายฟ้าทั้งห้า เคล็ดลับกระบี่เซียน เคล็ดลับจินอู่ เคล็ดลับไฟสวรรค์ เคล็ดลับดุนเจี่ย และเคล็ดลับจิ่วโหยว

แต่ละเคล็ดลับหลอมรวมเป็นพลังมหัศจรรย์ปรากฏขึ้นในร่างของอู๋เป่ย พร้อมกันนั้นเขาก็ได้รับตราประทับอีกหนึ่งดวง

ตราประทับทั้งเจ็ดปรากฏอยู่บนเจ็ดนิ้วมือของอู๋เป่ย และเมื่อได้ตรัสรู้ดินแดนลับทั้งเจ็ดแล้ว เขาพบว่าทั้งเจ็ดดินแดนลับเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งเดียวกัน สามารถรวมกลับเป็นหนึ่งเดียวได้ด้วยท่าประสานมือพิเศษ เพียงแต่ตอนนี้พลังยุทธ์ของเขายังตื้นเขิน จึงยังไม่อาจรวมพลังลับทั้งเจ็ดเข้าเป็นหนึ่งได้

เมื่อเรียนรู้เคล็ดลับสุดท้ายเสร็จ เวลาก็ยังเหลืออีกไม่กี่นาที อู๋เป่ยจึงเดินย้อนกลับไป พอเขาก้าวออกจากประตูนั้น ทุกสายตาก็หันมามองเขาพร้อมเพรียง

โจวฉีฝูว่า “อู๋เป่ย เป็นไงบ้าง ได้อะไรไหม?”

อู๋เป่ยกำมือขวาไว้ โชว์เพียงมือซ้าย ซึ่งมีตราประทับอยู่สองดวง เขาพูดว่า “สองดวงนี้ถือว่าใช้ได้ไหม?”

สองตราประทับนั้น คือเคล็ดลับจินอู่และเคล็ดลับดุนเจี่ย ชายเสื้อคลุมเหลืองกับพวกจำได้ในทันที ตกใจจนท่าทีเปลี่ยนไปทันที

ชายเสื้อคลุมเหลืองยิ้มกว้าง ยกมือคำนับ เดินเข้ามาทำความเคารพแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่อู๋ ท่านช่างเป็นยอดพรสวรรค์ ยิ่งนัก ได้สองสายสืบทอดในคราวเดียว ช่างเหลือเชื่อ! ต่อไป ท่านจะเป็นศิษย์แกนหลักของเหลียนซาน และเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเราทุกคน!”

อู๋เป่ยพูดเรียบๆ ว่า “ถ้าเช่นนั้น ตอนนี้ผมก็เป็นศิษย์สำนักเหลียนซานอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม?”

ชายเสื้อคลุมเหลืองรีบว่า “แน่นอน! ศิษย์พี่อู๋ ข้าน้อยหวงเหลียง เป็นศิษย์หัวกะทิของสำนักเหลียนซานครับ”

คนอื่นๆ ก็เข้ามาทักทายอย่างนอบน้อม อู๋เป่ยถึงกับไม่อยากจำชื่อทั้งหมด แล้วพูดว่า “การประเมินจบแล้ว ผมจะไปสำนักเหลียนซานได้เมื่อไรครับ?”

หวงเหลียงยิ้มแล้วว่า “ศิษย์พี่ไปได้ทุกเมื่อครับ เพียงแต่ในสำนักยังเตรียมการไม่พร้อม เอกสารอย่างเป็นทางการก็ยังไม่ลงมา ดีที่สุดคือรอสักระยะครับ”

อู๋เป่ยว่า “ถ้าเช่นนั้น รบกวนพวกท่านกลับไปรายงานที่สำนักด้วยครับ”

“แน่นอนครับ แน่นอนครับ”

คนที่ดีใจที่สุดคือโจวฉีฝู เขาหัวเราะแล้วว่า “อู๋เป่ย ผมสั่งคนเตรียมอาหารและสุราไว้แล้ว เชิญพวกศิษย์หัวกะทิมานั่งดื่มด้วยกันสักหน่อย”

หวงเหลียงรีบว่า “พวกเรายังต้องกลับไปรายงานหน้าที่ ไว้วันหลังจะมาเยี่ยมอีกแน่นอนครับ”