บทที่ 253 ขีดจำกัดทางกายภาพ

อู๋เป่ย: "จื่อยี่ น้องสาวของเธออยากเรียนวิชาแพทย์จากฉันจริงๆ เหรอ"

ถังจื่อยี่ถอนหายใจเบา ๆ : "หมอที่รักษาฉันเมื่อนานมาแล้วบอกฉันว่าจื่อเหยียนเพิ่งมีความคิดที่จะฆ่าตัวตายและพยายามฆ่าตัวตายถึงสองครั้ง โชคดีที่เธอคนเข้าไปเจอได้ทันเวลา มิฉะนั้นผลที่ตามมาคงจะเป็นหายนะชัดๆ "

อู่เป่ยถามว่า "ทำไมเธอถึงอยากฆ่าตัวตายล่ะ"

ถังจื่อยี่: "ฉันกลัวมากจนต้องบินไปต่างประเทศ จื่อเหยียนบอกฉันว่ายาเป็นงานอดิเรกเดียวของเธอ แต่เธอรู้สึกว่าการแพทย์แผนปัจจุบันเข้าสู่ทางตันและไม่คุ้มค่าที่จะเรียนรู้ เธอจึงรู้สึกว่าชีวิตน่าเบื่อและไร้ความหมาย เธอเลยต้องการที่จะตายเพื่อที่จะได้รับการปลดปล่อย"

ตอนนี้ อู่เป่ยเข้าใจแล้วว่าถังจื่อยี่ต้องการให้ถังจื่อเหยียนได้สัมผัสกับทักษะทางการแพทย์ที่ยากและลึกลับมากขึ้น เพื่อที่เธอจะได้มีเป้าหมายใหม่ในชีวิตและจะไม่แสวงหาทางแห่งความตายอีก

แน่นอน เขาต้องการที่จะช่วยเหลือ หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้สักพัก เขาก็พูดว่า "ตกลง ฉันตกลง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน"

ถังจื่อยี่ยิ้มเล็กน้อยเดินไปที่ห้องส่วนตัวตรงข้ามแล้วพูดว่า "จื่อเหยียน มานี่เร็ว"

เด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบเก้าปีซึ่งมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับถังจื่อยี่แต่ผอมกว่าปรากฏขึ้น เธอสวมกระโปรงยาวธรรมดา ดวงตาของเธอนั้นเย็นชา และรูปร่างหน้าตาของเธอก็สวยงามไม่น้อยไปกว่าพี่สาวของเธอเลย

นี่คือ ถังจื่อเหยียนเด็กหญิงออทิสติก น้องสาวของถังจื่อยี่

ทันทีที่ถังจื่อเหยียนออกมา เธอมองตรงไปที่อู๋เป่ยแล้วถามว่า "คุณเป็นหมอหรือเปล่า"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ใช่ จื่อเหยียน นั่งลงก่อนสิ"

ถังจื่อเหยียนนั่งข้างๆ เขา ก่อนจะถามว่า: "พี่สาวของฉันบอกว่าคุณมีทักษะทางการแพทย์ที่เยี่ยมยอด คุณช่วยบอกฉันได้ไหมว่าทักษะทางการแพทย์ที่แท้จริงคืออะไร"

อู่เป่ยพยักหน้า: "นั่นเป็นคำถามที่ดีนี่ แต่ฉันจะไม่ตอบเธอตอนนี้หรอก เธอเรียนแพทย์ศาสตร์ เธอช่วยบอกฉันได้ไหมว่าขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์คืออะไร"

ถังจื่อเหยียน: "ขีดจำกัดของมนุษย์คือการเคลื่อนไหวสิบสองเมตรต่อวินาที และการยกน้ำหนักสูงสุดคือสี่ร้อยเจ็ดสิบสองกิโลกรัม และ..."

“โอเค พอได้แล้ว” อู๋เป่ยขัดจังหวะเธอ “ตามฉันมาข้างล่างสิ”

เขาลุกขึ้นและเดินลงไปชั้นล่าง ตามด้วยถังจื่อยี่และถังจื่อเหยียน ชั้นล่างมีฟิตเนสเล็กๆ ตรงข้าม มีลู่วิ่งยาวกว่าร้อยเมตร

เมื่อพวกเขามาถึงสุดทางวิ่งอู๋เป่ยก็พูดกับถังจื่อเหยียน: "ฉันจะบอกอะไรเธอนะ ว่าขีดจำกัดของมนุษย์นั้นไกลเกินจินตนาการของเธอเสียอีก เธอเริ่มนาฬิกาและมาดูกันว่าความเร็วของฉันเป็นอย่างไร"

ถังจื่อเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดเครื่องจับเวลาแล้วพูดว่า "เตรียมพร้อม เริ่มเลย!"

"ฟึ่บ!"

พื้นดินสั่นเล็กน้อย ก่อนที่จะมีลมกระโชกแรงและฝุ่นก็ลอยขึ้น อู๋เป่ยรีบไปข้างหน้าเราวกับลูกศรออกจากเชือก

"เฮือก!"

เมื่ออู๋เป่ยไปถึงจุดสิ้นสุดของลู่วิ่งร้อยเมตร ถังจื่อเหยียนได้กดปุ่มหยุดชั่วคราว และนาฬิกาจับเวลาแสดงให้เห็นว่าอู๋เป่ยใช้เวลาเพียงหนึ่งจุดเก้าเจ็กวินาทีเท่านั้น!

"หนึ่งจุดเก้าเจ็ดวินาที!"

ถังจื่อยี่อ้าปากค้าง: "ทำไมเร็วจัง!"

อู๋เป่ยเกือบจะหยุดตรงจุดนั้น เขาค่อยๆ เดินไป ใบหน้าของเขาไม่แดง เขาหายใจปกติ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาถามถังจื่อเหยียน: "ความเร็วของฉันคือเท่าไร"

ดวงตาของถังจื่อเหยียนเป็นประกาย ก่อนที่เธอพูดว่า: "มากกว่าห้าสิบเมตรต่อวินาที ความเร็วประมาณร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง!"

อู่เป่ยพยักหน้า: "เกือบแล้ว ฉันต้องใช้เวลาสักพักในการเร่งความเร็ว และความเร็วของฉันก็เร็วขึ้นในช่วงหลัง และนี่เป็นเพียงความเร็วปัจจุบันของฉัน ในอนาคต ฉันจะเร็วขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้"

ถังจื่อเหยียนมองไปที่อู่เป่ยและพูดว่า "ทำไมคุณถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?

อู่เป่ยหัวเราะ: "การวิวัฒนาการของยีนไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับการฝึกฝนในระดับหนึ่ง แต่ฉันยังไปไม่ถึงขั้นนั้น เพราะจะต้องทะลวงขั้นเซียนเทียนก่อน"

ดวงตาของถังจื่อเหยียนเป็นประกาย: "คุณช่วยสอนฉันได้ไหม"