บทที่ 2526: ผู้สอบอันดับหนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติของเจียงหนาน

“ครับ!” สามคนนั้นนิสัยตรงๆ แพ้แล้วก็ยอมรับกันทันที

หวังเฉวียน: ท่านผู้บัญชาการกององครักษ์ ตรงนี้จะเป็นที่ทำงานชั่วคราวของท่านก่อนนะครับ เดี๋ยวเราจะสร้างอาคารใหม่ให้

อู๋เป่ย: ไม่ต้องหรอก ตรงนี้ก็ดีแล้วครับ

ทั้งสี่คนเดินเข้าบ้าน อู๋เป่ยจึงสอบถามชื่อเสียงเรียงนามของทุกคนอย่างเป็นทางการ นอกจากหวังเฉวียนแล้ว อีกสองคนชื่อจางหู กับ หยวนหลง ทั้งสามติดตามตงหวางมาหลายปีแล้ว ได้รับความไว้วางใจจากเขามาก

อู๋เป่ย: ผมสังเกตว่าค่ายองครักษ์กับกองทัพพิทักษ์ตะวันออกเหมือนไม่ได้ขึ้นตรงต่อกัน ใช่ไหมครับ?

หวังเฉวียนยิ้มกล่าว: ใช่ครับ ตามหลักแล้ว พวกเราสังกัดกองทัพองครักษ์หลวง ในยามสถานการณ์พิเศษ แม่ทัพใหญ่กองทัพองครักษ์หลวงสามารถสั่งเราตรงได้ ตอนนั้นพวกเราจะฟังเฉพาะแม่ทัพใหญ่กองทัพองครักษ์หลวง แม้แต่ท่านอ๋องก็สั่งการไม่ได้

อู๋เป่ยถามต่อ: ท่านอ๋องพระองค์อื่นก็เหมือนกันหรือเปล่า?

หวังเฉวียน: เหมือนกันหมดครับ แต่โดยทั่วไป กองทัพองครักษ์หลวงจะไม่สั่งการเราตรงๆ ต่อให้สั่งก็มักจะผ่านท่านอ๋อง แล้วยิ่งไปกว่านั้น ถึงจะขึ้นตรงกับกองทัพองครักษ์หลวง แต่ความจริงแล้วพวกเราล้วนเป็นคนสนิทของท่านอ๋องทั้งนั้น

อู๋เป่ยพยักหน้า เขาพอเข้าใจแล้วว่าเป็นยังไง

จางหูกล่าว: ท่านผู้บัญชาการกององครักษ์ ปกติค่ายองครักษ์ของพวกเราจะมีตำแหน่งหน้าที่ชัดเจนในกองทัพด้วย อย่างผมเป็นรองแม่ทัพของกองทัพพิทักษ์ตะวันออกคนหนึ่ง ภายใต้บังคับบัญชามีทหารอยู่แปดพันนาย

อู๋เป่ย: ผมได้ยินว่ากองทัพพิทักษ์ตะวันออกปะทะกับชาวฟูซางบ่อย จุดที่ปะทะกันโดยมากอยู่ที่ไหนครับ?

จางหู: มีทั้งแบบโจ่งแจ้งและลับๆ ครับ แบบโจ่งแจ้งก็แย่งชิงเกาะทะเลตะวันออกกันอยู่บ่อย ส่วนแบบลับๆ ชาวฟูซางมักส่งยอดฝีมือแอบเข้ามาก่อกวนในมณฑลไห่ตง

อู๋เป่ย: ฟูซังแค่ประเทศเล็กๆ กล้ามาต่อกรกับต้าซา ช่างไม่รู้ที่สูงที่ต่ำจริงๆ

หวังเฉวียน: ฟูซังมียอดฝีมือไม่น้อย มีระบบองค์กรที่เข้มแข็ง ประมาทไม่ได้เลย อีกอย่าง ศัตรูของต้าซามีมาก ฟูซังเป็นแค่ด้านหนึ่ง ทางทิศเหนือก็มีประเทศไป่ฉา ทิศใต้ก็มีประเทศนกยูง ล้วนจ้องจะเล่นงานต้าซาอยู่ตลอด

จากนั้นอู๋เป่ยก็เรียกสมาชิกหลักของค่ายองครักษ์มาพบ กล่าวสั้นๆ ไม่กี่คำแล้วให้ทุกคนแยกย้าย

รายละเอียดงานต่างๆ เขายังให้หวังเฉวียนกับพวกช่วยดูแลต่อไป เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็คุ้นกับงานในค่ายองครักษ์มากกว่า

ต่อมาเขาไปดูทหารสิบคนที่ฝึกวิชาหมัดกับเขา เขาตั้งใจจะบ่มเพาะทั้งสิบให้กลายเป็นคนสนิทของตัวเองในค่ายองครักษ์ อย่างไรก็เพิ่งมาใหม่ ต้องมีคนของตัวเอง

เขาจึงสอนกระบวนวิชาหมัดเพิ่มอีกหลายชุด และใช้วิชาลับเสริมสภาพร่างกายให้พวกเขา

เช้าวันถัดมา อู๋เป่ยเดินตรวจรอบค่ายองครักษ์ แล้วส่งคู่มือการฝึกฉบับใหม่ที่เขาเขียนไว้เมื่อวานให้หวังเฉวียนกับพวก สั่งให้องครักษ์ทุกนายฝึกตามคู่มือการฝึก

ขณะอู๋เป่ยกำลังดูผลการฝึก อยู่ๆ ก็ได้รับสายจากหานปิงเหยียน ทางนั้นเธอตื่นเต้นเอ่ยว่า: พี่เป่ย ผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติออกแล้ว พี่เช็กคะแนนหรือยังคะ?

อู๋เป่ยยิ้ม: ออกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ผมยังไม่ได้เช็กเลยครับ

รีบไปเช็กสิ! หานปิงเหยียนตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าอู๋เป่ยอีก

อู๋เป่ยหัวเราะแล้วพูดว่า “งั้นผมส่งข้อมูลให้ เธอช่วยเช็กให้ผมหน่อยนะครับ”

ตอนนั้นหานปิงเหยียนกำลังนั่งหน้าคอมกับหานจื้อเฉิงและภรรยา พอได้เลขประจำตัวผู้เข้าสอบและข้อมูลอื่นๆ ของอู๋เป่ย เธอก็กรอกอย่างรวดเร็วแล้วกดค้นหา

ผลคะแนนเด้งขึ้นมาทันที คณิตศาสตร์ 150 ภาษา (ภาษาจีน) 148 ภาษาต่างประเทศ 149 ฟิสิกส์ 100 ชีววิทยา 100 เคมี 100! รวมทั้งหมด 747 คะแนน!

ว้าว! หานปิงเหยียนอุทาน แล้วรีบบอกอู๋เป่ยว่า พี่เป่ย 747!

อู๋เป่ยใจเย็นมาก เพราะตรงกับที่เขาประเมินไว้คร่าวๆ พอดี ยิ้มว่า: ก็ดีครับ

หานปิงเหยียน: พี่เป่ย รู้ไหมว่าคะแนนพี่โหดแค่ไหน อันดับสองได้ 706 พี่มากกว่าเขาตั้ง 41 คะแนน!

อู๋เป่ยยิ้มว่า: แน่นอน ก็ไม่ดูซะก่อนล่ะว่าผมเป็นใคร

หานปิงเหยียน: พี่อยู่ไหนคะ คืนนี้ฉันขอฉลองให้เต็มที่เลย!

อู๋เป่ยพยักหน้า: ได้ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมกลับไปครับ