บทที่ 263 ขายภาพฝึกช่วงลมปราณ

ประตูรถเปิดออก และอู๋เป่ยก้าวออกไป

เมื่อเห็นเขา คนขับรถเมื่อวันก่อนก็ร้องอุทานทันที “ลูกพี่ นี่คนที่สู้กับพี่หลัง!”

โจวหงกวงกระโดดลงจากรถ ประเมินอู๋เป่ยอย่างเย็นชา เมื่อเห็นว่าเขากำลังขับรถตำรวจ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณเป็นตำรวจหรือเปล่า?”

อู๋เป่ยยิ้มกว้างและแยกเขี้ยวฟัน “ไม่ต้องกลัว ผมไม่ใช่ตำรวจ เชิญตามสบาย”

ใบหน้าของโจวหงกวงเย็นชา “ไม่ใช่ตำรวจ? ใครให้แกกล้าแตะต้องคนของโจวหงกวง?”

“ปัง!”

ก่อนที่โจวหงกวงจะพูดคำขู่จบ สายตาของเขาก็พร่ามัว เขาลอยไปหลายเมตร ร่อนลงบนพื้นโดยมีเลือดไหลออกจากปากและจมูก ไม่สามารถพูดอะไรได้

ลูกน้องของโจวหงกวงตกตะลึง และหนึ่งในนั้นตอบสนองอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือไปที่เอวของเขาซึ่งซ่อนปืนไว้

“หวด!”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่มือของเขาเอื้อมถึงเอว อู๋เป่ยก็ชี้นิ้วของเขาไปกลางอากาศ แทงผ่านข้อมือของชายคนนั้นด้วยลมกระโชก ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กำข้อมือของเขา ก่อนที่อู๋เป่ยจะเตะออกไป

คนอื่นตกใจมาก ทำร้ายคนกลางอากาศ? นี่เป็นศิลปะการต่อสู้ประเภทใด?

อู๋เป่ยคว้าผมของคนขับเมื่อวันก่อนและนำเขามาต่อหน้าโจวหงกวงเขาถามว่า “เมื่อวานคุณหยิ่งผยองเพราะเขาหรือเปล่า?”

คนขับรถสั่นสะท้านไปทั้งตัวและพูดตะกุกตะกัก “ใช่...…”

อู๋เป่วพยักหน้าและหยิบขวดออกมา เขาทาเนื้อหาเล็กน้อยลงบนจมูกของโจวหงกวง จากนั้นท่องคาถาและออกคำสั่งว่า “โอนทรัพย์สินทั้งหมดของคุณเข้าบัญชีนี้ เมื่อโอนเงินแล้ว คุณจะมอบตัวต่อเจ้าหน้าที่ของจังหวัด คุณและพรรคพวกสารภาพในความผิดทั้งหมด คุณต้องเปิดเผยใครก็ตามที่ปกป้องคุณ”

โจวหงกวงแม้จะได้รับบาดเจ็บ ก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟังและพูดว่า “รับทราบ”

อู๋เป่ยพอใจ เขาสั่งให้โจวหงกวงส่งรถตำรวจกลับและเข้าไปใน รถของเขา รถคันนี้มีมูลค่ามากกว่าสามล้านหยวนพร้อมกับเครื่องยนต์ซูเปอร์ชาร์จขนาดห้าลิตร แม้จะมีน้ำหนักเกือบสองตันครึ่ง แต่ก็สามารถเร่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ภายในเวลาเพียงห้าวินาที ซึ่งแสดงถึงพละกำลังที่แข็งแกร่ง

เมื่อกดคันเร่ง รถก็พุ่งไปข้างหน้า

ก่อนตกค่ำ ในที่สุดอู๋เป่ยก็กลับมาที่อวิ๋นจิง เขาขับรถไปที่อวิ๋นติงวิวล่า

ทันทีที่รถหยุด พ่อบ้านของตระกูลถังก็เดินเข้ามาและพูดว่า “คุณอู๋ คุณลั่วมาเยี่ยม คุณหนูบอกว่าทันทีที่คุณมาถึง เธอต้องการให้คุณเข้าไปพบ”

คุณลั่วหมายถึงลั่วเฉินหยวนบุคคลที่ต้องการซื้อภาพฝึกช่วงลมปราณ เขาเป็นสมาชิกของตระกูลลั่วเค่อเฟยเลย และตอนนี้เขาปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิด

“ตกลง” อู๋เป่ยพยักหน้า

ในโถงต้อนรับของตระกูลถัง ลั่วเฉินหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยมีบอดี้การ์ดสองคนขนาบข้างและผู้ติดตามอีกสี่คนยืนอยู่ใกล้ๆ ขณะนี้เขากำลังสนทนากับถังหมิงฮุยและถังจื่อยี่

“คุณหนูถัง ห้าพันล้านเป็นจำนวนเงินที่ค่อนข้างมากแล้ว ฉันไม่คิดว่าจะมีใครอื่นนอกจากฉันที่สามารถเสนอราคาเช่นนี้ได้” เขากล่าว

ตอนนี้ถังจื่อยี่รู้สึกลังเล ไม่แน่ใจว่าควรตัดสินใจอย่างไร ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ อู๋เป่ยก็มาถึง และเธออดไม่ได้ที่จะยิ้ม “อู๋เป่ย ในที่สุดคุณก็กลับมา”

อู๋เป่ยพยักหน้าและโยนเสื้อคลุมของเขาให้พ่อบ้าน เขายิ้มให้ลั่วเฉินหยวนและพูดว่า “คุณลั่ว ผมเกรงว่าครั้งนี้ผมจะทำให้คุณผิดหวัง ซาเซิงได้ซื้อภาพวาดนี้ไปแล้ว”

ใบหน้าของลั่วเฉินหยวนเข้มขรึมทันทีที่เขาเห็นอู๋เป่ยอีกครั้ง เขาพูดว่า “คุณอู๋ นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับตระกูลถัง คุณไม่ควรเข้าไปยุ่ง”

อู๋เป่นดูจริงจังและพูดว่า “ไม่ ผมเป็นผู้ถือหุ้นของถังกรุ๊ปและมีความร่วมมืออย่างลึกซึ้งกับตระกูลถัง ดังนั้นกิจการของตระกูล ถังจึงเป็นเรื่องของผมด้วย”

ลั่วเฉินหยวนสาปแช่งโชคของเขาในใจ หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “คุณอู๋ คุณไม่จำเป็นต้องทุบตีพุ่มไม้ แค่บอกฉันว่าคุณจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการขายภาพวาดนั้น?”

อู๋เป่ยแตะจมูกและหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าของเขา เช็คนี้จังซีหลิงมอบให้เขาโดยและมีมูลค่าห้าพันล้านหยวน สามารถขึ้นเงินได้ในธนาคารรายใหญ่ทั่วโลก

เขากล่าวว่า “ซาเซิงเหอซังมอบเช็คนี้ให้ผมเป็นค่ามัดจำ เรามีข้อตกลงทางวาจาว่าถ้าผมไม่สามารถขายภาพวาดให้คุณได้ ผมจะต้องจ่ายเป็นค่าปรับสิบเท่า”

ลั่วเฉินหยวนขมวดคิ้ว “ซาเซิงเหอซัง? เขายังไม่ตายเหรอ?”