บทที่ 251 ที่รกร้างที่เต็มไปด้วยของมีค่า

อุปกรณ์ซื้อโดยทั้งสองถูกส่งไปยังสนามบินเป็นชุดชุด ก่อนที่จะถูกขนส่งไปยังเปียนหนาน ซึ่งเป็นไซต์ของเซียไท่หู่ล่วงหน้า

อู๋เป่ยประเมินว่ามูลค่ารวมของอุปกรณ์หนึ่งหมื่นเจ็ดพันล้านชิ้นที่เขาเลือกควรอยู่ที่มูลค่าประมาณสามหมื่นถึงสี่หมื่นล้าน ซึ่งเป็นไปตามที่เซียไท่หู่คาดไว้ อุปกรณ์พวกนี้มีมูลค่ารวมเกือบสามหมื่นล้าน ทั้งคู่ทำเงินได้มากมายก็ครานี้แหละ

หลังจากที่เครื่องบินขนส่งวัสดุต่างๆ ไป อู๋เป่ยก็กลับไปที่ห้องบำบัดพิษของนายพลอันยี่และล้างพิษให้เขาต่อไป

เวลาประมาณสามทุ่ม นายพลอันยี่ดื่มยาอีกสองสามชาม แล้วนอนลงบนเตียงเพื่อพักฟื้น อู๋เป่ยขอให้เขาแช่ในยาปรุงต่อไปอีกสามวัน เพื่อให้สารพิษจะถูกกำจัดออกไปจนหมด

นายพลอันยี่รู้สึกขอบคุณมาก จึงส่งคนไปคอยดูแลอู๋เป่ยและพวกอย่างดี

คืนนั้น อู่เป่ยและติงม่อก็ตกลงกันว่าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองจะเดินทางไปดูหินผานกู่

คืนนั้น อู๋เป่ยฝึกฝนกระบวนการที่หนึ่งและเจ็ดอีกครั้ง หลังจากฝึกกระบวนการทั้งสองนี้ ทันทีที่ท้องฟ้าสว่าง เขาก็ตีเหล็กในขณะที่เหล็กร้อนและเริ่มฝึกกระบวนการแรกทันที

กระบวนการนี้เป็นกระบวนการที่ร่างกายการปลอมแปลงขั้นรุนแรง

กระบวนการแรกดูเหมือนจะเป็นการสังเคราะห์และการระเหิดของการเคลื่อนไหวเจ็ดอย่างไม่คาดคิด กระบวนการแรกนี้มันฝึกได้ไม่ยากและเขาฝึกฝนมันภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น

ต่อมา เขาเริ่มฝึกกระบวนการการเคลื่อนไหวทั้งหมด เมื่อเสร็จสิ้นเขารู้สึกว่ามีพลังงานแปลก ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องระหว่างสวรรค์และโลก ทำให้ร่างกายของเขาดีขึ้นและจิตวิญญาณของเขาก็แข็งแกร่งขึ้น

เขาฝึกฝนจนลืมดูวันเวลา และกว่าจะรู้ตัวก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว เมื่อติงม่อเห็นเขา เขาก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า "น้องสาม แกดูเปลี่ยนไปนะ"

อู่เป่ยยิ้มและพูดว่า "เปลี่ยนอย่างไร"

ติงม่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ในแง่ของอารมณ์ แกทำให้คนอื่นรู้สึกว่าแกบรรลุขั้นเซียนเทียนแล้ว แต่ฉันไม่ใช่..."

อู๋เป่ย: "อาจเป็นเพราะผมหล่อกว่าพี่น่ะ"

ติงโม่กลอกตา: "เตรียมตัวให้พร้อม เราไปที่นั่นกันเถอะ"

สถานที่นั้นหมายถึงบริเวณที่หินผานกู่นั่นเอง ติงม่อสงสัยว่าน่าจะมีบางอย่างหลงเหลืออยู่ที่นั่น ดังนั้นทั้งสองจึงเก็บของและออกเดินทางไปด้วยกัน

รถขับไปได้ว่ากครึ่งทาง อีกครึ่งทางที่เหลือจะต้องเดินเท้าไป พวกเขาได้รับการฝึกฝนและวิ่งราวกับสายฟ้าในป่า หลังจากเดินนานกว่าหนึ่งชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงที่หมาย

ปลายทางของพวกเขานั้นแห้งแล้งมาก เนินเขาโดยรอบเป็นสีเหลือง เขานี้ถูกขุดขึ้นมานานแล้ว พืชพรรณทั้งหมดถูกเผาไหม้ ส่วนที่เหลือเต็มไปด้วยดินและหินที่ไร้ค่า

จะเห็นได้ว่าสถานที่แห่งนี้ถูกผู้คนทำลาย จนไม่น่าจะมีหินมีค่าอะไรหลงเหลืออยู่แล้ว

ทั้งสองยืนอยู่บนเนินดิน จ้องมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง

อู๋เป่ยกล่าว: "พี่รอง ผมว่ามันน่าจะยากมากที่จะมาหาเบาะแสในที่ที่น่ากลัวอย่างนี้"

ติงม่อขมวดคิ้ว: "ฉันไม่ได้คิดเลยว่าพื้นที่นี้จะเสียหายถึงขนาดนี้"

อู่เป่ยเปิดดวงตาวิเศษของเขา และตอนนี้สายตาของเขาสามารถเจาะลึกลงไปใต้ดินได้ลึกกว่าสิบเมตร และความลึกที่เขาสามารถมองเห็นได้นี้ได้ถูกผู้คนขุดออกไปหมดแล้ว

เขาหันไปรอบ ๆ เนินดิน ทันใดนั้นเขาก็หยุด ก่อนเขาจะหยิบพลั่วทหารออกมาขุดลึกลงไปครึ่งเมตร และพบก้อนหินขนาดเท่าแตงโมอยู่ข้างใน

เมื่อมองแวบแรกหินนี้ไม่ใช่หินอัญมณีแต่มีบางสิ่งที่ผนึกอยู่ข้างใน เขาดึงดาบออกมาและผ่าหินอัญมณีให้เปิดออกด้วยการฟันเล่มเดียว ข้างในหินอัญมณีมีโพรง และข้างในเป็นถ้วยไวน์โลหะ เขาไม่เคยเห็นวัสดุของแก้วไวน์มาก่อน เขาจึงไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ติงม่อหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและชำเลืองมอง ดวงตาของเขาเป็นประกาย: "น้องสาม ฉันมีของคุณแล้ว นี่น่าจะเป็นอุปกรณ์ทำไวน์จากยุคแดนสวรรค์นะ"