บทที่ 2547: วันเกิดของปิงเหยียน

หลิวจินหลงหัวเราะผ่านสายว่า: "ผมอยู่ที่บ้านนะ เยว่เอ๋อร์ ปิดเทอมแล้วเหรอ ถึงได้มีเวลากลับมาบ้าน?"

หญิงสาว: "ลุงคะ ได้ยินว่าลุงกลับมา ฉันก็ต้องมาเยี่ยมอยู่แล้วสิ"

คุยกันอยู่สองสามประโยค หญิงสาวจึงถาม: "ลุงคะ มีคนที่หน้าประตูบอกว่าเขาอยู่ที่วิลล่ามังกรเหลือง แต่ฉันไม่รู้จักเขา ฉันสงสัยว่าเขาเป็นคนหลอกลวง"

หลิวจินหลงพอได้ยิน เขาก็นึกถึงอู๋เป่ยขึ้นมาทันที รีบพูดว่า: "เอาโทรศัพท์ให้เขาเถอะ"

หญิงสาวยื่นโทรศัพท์ให้อู๋เป่ย อู๋เป่ยรับแล้วหัวเราะพูดว่า: "เหล่าหลิว หลานสาวคุณรออยู่หน้าบ้าน คุณไม่ออกมารับหน่อยเหรอ?"

หลิวจินหลงรีบตอบ: "คุณชายอู๋ ขอโทษจริงๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!"

หญิงสาวถึงกับอึ้ง เขาอยู่ที่วิลล่ามังกรเหลืองจริงๆ นี่นา!

"คุณเป็นแขกของลุงฉันเหรอ?" เธอถาม

อู๋เป่ย: "ก็พอจะเรียกได้อย่างนั้น สาวสวย ชื่ออะไรเหรอ?"

เธอฮึหนึ่งทีแล้วพูดว่า: "ทำไมฉันต้องบอกคุณ!"

อู๋เป่ยยักไหล่: "ไม่บอกก็แล้วไป"

ตอนนั้นเอง หลิวจินหลงวิ่งฝีเท้าเร็วมาจากไกลๆ ไม่กี่ก้าวก็ถึง เขารีบยกมือไหว้: "คุณชายอู๋ ขอโทษมากๆ"

อู๋เป่ย: "ไม่เป็นไร คุยกันตามสบาย"

พูดจบ เขาสั่งให้หมาดำตัวใหญ่กลับบ้านไปก่อน แล้วขับรถต่อไปหา หานปิงเหยียน

พอเห็นรถอู๋เป่ยขับออกไป ซินเยว่ก็เม้มปากบ่นว่า: "อวดเก่งอะไรนักหนา!"

หลิวจินหลงยิ้มขื่นๆ แล้วบอกว่า: "เยว่เอ๋อร์ คุณชายอู๋คนนี้เป็นบุคคลที่เก่งกาจมาก เธอห้ามเสียมารยาทกับเขาเด็ดขาด"

หญิงสาวกระพริบตาปริบ ถามว่า: "ลุงคะ เขาเก่งกว่าลุงอีกเหรอ?"

หลิวจินหลง: "ลุงของเธออย่างผม เวลาอยู่ต่อหน้าคุณชายอู๋ ก็เหมือนมดไปยืนข้างๆ เสือเลย"

หญิงสาวตะลึง เว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

หญิงวัยกลางคนที่เงียบอยู่ตลอดพูดขึ้นว่า: "พี่สอง อาการของเยว่เอ๋อร์กำเริบอีกแล้ว แถมหนักกว่าคราวก่อน ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี"

หลิวจินหลงเหมือนจะคาดไว้แล้ว พูดว่า: "ไม่เป็นไร รอให้คุณชายอู๋กลับมา ผมจะให้เขาดูให้ ฝีมือหมอของคุณชายก็ยอดเยี่ยมมาก"

หญิงสาวตกใจมาก: "เขาเก่งเรื่องรักษาด้วยเหรอ?"

หลิวจินหลงทำหน้าจริงจังขึ้น: "ซินเยว่ เดี๋ยวเจอคุณชายอู๋อีกที เธอต้องพูดจาดีๆ ให้ความเคารพเขานะ เข้าใจไหม?"

ตั้งแต่เด็กจนโต หลิวจินหลงแทบไม่เคยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเข้มงวดแบบนี้ ซินเยว่เลยแอบน้อยใจ เอ่ยว่า: "ลุงคะ ฉันรู้แล้ว"

อู๋เป่ยไม่ได้ไปที่บ้านของหานปิงเหยียน ระหว่างทางเธอโทรมาบอกว่า นัดเพื่อนหลายคนไปร้องเพลง เขาจึงขับตรงไปยังที่ร้องเพลงนั้น ปราสาทไฮซิง

ปราสาทไฮซิงตั้งอยู่ในอาคารสูง 9 ชั้นของศูนย์บันเทิงซ่านซิง ซึ่งเป็นศูนย์บันเทิงครบวงจร มีโซนอาหาร 2 ชั้น โซนร้องเพลง 1 ชั้น ที่เหลือเป็นโซนช็อปปิงและกิจกรรมพักผ่อนอื่นๆ

แน่นอนว่า ชั้นเจ็ดถึงเก้าของปราสาทไฮซิงเปิดเฉพาะสมาชิก เพราะมีความบันเทิงเฉพาะทาง เป็นสวรรค์ของผู้ชาย เป็นแหล่งเริงสำราญของเศรษฐีนี และเป็นที่โปรดของนักพนัน

ตอนที่อู๋เป่ยมาถึง หานปิงเหยียนกำลังอยู่กับเพื่อนๆ ที่ชั้นสามของปราสาทไฮซิง เธอเปิดห้องใหญ่หนึ่งห้อง สั่งขนมกับเครื่องดื่มไว้ แล้วก็มีเพื่อนเริ่มกดเลือกเพลงแล้ว

ในห้องมีเพื่อนราวสิบเจ็ดสิบแปดคน บางคนอู๋เป่ยรู้จัก บางคนก็ไม่รู้จัก ที่รู้จักก็เช่น สวีเซียว ซึ่งเป็นเพื่อนที่ทั้งสองคนรู้จักร่วมกัน

อู๋เป่ยนั่งลง หานปิงเหยียนยิ้มถามว่า: "พี่เทียน รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?"

อู๋เป่ยสะกิดใจขึ้นมา: "ปิงเหยียน วันนี้เป็นวันเกิดเธอ!"

หานปิงเหยียน: "ถ้าตรงเป๊ะ จริงๆ พรุ่งนี้ถึงจะเป็นวันเกิดฉัน ฉันเกิดตอนตีหนึ่งครึ่ง แต่ฉันชอบฉลองล่วงหน้าหนึ่งวัน จะได้ดีใจล่วงหน้า"

อู๋เป่ย: "ปิงเหยียน ผมยังไม่ได้เตรียมของขวัญ เธออยากได้อะไร พรุ่งนี้ผมจะซื้อให้"

สวีเซียวโวยทันที: "พี่เป่ย แบบนี้ไม่ได้นะ วันเกิดแฟนดันไม่เตรียมของขวัญ ผมเสนอว่า ลงโทษพี่เป่ยให้กระดกเบียร์สามขวด"