บทที่ 2627: หุ่นฟางขยับคอเล็กน้อยทันทีที่เห็นอู๋เป่ย ฟางด้านในตึงจนปริโผล่ออกมา ทว่ามันกลับเปล่งเสียงทุ้มของบุรุษที่ไพเราะออกมาว่า “นานมากแล้วที่ไม่มีแขกมา”

อู๋เป่ยรีบประสานมือคำนับหุ่นฟาง “ผมขึ้นมายอดเขาเสินหนงเพื่อมาเก็บสมุนไพร ไม่ทราบว่าควรเรียกท่านว่าอย่างไร”

“ผมชื่อผิงอัน เป็นชื่อที่นายท่านตั้งให้” หุ่นฟางตอบ

“แล้ว…นายท่านของท่านคือใครหรือ” อู๋เป่ยถาม

“นายท่านของผมคือเสินหนงซื่อ”

อู๋เป่ยถึงกับตะลึง “ยินดีที่ได้พบครับ ผมชื่ออู๋เป่ย บุกมารบกวนโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า หวังว่าจะไม่ทำให้ท่านเดือดร้อน”

ผิงอันสะบัดมือขวาเบา ๆ โต๊ะตัวหนึ่งก็ผุดขึ้นตรงหน้ากระท่อม มีเก้าอี้สองตัววางอยู่ข้าง ๆ

“เชิญนั่ง”

อู๋เป่ยนั่งลงตรงข้ามหุ่นฟางผิงอัน มันเอ่ยถามว่า “ตอนนี้ข้างนอกเป็นยุคราชวงศ์ใดแล้ว”

“ที่นี่อยู่ในประเทศต้าฮะ” อู๋เป่ยตอบ

“ต้าฮะหรือ?” ผิงอันถามต่อ “อาณาเขตของต้าฮะกว้างเพียงใด ปกครองแผ่นดินใหญ่ทั้งหมดแล้วหรือยัง”

อู๋เป่ยส่ายหน้า “ต้าฮะเป็นเพียงหนึ่งในบรรดาประเทศมากมาย รอบ ๆ ยังมีรัฐเล็กใหญ่ล้อมอยู่เต็มไปหมด”

“นั่นแสดงว่า จักรพรรดิมนุษย์ยังไม่ถือกำเนิด” ผิงอันว่า

“ใช่ครับ หากมีจักรพรรดิมนุษย์อยู่ในโลก ต้องรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้แน่”

ผิงอันโบกมืออีกครั้ง บนโต๊ะก็มีชาใบไม้ร้อยชนิดกับถ้วยสองใบปรากฏขึ้น มันรินชาให้แก่อู๋เป่ยหนึ่งถ้วย “ลองชิมชาใบไม้ร้อยชนิดที่ผมทำดูสิ”

อู๋เป่ยยกถ้วยขึ้นจิบเบา ๆ รสชาติเยี่ยม เขาพยักหน้า “แม้จะมีสมุนไพรบางชนิดใช้ได้ไม่เข้าที่ แต่รสชาติดีมากเลย”

ผิงอันมองเขา “เจ้าดูออกเรื่องสมุนไพรหรือ”

“ก็พอรู้อยู่บ้างครับ ผมขึ้นเขามาเก็บสมุนไพรเพื่อปรุงยา” อู๋เป่ยตอบ

จู่ ๆ ผิงอันก็เหยียดมือออกไป เตายาหนึ่งใบปรากฏขึ้นหน้ากระท่อม มันหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา “ในนี้มีสูตรยาอายุวัฒนะอยู่หลายขนาน เจ้าลองปรุงให้ผมดูสักหน่อย”

อู๋เป่ยรับสมุดมาไล่ตาดูคร่าว ๆ รู้สึกว่ายาอายุวัฒนะแต่ละขนานล้วนปรุงยากทั้งนั้น แต่เขาก็ยังมั่นใจ จึงถามว่า “มีสมุนไพรครบไหม”

“สมุนไพรทุกอย่างหาได้ในทุ่งยาทั้งนั้น”

“งั้นก็เริ่มจากขนานแรกเลยแล้วกัน” อู๋เป่ยว่า

โอสถขนานแรกชื่อโอสถราชาห้าธาตุ อาศัยพลังสมุนไพรทั้งห้าธาตุเสริมความแข็งแกร่งให้ทั้งจิตวิญญาณและร่างกาย เป็นโอสถระดับสิบชนิดหนึ่งที่ฝึกทั้งกายทั้งใจไปพร้อมกัน การปรุงไม่ง่ายเลย

เขาไปที่ทุ่งยาก่อน ไม่นานก็เก็บสมุนไพรได้ครบยี่สิบแปดชนิด แล้วจึงกลับมาที่เตายา เริ่มเปิดเตาปรุงยา

เตายาใบนี้คุณภาพสูงล้ำ ย่อมดีกว่าเตายาที่เขาเคยใช้มาก่อนนัก คาดว่าคงเป็นของที่เสินหนงซื่อเคยใช้ในอดีต

แม้จะเป็นครั้งแรกที่เขาปรุงโอสถขนานนี้ แต่ในหัวกลับมีลำดับขั้นตอนชัดเจนอยู่แล้ว กระบวนการจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น ผ่านไปได้ไม่นาน เตายาก็เปิดออก เม็ดยาอายุวัฒนะสี่เม็ดลอยพุ่งออกมา เป็นโอสถระดับสิบ จัดว่าเป็นโอสถชั้นเลิศ

ผิงอันหยิบเม็ดยาอายุวัฒนะขึ้นมาหนึ่งเม็ด พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “เจ้ามีพรสวรรค์มากนะ สมัยก่อนตอนนายท่านปรุงโอสถขนานนี้ เตาแรกยังทำได้แค่ระดับกลางค่อนบน แต่เจ้ากลับได้ถึงชั้นเลิศ”

“ไม่กล้ารับหรอกครับ อาจเพราะผมมีประสบการณ์ปรุงยามากหน่อยเท่านั้น” อู๋เป่ยตอบอย่างถ่อมตัว

ผิงอันนั่งลงอีกครั้งแล้วพูดว่า “หลังจากนายท่านจากไป ก็เหลือแค่ที่ดินผืนนี้ไว้เท่านั้น แต่ก่อนผมเคยเป็นคนหนึ่งในเผ่าที่ก่ออาชญกรรมร้ายแรง ถูกคนในเผ่าประหาร แล้วก็จะให้จิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของผมต้องทนทุกข์ชั่วนิรันดร์ เป็นเพราะนายท่านสงสาร จึงใช้หุ่นฟางเก็บรวบรวมวิญญาณและจิตของผมไว้ ให้ได้อยู่เคียงข้างเขา”

“ผมอยู่ที่นี่คนเดียวมานานเกินไปนานแล้ว มองทะลุหงเฉินไปตั้งนาน เรื่องทางโลกทั้งหลายก็ปล่อยวางหมด เจ้าสามารถมาถึงที่นี่ได้ ย่อมเป็นการจัดวางของสวรรค์ ผมจึงวางใจจากไปได้เสียที”

อู๋เป่ยสะดุ้งเล็กน้อย “ท่านจะจากไปหรือ”

ผิงอันว่า “ที่ผมยังติดอยู่ที่นี่ ก็เพราะไม่อยากเห็นสมุนไพรที่นายท่านบ่มเพาะไว้ต้องไร้คนดูแล เจ้าคือปรมาจารย์ด้านปรุงยา เข้าใจสมุนไพร เรื่องทั้งหมดที่นี่ผมจะมอบให้เจ้าเป็นผู้ดูแลต่อ”