บทที่ 2617: ปรุงโอสถขายยา

ภายในร้านขายยาผู้คนคึกคัก เพียงชั้นล่างชั้นเดียวก็มีลูกค้าอยู่หลายสิบคน สมุนไพรที่นี่แบ่งเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งเป็นสมุนไพรธรรมดาที่ใส่ไว้ในกล่องยาไม้ อีกประเภทบรรจุเดี่ยว ๆ ไว้ในกล่องหยกหรือขวดหยก พวกหลังนี้ล้ำค่ากว่ามาก ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะซื้อหาได้

อู๋เป่ยมองกวาดไปทีหนึ่ง สมุนไพรล้ำค่าเหล่านั้นไม่รับตั๋วทองคำ รับชำระได้เฉพาะเงินเซียนเท่านั้น

เขาเดินวนดูทั่วร้านขายยา ตามดูสภาพสมุนไพรในร้านไม่นานก็ไล่เรียงในใจได้แล้วว่าปรุงยาอายุวัฒนะอะไรได้บ้าง หลังจากชั่งน้ำหนักอยู่พักหนึ่ง อู๋เป่ยก็ตัดสินใจซื้อสมุนไพรสามชุด สำหรับปรุงยาอายุวัฒนะสามชนิด

ชนิดแรกคือโอสถแปรรูปเทพอสูร ยานี้ต้องใช้ลูกแก้วโลหิตเทพเป็นส่วนผสม สามารถเพิ่มพูนสภาพร่างกายได้อย่างมาก เป็นยาอายุวัฒนะระดับแปด

ชนิดที่สองคือยาเข้าสู่ดินแดนลับ ซึ่งเขาเคยปรุงไปแล้วหนึ่งเตา สมุนไพรสำรองที่เขาเก็บไว้ รวมกับสมุนไพรที่นี่ พอดีครบตามที่ตำรับต้องการ

ชนิดที่สามชื่อโอสถเปิดปัญญา เป็นตำรับที่มีอยู่ในหัวเขาเอง เป็นยาอายุวัฒนะระดับแปดเช่นกัน

เงินเซียนในมือเขามีไม่มาก แถมสมุนไพรก็ราคาแพงลิบ เมื่อคำนวณแล้วคำนวณอีก ถึงซื้อได้แค่สมุนไพรสำหรับโอสถแปรรูปเทพอสูรสามเตา ยาเข้าสู่ดินแดนลับสองเตา และโอสถเปิดปัญญาอีกหนึ่งเตา

หลังจากซื้อสมุนไพรเรียบร้อย อู๋เป่ยก็กลับขึ้นรถ ถามคนขับว่า “แถวนี้มีโรงแรมที่เงียบ ๆ หน่อยไหม?”

คนขับตอบ “มีครับท่าน ไม่ไกลจากนี่มีอาคารชื่อเรือนฟังไผ่อยู่ แต่อยู่ที่นั่น ต่อให้ห้องถูกสุดก็คืนละสิบตั๋วทองคำ”

อู๋เป่ยว่า “ไม่เป็นไร ไปเรือนฟังไผ่ละกัน”

เรือนฟังไผ่สร้างอยู่กลางป่าไผ่กว้างใหญ่ ห้องโถงใหญ่ของโรงแรมตกแต่งให้มีกลิ่นอายโบราณ ดูเผิน ๆ ราวกับเป็นโรงเตี๊ยมสุดหรูในยุคโบราณ

เด็กเสิร์ฟคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับ ยิ้มกล่าวว่า “เชิญคุณท่าน จะพักห้องหรือแวะกินข้าวอย่างเดียวครับ?”

