บทที่ 2538: ท่านหมอม่อ

อู๋เป่ย: จักรพรรดิรู้เรื่องนี้แล้ว จะทรงจัดการอย่างไร?

แยนเซียงกั๋ว: จักรพรรดิทรงฉลาดยิ่ง รอบกายมีคนเก่งนับไม่ถ้วน ผมคิดว่าพระองค์จะให้คำตอบที่ทำให้คุณชายพอใจ

อู๋เป่ยพยักหน้า: ดี งั้นก็ว่าตามท่านแยน

หม่าเจียเซิ่งที่แอบฟังอยู่ข้างๆ ถอนหายใจโล่ง เขากลัวจริงๆ ว่าอู๋เป่ยจะบุกไปฆ่าถึงบ้าน แบบนั้นคงรับมือไม่ไหวแน่!

ขณะนั้น อู๋เป่ยเตะหม่าเจียเซิ่งหนึ่งที แล้วพูดว่า: กลับไปบอกคนชิวเจียว่า ข้ามาถึงเมืองหู่แล้ว!

ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปแจ้งเดี๋ยวนี้ครับ!

หม่าเจียเซิ่งวิ่งออกจากคฤหาสน์ยานด้วยความตระหนก คนในแยนเจียไม่ได้ขัดขวาง แยนเซียงกั๋วกล่าวว่า: คุณชาย ฐานะของท่านสูงส่ง ต่อไปเรื่องเล็กๆ แบบนี้ ไปคุยกับคนระดับหัวหน้าของพวกเขาโดยตรงเลย คนพวกนี้ก็เหมือนกบในกะลา ไม่มีวิสัยทัศน์ ไม่รู้ว่าท่านทรงพลังแกร่งเพียงใด แต่พวกนายท่านและผู้มีบารมีหนุนหลังของพวกเขาไม่เหมือนกัน อย่างน้อยก็มีสายตาอยู่บ้าง

อู๋เป่ยพยักหน้า: ท่านแยนเตือนถูกแล้ว

แยนเซียงกั๋วเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง โยนขึ้นไปในอากาศ แล้วจดหมายนั้นก็บินหายไปเอง จากนั้นเขาก็นั่งคุยเรื่อยเปื่อยกับอู๋เป่ยต่อ

อีกด้านหนึ่ง หม่าเจียเซิ่งพรวดพราดเข้าไปในคฤหาสน์ฉิวราวกับกำลังหนี เขาก็ถือเป็นแขกขาประจำของคฤหาสน์ฉิวอยู่แล้ว บรรดาคนรับใช้และยามจึงไม่ขัดขวาง

ในตอนนั้น คนชิวเจียกำลังประชุมพร้อมหน้าสมาชิกหลักทั้งหมด รวมถึงผู้มีอำนาจตัดสินใจหลักของชิวเจีย ท่านฉิวหลิงจวิน

ท่านฉิวหลิงจวินเห็นหม่าเจียเซิ่งวิ่งพรวดเข้ามา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็อดใจไว้แล้วถามว่า: เจียเซิ่ง เกิดอะไรขึ้น ถึงได้ตกใจขนาดนี้?

หม่าเจียเซิ่งหอบหายใจแรงๆ หลายครั้ง แล้วพูดว่า: น้าเขยครับ! เกิดเรื่องแล้ว ผมออกไปสั่งสอนเจ้าโอวหยางจื้อหยวน ที่ไหนได้ เบื้องหลังมันมีผู้มีฝีมือสูงอยู่ คนนั้นเป็นศิษย์ชั้นสูงของสำนักอะไรสักอย่าง แม้แต่ผู้นำตระกูลแยนยังให้เกียรติเขามาก!

เรื่องอื่นไม่สำคัญ แต่พอได้ยินคำว่า ‘ผู้นำตระกูลแยน’ ท่านฉิวหลิงจวินก็เครียดขึ้นมาทันที เขารีบถามว่า: แล้วคนแยนเจียมาเกี่ยวอะไรด้วย?

หม่าเจียเซิ่งจึงเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียดให้ฟัง พอท่านฉิวหลิงจวินได้ยิน ก็ทั้งตกใจทั้งเดือด ดุว่า: ก่อนจะไปลงมือกับคนเขา ทำไมไม่สืบให้มันชัดเจนเสียก่อน?

เขามีคำกันว่า ชาวบ้านอย่าท้าทายอำนาจหลวง และมนุษย์ธรรมดาอย่าหาเรื่องพวกเซียน!

ถึงเป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีอำนาจและบารมีมากมาย ก็ยังเทียบอะไรไม่ได้ วิธีการของฝ่ายโลกแห่งเซียนมีนับไม่ถ้วน แค่สะบัดมือก็ทำให้ครอบครัวชาวบ้านแตกสลายพินาศได้!

หม่าเจียเซิ่งทำหน้าซังกะตายแล้วพูดว่า: น้าเขย ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะมีภูมิหลังใหญ่ขนาดนี้ ไม่งั้นต่อให้ฆ่าผม ก็ไม่กล้าหาเรื่องเขาหรอก!

ท่านฉิวหลิงจวินไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินวนไปมา

ตอนนั้น ชายชราผู้หนึ่งพูดว่า: ยังดีที่เขายอมฟังคำเกลี้ยกล่อมของผู้นำตระกูลแยน ไม่ลงมือทันที ไม่งั้น ชิวเจียคงจบเห่ไปแล้ว!

ท่านฉิวหลิงจวินร้อนใจมาก เขาถามว่า: อารอง ท่านคิดว่าจักรพรรดิจะทรงจัดการเรื่องนี้อย่างไร?

ชายชราถอนหายใจเบาๆ: เหลียนซานจงผมรู้จัก ได้ยินว่าเป็นนิกายชั้นหนึ่งในโลกแห่งเซียน อำนาจแบบนั้นน่ากลัวมาก และคนผู้นั้นก็เป็นศิษย์ชั้นสูงของเหลียนซานจง เกรงว่าไม่ใช่คนที่เราจะไปหาเรื่องได้ แต่อย่างไรเสีย จักรพรรดิก็ทรงมีอำนาจอยู่ ผมว่าไม่น่าจะลงโทษเกินไป

แล้วเขาเตือนว่า: ในบรรดาผู้มีฝีมือสูงที่เราเชิญมา ไม่ใช่มีท่านหมอม่อที่วิชาทางเต๋าสูงส่งอยู่คนหนึ่งหรือ?

ท่านฉิวหลิงจวินตบหน้าผาก: จริง รีบไปเชิญท่านหมอม่อมา!

ไม่นาน ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินก็ปรากฏตัว เขาประสานมือคารวะเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: ผู้นำตระกูล มีอะไรให้รับใช้หรือ?

ท่านฉิวหลิงจวินรีบพูดว่า: ท่านหมอม่อ ท่านรู้จักผู้คนกว้างขวางในโลกแห่งเซียน ต้องเคยได้ยินเหลียนซานจงใช่ไหม?

ท่านหมอม่อยิ้มบางๆ: เคยได้ยิน พอจะนับว่าเป็นนิกายชั้นหนึ่งก็ได้ แต่สายสืบทอดของเหลียนซานจงมีจำกัด สายนี้ยากจะให้กำเนิดเทียนเฉียวชั้นยอด

ท่านฉิวหลิงจวิน: ตอนนี้ชิวเจียของข้าไปล่วงเกินศิษย์ชั้นสูงคนหนึ่งของเหลียนซานจง ท่านหมอม่อเห็นว่าเราควรรับมืออย่างไร?