บทที่ 2607: โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งนิกายเทียนเฉิน

อู๋เป่ยทำสีหน้าไม่เปลี่ยน ถามว่า “พี่หลินรู้ที่มาของตรานี่ไหม?”

หลินเจี้ยนเฟิงหัวเราะแล้วว่า “เมื่อสามปีก่อน มีชาวนาคนหนึ่งไปขุดเจอบนภูเขา ตอนนั้นที่อยู่กับตราเล็กนี่ ยังมีของอย่างอื่นอีก แต่ท่านพ่อข้าได้มาแค่ตราสี่เหลี่ยมอันนี้อันเดียว”

อู๋เป่ยเอ่ยว่า “แม้ข้าจะไม่รู้ที่มาของมัน แต่ตรานี่ไม่ธรรมดาแน่”

หลินเจี้ยนเฟิงดีใจมาก พูดว่า “ขอแค่แลกได้ยาอายุวัฒนะเม็ดหนึ่ง ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!”

ต่อให้ตรานี้มีค่ามหาศาล ตระกูลหลินก็ไม่มีวันขาย ทำได้แค่เก็บไว้เท่านั้น เทียบกันแล้ว โอสถลมทองหยกน้ำค้างมีค่ากว่าสำหรับหลินเจี้ยนเฟิงมาก

อู๋เป่ยว่า “จะแลกแค่ยาอายุวัฒนะเม็ดเดียว พี่หลินก็ขาดทุนเกินไป แบบนี้เถอะ ไว้วันหน้าถ้าข้าปรุงโอสถยอดอัจฉริยะได้แล้ว จะมอบให้พี่หลินอีกเม็ดหนึ่ง”

หลินเจี้ยนเฟิงดีใจจนหน้าเปื้อนยิ้ม “พี่อู๋ เจ้าคิดจะให้ข้าโอสถยอดอัจฉริยะจริง ๆ เหรอ?”

อู๋เป่ยหัวเราะ “พี่ก็พูดเองไม่ใช่หรือ ว่าเจ้าของของเป็นคนกำหนดราคา”

หลินเจี้ยนเฟิงซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง แท้จริงแค่ได้โอสถลมทองหยกน้ำค้างเม็ดเดียวเขาก็พอใจแล้ว แต่อู๋เป่ยกลับจะให้โอสถยอดอัจฉริยะที่ล้ำค่ากว่านั้นอีกเม็ดหนึ่ง!

เย่หนิงปิงหัวเราะพลางว่า “ไม่น่าแปลกใจที่ใคร ๆ ก็อยากเป็นเพื่อนกับปรมาจารย์ด้านปรุงยา ฟังดูมีเหตุผลจริง ๆ”

หลินเจี้ยนเฟิงว่า “พี่อู๋ อีกเดี๋ยวก็มื้อเย็นแล้ว เจ้าต้องอยู่กินข้าวด้วยกัน ดื่มด้วยกันสักสองสามจอกนะ!”

อู๋เป่ยว่า “พี่หลิน ไว้วันหลังก็ได้ คืนนี้ข้ามีนัดแล้ว”

หลินเจี้ยนเฟิงก็ไม่ฝืน หัวเราะว่า “งั้นก็ได้ เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน ยังไงก็ได้เจอกันบ่อย ๆ อยู่แล้ว”

ฝากยาอายุวัฒนะไว้หนึ่งเม็ด ไม่นานอู๋เป่ยก็ขอตัวลาออกมา

พอออกจากจวนเสนาบดี เย่หนิงปิงก็เอ่ยว่า “ไหนเจ้าบอกว่ามีนัด งั้นฉันไม่รบกวนแล้ว”

อู๋เป่ยว่า “งั้นก็ตามนั้น”

แยกกับเย่หนิงปิงแล้ว เขาก็ไปยังจุดนัดหมายกับหลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบก่อนเวลา ที่นั่นเป็นร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งอยู่มุมค่อนข้างลับตาคน หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบจองห้องส่วนตัวไว้ล่วงหน้า อยู่บนเรือนไม้ไผ่หลังหนึ่ง เรือนไม้ไผ่สร้างริมลำธาร บรรยากาศเงียบสงบมาก

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบยังไม่มา อู๋เป่ยจึงหยิบตราเล็กนั่นออกมาพิจารณา จากประสบการณ์ของเขา ตราเล็กนี้น่าจะเป็นเครื่องมือปราบปรามชนิดหนึ่ง ทว่ายังไม่แน่ใจว่ามันมีสรรพคุณเฉพาะด้านใด

