บทที่ 2560: ถ้ำจวนของทาสรัก

อู๋เป่ยฉุกคิดขึ้นมา ถามว่า “ที่นั่นนอกจากเจ้าแล้ว ยังมีใครรู้อีกไหม?”

ไป๋เจียว: “ถ้ำจวนลับมาก มีแค่ผมเท่านั้นที่รู้ครับ”

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วว่า “ดี พาผมไป!”

ไป๋เจียวพยักหน้า แล้วดำลงสู่แม่น้ำ มุ่งหน้าไปทางต้นน้ำ อู๋เป่ยเหาะตามไป๋เจียวไป

แม่น้ำใหญ่นี้ทอดยาวหมื่นลี้ ไป๋เจียวว่ายอยู่เกือบครึ่งวัน เข้าไปสู่เขตภูผาสูงชัน ทั้งสองด้านเป็นหน้าผา เงียบงันไร้ผู้คน

ถึงตอนนั้นอู๋เป่ยก็เดินทางมาแล้วสามพันกว่าลี้ เขาอดถามไม่ได้ว่า “พี่ไป๋เจียว อีกไกลแค่ไหนกัน?”

ไป๋เจียว: “ใกล้แล้วครับ อีกสักสองพันกว่าลี้”

อู๋เป่ย: …

ยามสนธยา ไป๋เจียวเลี้ยวเข้าลำธารสายหนึ่ง ลำน้ำสายนี้มีชื่อว่าแม่น้ำกุ้ย ผิวน้ำดูราวกับเป็นรูปเต่ายักษ์ จึงได้ชื่อเช่นนี้

พอเข้าแม่น้ำกุ้ย กระแสน้ำก็พลันทุเลาลง กลางแม่น้ำกุ้ยมีภูเขาสูงหลายร้อยเมตร รอบด้านถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนกลายเป็นกำแพงหินเรียบสูงนับร้อยเมตร ยอดเขามีไม้ใหญ่ครึ้ม ทว่ามีน้อยคนจะขึ้นไปถึงยอดเขา

ภูเขานี้ชื่อภูเขากุ้ย ไป๋เจียวว่ายวนอยู่ในแม่น้ำกุ้ยอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ดำน้ำลงไปก้นแม่น้ำ พบถ้ำหินมหึมาขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสามเมตร ทั้งสองดำน้ำเข้าไปในถ้ำ แล้ววนขึ้นไปตามโพรงน้ำเรื่อยๆ สุดท้ายโผล่ขึ้นเหนือน้ำ โผล่ขึ้นมาอยู่ในโพรงกลางภูเขาเซียง

ใจกลางภูเขากว้างใหญ่ พื้นปูด้วยอิฐหยกสีเทาอมขาว ไป๋เจียวกระโดดขึ้นพื้นแล้วพูดว่า “ข้างหน้ามีประตูหินบานหนึ่ง ผมทำพังไปแล้ว ข้ามประตูนั้นไปก็คือที่ตั้งของถ้ำจวน”

อู๋เป่ยตามมันไปต่อ เดินไปหลายร้อยเมตร ก็เห็นประตูหินที่พังครึ่งซีกจริงๆ ประตูนั้นกว้างห้าเมตร สูงราวแปดถึงเก้าเมตร แผ่นประตูหินมหึมาเต็มไปด้วยรอยร้าว บางส่วนแตกหักไปแล้ว

พอผ่านประตูเข้าไป ก็เป็นพื้นที่กึ่งปิด พื้นปูด้วยอิฐหยกสีแดง เนื้อที่ราวสามถึงสี่ร้อยตารางเมตร ด้านบนเพดานฝังมุกเรืองแสงหนึ่งร้อยแปดเม็ด ส่องสว่างไปทั่วถ้ำจวน ความสว่างของมุกเรืองแสงสูงมาก แสงที่ฉายออกมาอ่อนโยน เทียบได้กับหลอดไฟ 100 วัตต์

กลางถ้ำจวนตั้งเตายาหนึ่งเตา สูงราวสองเมตร มีห้าขา ผิวเตาสลักอักขระยันต์ประหลาด

อู๋เป่ยเดินวนหน้าเตายาสองรอบ ดวงตาเป็นประกาย พึมพำว่า “เตายาดีจริง!”

เตายานี้เหนือชั้นกว่าเตาที่เขาใช้ตอนนี้หลายขั้น! วัดกันตามระดับ เขาใช้ของธรรมดามากที่สุด แต่เตาตรงหน้าเป็นของระดับชั้นเยี่ยมแน่นอน!

ไป๋เจียวว่า “ก็เตานี่แหละครับ มันจะปล่อยกลิ่นหอมประหลาดออกมา”

อู๋เป่ยโน้มหน้าเข้าไปดมกลิ่นที่เตายา ก็ได้กลิ่นโอสถโชยมาแผ่วๆ จริง

ไป๋เจียวถามว่า “คุณชายครับ ข้างในมียาอายุวัฒนะเลยมีกลิ่นใช่ไหมครับ?”

อู๋เป่ยส่ายหัว “ไม่ใช่กลิ่นจากยาอายุวัฒนะที่อยู่ข้างใน เตายานี้เคยปรุงยาอายุวัฒนะมามากมาย ผ่านกาลนานวัน จึงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอสถ”

ไป๋เจียว: “อย่างนี้นี่เองครับ”

อู๋เป่ยวางมือบนเตายา ผิวเตายาก็ผุดแสงสีม่วงชั้นหนึ่งขึ้นมา กั้นเขาออกจากเตายา

“บนเตายามีค่ายต้องห้ามที่ซับซ้อนมาก”

ไป๋เจียวถามอย่างร้อนใจ “มีทางสลายไหมครับ?”

อู๋เป่ย: “ค่ายต้องห้ามนี่ไม่ถึงกับแข็งแกร่งนัก แต่จะสลายให้เรียบร้อยก็ไม่ง่าย”

พูดจบ เขาก็ตบเบาๆ บนเตายาหนึ่งที พลังลับสั่นสะเทือนอยู่ไม่กี่ครา แสงม่วงก็สลายไป

ไป๋เจียวเบิกตากว้าง “เท่านี้ก็สลายแล้วหรือครับ?”

“เรื่องง่ายสำหรับคนชำนาญ แต่ยากสำหรับคนไม่ชำนาญ” อู๋เป่ยยิ้มว่า แล้วก็เปิดเตายา

ทันทีที่เปิดเตา กลิ่นโอสถก็หอมอบอวล ภายในเตายาดูซับซ้อนนัก บนผนังเตามีค่ายกลและอักขระยันต์หลากหลาย เตายาระดับสูงแบบนี้ มีแต่ปรมาจารย์ด้านปรุงยาฝีมือขั้นสูงเท่านั้นถึงใช้ได้