บทที่ 2552: จูเหยียน

อู๋ต้าซิงรู้ฝีมือของลูกชาย จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “ดีกว่ายาอายุวัฒนะที่ครั้งก่อนเธอให้พ่ออีกหรือ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ดีกว่าครั้งนั้นมาก”

อู๋ต้าซิงกลืนลงไปคำเดียว แล้วแม่กับกูกูก็กินยาอายุวัฒนะแห่งชีวิตตามไปด้วย

ทั้งสามคนกินยาอายุวัฒนะแล้ว ต่างก็ไม่แสดงอาการผิดปกติอะไร เพียงแต่รู้สึกอิ่มจนแน่นท้องมาก เดิมที ยาอายุวัฒนะแห่งชีวิตมีฤทธิ์แรงมาก แต่คนธรรมดาไม่สามารถดูดซึมพลังงานของมันได้ในเวลาอันสั้น ยานี้จะละลายในร่างได้หมด อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน กล่าวคือ ในเดือนถัดไป ร่างกายของพวกเขาจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป และสุดท้ายจะทรงพลังอย่างไร้ขอบเขต

กินยาแล้ว ทั้งสามแทบไม่ได้กินข้าวเย็น อาหารที่ทำไว้ส่วนใหญ่โดนอู๋เป่ยกินเกือบหมด

คืนนั้น อู๋เป่ยหยิบหอยทากทะเลสีดำออกมา แล้วเริ่มฟังเสียงที่มันส่งออกมา

เสียงภายในนั้นลี้ลับยิ่งนัก เขาฟังเกินชั่วโมงเข้าก็เผลอเปรียบเทียบทำนองนั้นกับคาถาลี้ลับที่ตนรู้

ช่วงดึกๆ จู่ๆ ภายในร่างเขาก็เปล่งเสียงทิพย์เหมือนกับที่ออกมาจากหอยทากทะเลสีดำทุกประการ เพียงแต่เสียงทิพย์นั้นยังคงแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

รุ่งเช้า เสียงทิพย์ที่ก้องจากร่างของอู๋เป่ยได้กลายเป็นคาถาลี้ลับที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ในความทรงจำเดิมของเขามีคาถาลี้ลับบทยาวอยู่ชุดใหญ่ การฝึกตนของเขาแต่ก่อนก็ใช้เพียงท่อนเล็กๆ จากบทนั้นเท่านั้น

ทว่าบทยาวนั้นก็ยังไม่ครบถ้วน หลายช่วงไม่ต่อเนื่อง ส่วนต้นกับส่วนท้ายของคาถาเห็นได้ชัดว่าขาดหายไป

ตอนนี้ด้วยการเทียบเคียงและครุ่นคิด เขากลับต่อเติมจุดเชื่อมได้ถึงสามจุด แถมยังเติมช่วงต้นของคาถาให้สมบูรณ์ด้วย!

เมื่อคาถาลี้ลับถูกเติมเต็มบางส่วน อู๋เป่ยก็รู้สึกว่าเขาสามารถเริ่มตั้งแต่ต้นบท ค่อยๆ รับรู้พลังลับที่สถิตอยู่ระหว่างฟ้าดินทีละชนิด เติมเต็มพลังลับที่เคยขาดหายไป

คิดได้ก็ลงมือทันที

ในโลกฆราวาสมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือที่นี่สามารถรับรู้พลังลับได้ทุกชนิด! ดังนั้นเขาจึงสัมผัสได้อย่างรวดเร็วกับพลังลับชนิดแรก ซึ่งเป็นชนิดแรกที่คาถาลี้ลับสอดรับด้วยเช่นกัน—พลังลับเชื่อมสวรรค์!

พลังลับชนิดนี้เชื่อมฟ้าดินและจักรวาลเข้าด้วยกัน เป็นพลังลับที่สำคัญยิ่งและทรงอานุภาพอย่างยิ่ง อู๋เป่ยเคยไม่อาจรับรู้มันมาก่อน บัดนี้เพราะคาถาลี้ลับถูกเติมต้นบท เขาจึงตรัสรู้พลังลับเชื่อมสวรรค์เป็นชนิดแรก!