อู๋เป่ยนึกในใจว่าต้องออกเดินทางก่อนฟ้าสาง จึงพูดว่า “จัดของกินให้หน่อย แล้วหาห้องชั้นดีสักห้องให้ผมพักสักสามถึงห้าชั่วโมง”

เด็กเสิร์ฟหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา “คุณท่าน ข้างในมีลานบ้านหลายแบบให้เลือก เชิญเลือกได้เลยครับ”

อู๋เป่ยกวาดตามองคร่าว ๆ เห็นว่ามีลานบ้านแห่งหนึ่งค่อนข้างเงียบสงบ ก็เลยว่า “เอาที่นี่ละกัน”

ลานบ้านที่เขาเลือกมีพื้นที่กว่าหนึ่งหมู่ ค่าเช่าพักหนึ่งคืนสามสิบห้าตั๋วทองคำ ถ้าพักแบบระยะสั้นก็เริ่มต้นที่หนึ่งแสนตั๋วทองคำ แน่นอนว่าบริการก็ดีสมราคา ภายในมีสาวใช้สิบคน คนรับใช้ชายสิบห้าคน แถมยังมีบริการฟรีอีกมาก เช่น อาหารการกิน รถรับส่งส่วนตัว เป็นต้น

อู๋เป่ยไม่คิดจะต่อรองราคาอะไร รีบเข้าพักทันที ส่วนคนขับรถคันก่อน เขายังให้ทิปไปอีกหนึ่งหมื่นเหรียญ

พอเข้าพักในลานบ้านเรียบร้อย อู๋เป่ยก็เริ่มปรุงยา เขาเริ่มจากยาเข้าสู่ดินแดนลับก่อน ยานี้เขาเคยปรุงมาแล้ว ตอนนี้อย่างน้อยก็ปรุงออกมาเป็นยาอายุวัฒนะระดับชั้นเลิศขั้นสูงได้

เขาหยิบเตายาออกมา ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงนิด ๆ ก็ปรุงเตาแรกเสร็จ เตาแรกได้ยาอายุวัฒนะห้าลูก ตานเฉิงเป็นเกรดสูงสุด!

เตาที่สองของยาเข้าสู่ดินแดนลับก็ออกมาไม่ต่างกัน เมื่อรวมกับที่เขาเคยปรุงไว้ก่อนหน้า ตอนนี้ในมือเขามียาเข้าสู่ดินแดนลับเกรดสูงสุดถึงสิบห้าลูก!

จากนั้นเขาก็หันมาปรุงโอสถแปรรูปเทพอสูร นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปรุงยาอายุวัฒนะชนิดนี้ ฝีมือจึงยังติดจะฝืด ๆ อยู่บ้าง ทว่าก็ยังดี เตาแรกได้ออกมาสี่เม็ด แถมอยู่ในระดับกลางถึงสูง

เตาที่สองได้ออกมาสี่เม็ด คุณภาพถึงระดับชั้นเลิศ

ส่วนเตาที่สามกับสี่ ล้วนได้โอสถแปรรูปเทพอสูรเตาละห้าเม็ด คุณภาพตามลำดับคือระดับชั้นเลิศขั้นสูง กับเกรดสูงสุด!

ปรุงยาอายุวัฒนะต่อเนื่องกันห้าเตา อู๋เป่ยก็เริ่มล้า หลังจากเอนกายพักอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ให้คนขับรถพาไปยังร้านโอสถที่อยู่ใกล้ที่สุด

ร้านโอสถที่อยู่ใกล้ที่สุดมีชื่อว่า “หอหมิงตาน” หน้าร้านกว้างใหญ่ พอเดินเข้าไปก็เป็นห้องโถงใหญ่ เวลานั้นมีผู้คนไม่น้อยกำลังนั่งดื่มชา พูดคุยกันสบายอารมณ์

อู๋เป่ยถูกเชิญให้นั่งที่โต๊ะชาโต๊ะหนึ่ง บนโต๊ะนั้นมีผู้บำเพ็ญนั่งอยู่ก่อนแล้วคนหนึ่ง อู๋เป่ยจึงถามว่า “ขอรบกวนถามหน่อย ทำไมร้านโอสถถึงมีคนมานั่งดื่มชาคุยกันเยอะอย่างนี้?”