อยู่ ๆ แววตาเขาก็เย็นวาบ รีบเก็บตราเล็กกลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่กี่นาที มีคนเดินขึ้นมาบนเรือนไม้ไผ่ มานั่งลงตรงข้ามเขา

อู๋เป่ยจำชายชราผู้นี้ได้ คนผู้นี้คือผู้เฒ่าแห่งนิกายเทียนเฉินคนนั้นเอง นามว่าหมิงรุ่ย

เมื่อคราวก่อน หมิงรุ่ยเคยเชิญเขาเข้าร่วมนิกายเทียนเฉิน แถมยังบอกว่าจะมาพบเขาอีกทีในเจ็ดวัน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จนป่านนี้ถึงเพิ่งจะโผล่มาอีกครั้ง

อู๋เป่ยยิ้มถามว่า “ท่านผู้อาวุโสหมิง มีธุระอะไรกับข้าหรือ?”

หมิงรุ่ยไม่เกรงใจ หยิบถ้วยบนโต๊ะขึ้นมา รินน้ำใส่ให้ตัวเองก่อน พูดว่า “ก่อนหน้านี้ในนิกายเกิดเรื่อง ข้าต้องกลับไปจัดการ เพิ่งกลับสู่โลกฆราวาสเมื่อวานนี้เอง ทำให้คุณชายต้องรอนานเลย!”

อู๋เป่ยเอ่ยว่า “ท่านผู้อาวุโสหมิง ข้าเข้าร่วมเหลียนซานจงไปแล้ว เกรงว่าคงไม่อาจเข้าร่วมนิกายของท่านได้อีก”

หมิงรุ่ยหัวเราะ “ฮ่า ๆ แค่เหลียนซานจงสำนักเดียว ไม่ต้องไปใส่ใจ! ข้าได้ยินมาว่าคุณชายยังตรัสรู้ระฆังไท่ซั่งอีกด้วย ด้วยพรสวรรค์ระดับนี้ ควรจะมาพัฒนาต่อที่นิกายเทียนเฉินของข้า เหลียนซานจงสำหรับคุณชาย ก็แค่สระน้ำตื้น ๆ จะกักมังกรที่แท้จริงอย่างคุณชายไว้ได้อย่างไร!”

อู๋เป่ยหยิบยันต์หยกทรงดาบออกมา วางเบา ๆ ลงบนโต๊ะ เอ่ยว่า “ที่ข้าปฏิเสธท่านผู้อาวุโสหมิง ยังมีเหตุผลอีกข้อหนึ่ง”

หมิงรุ่ยเห็นยันต์หยกทรงดาบ ก็ชะงักไป พึมพำว่า “วิหารดาบสูงสุด?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ข้าได้ตรัสรู้สิ่งที่อยู่บนกำแพงกระบี่ ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นศิษย์ของวิหารดาบสูงสุดแล้ว”

เมื่อเทียบกับวิหารดาบสูงสุด นิกายเทียนเฉินก็เทียบไม่ติดจริง ๆ หมิงรุ่ยถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจยาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายอย่างยิ่งว่า “นิกายเทียนเฉินไม่ได้ตัวคุณชายไว้ นับเป็นความสูญเสียมหาศาล!”

อู๋เป่ยว่า “อัจฉริยะทั่วหล้ามีอยู่มากมาย นิกายเทียนเฉินต้องหาได้ศิษย์ที่ยอดเยี่ยมกว่าข้าแน่นอน”

หมิงรุ่ยดูหดหู่ใจนัก เขาครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยกับอู๋เป่ยว่า “นิกายเทียนเฉินไม่กล้าแย่งศิษย์กับวิหารดาบสูงสุด แต่ในนิกายเทียนเฉินงดงามล่มเมืองมีอยู่มาก คุณชายจะเลือกสักสองสามนางมาเป็นคู่บำเพ็ญเพียรก็ได้ เช่นนี้ต่างฝ่ายก็ล้วนยินดี!”

อู๋เป่ยแทบพูดไม่ออก ทำหน้าจริงจังว่า “ท่านผู้อาวุโสหมิง ทำแบบนี้ไม่ดีมั้งครับ?”

หมิงรุ่ยล้วงหนังสือภาพเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ หัวเราะว่า “นี่คือสี่ศิษย์หญิงที่งดงามที่สุดของนิกายเทียนเฉินในตอนนี้ เชิญคุณชายพิจารณา”