เมื่อได้ตรัสรู้พลังลับแล้ว อู๋เป่ยก็หยุดไม่อยู่ ไล่จากต้นไปเรื่อยๆ เขาตรัสรู้พลังลับอีกสิบชนิดตามมา พลังลับเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่ก่อนนี้เขาไม่เคยตรัสรู้ หรือไม่สามารถรับรู้ได้ การปรากฏของพลังลับเชื่อมสวรรค์ ทำให้ความสามารถในการตรัสรู้พลังลับของเขาเพิ่มพูนมหาศาล

เขายังอยากตรัสรู้ต่อ หยางกุ้ยจือเคาะประตูแล้วพูดจากด้านนอกว่า “เสี่ยวเป่ย ข้างนอกมีคุณซินเยว่มาหาเธอ”

คุณซินเยว่หรือ? อู๋เป่ยพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ไม่รู้จัก ไม่พบ”

หยางกุ้ยจือ “เสี่ยวเป่ย เธอเป็นญาติฝั่งแม่ของท่านหลิวนะ (น้าของท่านหลิว) เธอไม่ไปเจอคงไม่ดี”

อู๋เป่ยจนใจ จึงออกไป

ในห้องนั่งเล่น ซินเยว่กับหมาดำตัวใหญ่ก็อยู่ด้วย หมาดำตัวใหญ่อยู่ห่างจากซินเยว่ไกลทีเดียว ดูเหมือนจะรังเกียจเธอ จิตวิญญาณของหมาดำตัวใหญ่คืออวี้กว่างเซียะ เขาจะไปเชื่อฟังให้หญิงสาวมาบงการได้อย่างไร จึงไม่ยอมสนใจซินเยว่

ซินเยว่ใจเสียไปหน่อย พูดว่า “เฮยซ่วย เธอไม่สนฉันแล้วหรือ?”

เห็นอู๋เป่ยออกมา เธอถามว่า “คุณชายอู๋ เฮยซ่วยเป็นอะไรไปหรือ?”

แน่นอนอู๋เป่ยบอกตรงๆไม่ได้ จึงพูดว่า “ผมก็บอกคุณแล้วว่ามันป่วย รอให้ผมรักษามันหาย มันก็จะกลับมาเป็นเฮยซ่วยของคุณอีกครั้ง”

ซินเยว่ถอนใจ “เฮยซ่วยแข็งแรงมาตลอด จะป่วยได้ยังไง!”

อู๋เป่ย “คุณมีเรื่องอย่างอื่นอีกไหม? ถ้าไม่มีก็เชิญกลับได้เลย ผมยุ่งมาก”

ในใจของซินเยว่ไม่ค่อยพอใจ เธอเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์และสวยงาม แต่ก่อนผู้ชายเห็นเธอคนไหนไม่รีบประจบเอาใจ บทจะเจอคนอย่างอู๋เป่ยที่ไม่เห็นเธออยู่ในสายตา ก็เป็นครั้งแรก

เธอไม่ยอมในใจ จึงพูดว่า “คุณชายอู๋ คุณช่วยดูแลเฮยซ่วยให้ฉัน ฉันจะซาบซึ้งมาก อีกเดี๋ยวฉันจะไปพบเพื่อนคนหนึ่ง เขามีของแปลกน่าสนใจอยู่ไม่น้อย ถ้าคุณชายอู๋สนใจ เราไปด้วยกันก็ได้”

อู๋เป่ยอยากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่พอเห็นสายตาของหยางกุ้ยจือ ก็เลยถามว่า “ของน่าสนใจอะไรบ้าง?”

ซินเยว่ยิ้ม “ก็ของหายากทั้งนั้น เช่น อำพันที่มีแมลงปีกแข็งถูกเก็บอยู่ข้างใน หรือสร้อยคอที่ทำจากกระดูกอสูร”

หยางกุ้ยจือ “เสี่ยวเป่ย พวกเธอออกไปเที่ยวกันบ้างเถอะ อย่าเอาแต่ติดอยู่ในบ้าน”

อู๋เป่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ก็ได้ งั้นไปดูหน่อย เมื่อไหร่?”

ซินเยว่ยิ้ม “งานจัดแสดงของเพื่อนฉันอยู่ไม่ไกลจากนี่ เราไปตอนนี้เลยไหม?”