บทที่ 2590: กรมตรวจการเซียน อู๋ข่อชี

ชายคนนั้นพูดว่า "สี่หมื่นบาท แต่ราคานี้ไม่พอแม้แต่ต้นทุนของเรา แม้ปีหนึ่งเราจะผลิตแคปซูลเกมได้สิบล้านเครื่อง ต้นทุนต่อเครื่องก็ยังสูงกว่าสี่หมื่นบาทมาก"

อู๋เป่ย: "เราต้องมองไกลขึ้น คนที่ซื้อแคปซูลเกม เขาจะไม่เสียเงินเล่นเกมเหรอ? เล่นเกมของเราไปหนึ่งเกม ก็จะเล่นเกมที่สอง ผมเชื่อว่าอีกหลายสิบปีข้างหน้า เขาจะจ่ายเงินกับเกมของเราทุกปี"

แล้วเขาถามต่อว่า "ตอนนี้ทั่วโลกมีบริษัทกี่เจ้า ที่ทำเทคโนโลยีเชื่อมต่อสมองกับคอมพิวเตอร์?"

ผู้จัดการหลิวพูดว่า "บอส ตอนนี้มีอยู่เจ็ดบริษัท แต่ขนาดเล็กกันทั้งนั้น เทคโนโลยีก็สู้เราไม่ได้ หลักๆ เพราะธุรกิจด้านนี้ล้ำหน้าเกินยุค ยังทำเงินยาก ใครทำก็ขาดทุน"

อู๋เป่ย: "เพราะอย่างนั้นเราถึงต้องกล้าลงทุน ไม่กลัวขาดทุน พอเราปั้นตลาดขึ้นมาได้ เราจะมีแพลตฟอร์มโลกเสมือนที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถึงตอนนั้น แพลตฟอร์มของเราจะเหมือนระบบปฏิบัติการมือถือ ทุกซอฟต์แวร์ต้องทำงานอยู่ในระบบนิเวศของเรา"

ทุกคนได้ฟังก็ตกตะลึง ถ้าทำได้อย่างที่อู๋เป่ยพูด บริษัทสร้างแพลตฟอร์มขึ้นมาได้จริง อนาคตต้องกลายเป็นมหาอำนาจในหมู่บริษัทเทคโนโลยีทั่วโลกแน่นอน!

พออธิบายความคิดจบ อู๋เป่ยก็ฝากให้โอวหยางจื้อหยวนจัดการต่อ ตัวเองเตรียมออกไปก่อน

พอพ้นประตูบริษัท เขาได้รับสายโทรศัพท์ทันที เสียงผู้ชายเย็นเยียบดังมาจากปลายสายว่า "ของที่อยู่กับนินจาแห่งตะวันออก ตอนนี้อยู่กับแก!"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าอู๋เป่ยไม่ไหวติง เขาพูดเรียบๆ ว่า "ใช่ อยู่กับผม นายอยากได้ไหม"

เขารู้ทันทีว่าพวกนั้นแค่สงสัยว่าของอยู่กับเขา เลยใช้คำพูดหลอกล่อจะล้วงความจริง

ปลายสายสะบัดเสียงเย็น "กล้าฮุบของของฝ่าบาทจักรพรรดิ แกจะตายอนาถ! ไม่เกินชั่วโมง จะมีคนมาจับแก ถึงตอนนั้นไม่มีใครช่วยได้!"

