บทที่ 2515: หัวหน้าคนนี้โหดมาก

องครักษ์หนึ่งดาวสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ เขามองอู๋เป่ยด้วยแววตาล้อเลียน ถามว่า: "เจ้าเป็นญาติของท่านอ๋องเหรอ?"

อู๋เป่ยคิดในใจว่า ‘ผมไปเป็นญาติเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ’ จากนั้นจึงส่ายหัว แล้วว่า: "ไม่ใช่"

อีกฝ่ายพูด: "ถ้าไม่ใช่ญาติ ก็ต้องเป็นลูกหลานคนรู้จักเก่าๆ ล่ะสิ โอเค ตามผมมา"

เขาพาอู๋เป่ยมาถึงห้องเหล็ก ห้องที่โดนแดดแผดเผาอุณหภูมิสูงมาก แถมมีช่องระบายอากาศเล็กๆ แค่สองช่อง

"กฎของค่ายองครักษ์คือ คนมาใหม่ต้องอยู่ข้างในก่อนสองชั่วโมง ถ้าทนไม่ไหวก็ทุบประตูเรียก เดี๋ยวผมจะพาออกมา"

อู๋เป่ยงงอยู่บ้าง ในใจคิดว่านี่มันกฎแบบไหนกัน

ในห้องเหล็กไม่มีอะไรเลย พื้นยังเป็นปูนซีเมนต์ อู๋เป่ยไม่มีอะไรทำ จึงนั่งฝึกพลังยุทธ์อยู่ตรงนั้น

หลังจากได้โครงกระดูกนักสู้โดยกำเนิด เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมาก จึงหยิบตุ๊กตาทองคำขนาดเล็กอีกสองตัวออกมา แล้วดูดซับอักขระเวทมนตร์ที่อยู่บนตัวมันต่อ

จริงดังที่คิด เดิมทีเขาแตะเพดานขีดจำกัดมานานแล้ว แต่คราวนี้กลับดูดซับอักขระเวทมนตร์บนตุ๊กตาทองคำขนาดเล็กสองตัวสุดท้ายได้อย่างง่ายดาย ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าอักขระยันต์กับร่ายคาถาเหล่านั้นค่อยๆ เชื่อมประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ทำให้สภาพร่างกายของเขายกระดับขึ้นไปอีกขั้น

ในห้องเหล็กร้อนระอุ อุณหภูมิพุ่งทะลุ 85 องศาแล้ว น้ำที่ร้อนระดับนี้ชงชาได้ ไข่ก็ต้มสุก ทว่าอู๋เป่ยที่อยู่ในนั้นกลับไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด กลับรู้สึกอุ่นสบายเสียด้วยซ้ำ

ชั่วโมงหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปกติคนธรรมดาเข้าไปแค่สิบนาทีเศษก็ทนไม่ไหว ต้องทุบประตูร้องขอให้ช่วย ข้างนอกองครักษ์หนึ่งดาวคนนั้นเริ่มใจคอไม่ดี มองเวลาเห็นว่าครบชั่วโมง จึงเคาะประตูเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบ

เขาใจหายวาบ รีบเปิดประตูออก ก็เห็นอู๋เป่ยนั่งอยู่ข้างใน สีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

องครักษ์คนนั้นโล่งอก ถามว่า: "ไม่ร้อนเหรอ?"

อู๋เป่ย: "พอไหว"

องครักษ์หนึ่งดาวรู้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ธรรมดา เขาพยักหน้าแล้วว่า: "ไม่ต้องอยู่ในนั้นแล้ว ไปพบหัวหน้ากับผม"

ในบ้านหลังคากระเบื้องสีน้ำเงินหลังหนึ่ง ข้างในมีองครักษ์สามดาวนั่งอยู่ คนผู้นี้คือ นายกององครักษ์ผู้คุมทั้งค่าย เขาหรี่ตาจ้องอู๋เป่ย ถามว่า: "ชื่ออะไร?"

อู๋เป่ยตอบ: "ท่านนายกอง ผมชื่ออู๋เป่ยครับ"

นายกององครักษ์รับคำในลำคอหนึ่งที แล้วว่า: "ท่านอ๋องมอบตำแหน่งองครักษ์หนึ่งดาวให้เจ้า องครักษ์หนึ่งดาวสามารถคุมคนได้สิบคน" พูดจบก็โบกมือเรียก

ทันใดนั้นก็มีองครักษ์สิบคนเดินออกมาจากด้านหลังเขา ทั้งหมดไม่ใช่องครักษ์ติดดาว ต่างสวมชุดองครักษ์สีน้ำเงิน

นายกองว่า: "ชายสิบคนนี้ต่อไปนี้จะอยู่ใต้การดูแลของเจ้า ถ้าเจ้าคุมได้ พรุ่งนี้ก็เข้าประจำการอย่างเป็นทางการ ถ้าคุมไม่ได้ ก็ช่วยไม่ได้"

อู๋เป่ยเข้าใจว่านี่เป็นบททดสอบรูปแบบหนึ่ง เขาพยักหน้าแล้วว่า: "พวกเขาจะเชื่อฟังดีๆ ครับ"

จากนั้นอู๋เป่ยก็นำคนเหล่านี้ไปยังเรือนเดี่ยวหลังหนึ่ง ตัวเรือนมีสองชั้น ชั้นล่างมีสี่ห้อง ด้านหน้ามีลานบ้านเล็กๆ อยู่

พอมาถึงลานบ้านหน้าตัวเรือน อู๋เป่ยพูดว่า: "ตั้งแต่นี้ไป ผมเป็นหัวหน้าของพวกแก พวกแกต้องเชื่อฟังคำสั่ง"

ความจริง ชายสิบคนนี้ล้วนเป็นคนหัวแข็งที่คัดเลือกมาอย่างจงใจ แม้แต่หัวหน้าเดิมของพวกเขายังปวดหัวกับพวกนี้นัก บัดนี้จับมารวมกลุ่มแล้วโยนให้ อู๋เป่ยคุม จุดประสงค์ก็เพื่อหาเรื่องให้เขา

ทันที ชายสิบคนนี้ก็เผยธาตุแท้ ยืนกันไม่เป็นทรง แสยะยิ้มโชว์ฟันกันหลายคน แถมบางคนยังทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม มองอู๋เป่ยอย่างกวนประสาท

อู๋เป่ยยังคงยิ้มตาหยีอยู่ตลอด พูดว่า: "ทุกคน นั่งลง"

ทว่าชายสิบคนนี้ไม่มีใครขยับ มีหัวล้านคนหนึ่งก้าวออกมา เกาศีรษะแล้วว่า: "ผมไม่ชอบนั่ง ยืนได้ไหม?"

อู๋เป่ยมองแค่แวบเดียวก็รู้ว่าหัวล้านคนนี้ฝึกวิชาหมัดเหิงเลี่ยน ทั้งยังเป็นยอดฝีมือขั้นที่แปดของการฝึกพลังปราณขึ้นไป

"ไม่ได้" อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูด "ถ้าไม่เชื่อฟังคำสั่ง ผมจะหักแขนหักขาแก"

ได้ยินดังนั้น หัวล้านก็หัวเราะลั่นทันที: "หักแขนหักขาข้า? แกมีฝีมือถึงหรือไง?"

กร๊อบ!