อู๋เป่ยพูดสั้นๆ ว่า "อยากมาก็มา ผมรออยู่" แล้วก็ตัดสายทันที

เขาไม่ได้ไปต่อทันที แต่เดินทางไปยังป่าไม้ฝั่งทิศตะวันออกของนครสี่สมุทร ในป่ามีศาลาหนึ่งหลัง เขาไปนั่งรออยู่ในนั้น

ผ่านไปไม่กี่นาที ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงเดินเข้ามา นั่งลงตรงข้าม จ้องเขาเขม็ง

"เป็นแกเหรอ?" อู๋เป่ยถาม

ชายกลางคนนั้นยังคงจ้อง แล้วพูดว่า "ส่งของชิ้นนั้นมา ผมรับรองว่าแกจะไม่เป็นอะไร"

อู๋เป่ย: "ไสหัวไป อยากได้ของก็ให้ตัวการข้างหลังแกออกมาซะ แกก็แค่ปลาซิวปลาสร้อย ผมไม่สนใจคุยกับแก"

หน้านั่นถอดสี เขาก็เป็นแค่มือวิ่งจริงๆ เขาสะบัดเสียงเย็น "กล้าพูดกับฉันแบบนี้ ใจกล้าไม่เบานี่!"

"เพี๊ยะ!"

อู๋เป่ยฟาดฝ่ามือทีเดียวจนชายคนนั้นปลิว กระบวนรุนแรงจนตาลาย น้ำลายเป็นฟอง กว่าจะกลับมารู้สึกตัวก็ใช้เวลานาน

"ยังไม่ออกมาอีก ผมจะไปแล้วนะ" เขาตะโกนออกไปไกลๆ

เสียงหัวเราะก้องมาจากไกลๆ ชายผู้หนึ่งสวมชุดข้าราชการสีดำแดงก้าวพรวดเข้ามา เขาก้าวมาราวกับเท้าไม่แตะพื้น ลอยตัวมาในอากาศ พอเข้ามาใกล้ อู๋เป่ยถึงเห็นว่าเป็นชายราวสามสิบ พลังยุทธ์สูงล้ำ น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับ แดนลับชั้นเก้าขั้นห้าธาตุ!

เขามาหยุดต่อหน้าอู๋เป่ย เหลือบมองลูกน้องที่นอนกอง แล้วถอนหายใจเบาๆ "ได้ยินมาว่าคุณชายอู๋อารมณ์ร้อน จริงอย่างว่า"

อู๋เป่ย: "ท่านเป็นเสนาบดีในราชสำนักหรือ?"

คนผู้นั้นยิ้มตอบ "กรมตรวจการเซียน อู๋ข่อชี"

อู๋เป่ย: "อ้อ ใต้เท้าอู๋ ท่านคิดว่าของของคนญี่ปุ่นคนนั้นอยู่กับผมใช่ไหม?"

อู๋ข่อชี: "เจ้าคือคนที่จับฮิกินไทระชิโร่ ถึงแม้เจ้าส่งตัวมาแล้ว แต่บนตัวเขาไม่มีของชิ้นนั้น"

อู๋เป่ย: "ไม่ใช่บอกเหรอ ว่าตอนนั้นเขาบาดเจ็บสาหัส รู้ว่าหนีไม่รอด เลยซ่อนไว้ล่วงหน้า"

อู๋ข่อชีส่ายหัว "คำแบบนั้นหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกผมไม่ได้!"

อู๋เป่ย: "โอ้?"

"การตายของฮิกินไทระชิโร่ ประหลาดเกินไป เราคุมตัวเขาเข้มงวด แต่เขากลับตายฟุบอย่างกะทันหัน—ไม่ปกติ! อีกอย่าง ในเมื่อเจ้าจับฮิกินไทระชิโร่ได้ ก็ย่อมมีวิธีควบคุมจิตวิญญาณของเขา ผมพูดถูกไหม"

อู๋เป่ย: "จะพูดอะไรก็พูดได้ แต่ก่อนพูดต้องมีหลักฐาน"

"หลักฐานเหรอ? มีแน่นอน" เขาตบมือเรียก

ไม่นาน คนหลายคนก็พาโจวอ้าวจวินเข้ามาต่อหน้า เห็นโจวอ้าวจวินแล้ว อู๋เป่ยสีหน้านิ่ง ส่วนฝ่ายนั้นกลับก้มหน้าลง