บทที่ 2635: สามตำราดาบ

ชูเทียนกำหมัดแน่น ตลอดเกือบสิบปีที่ผ่านมาเขาเตรียมตัวอย่างสุดความสามารถ ก็เพื่อหวังจะถูกหอคอยดาบเลือก ให้กลายเป็นศิษย์หอคอยดาบคนแรกนับตั้งแต่ไท่หวงเจี้ยวก่อตั้งมา ทว่า ตอนนี้ คนมาใหม่ตรงหน้ากลับชิงได้เป็นศิษย์หอคอยดาบไปก่อนเขา เรื่องแบบนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ยอมรับไม่ได้!

“อู๋เป่ย ข้าต้องเหมาะสมกว่ามากที่จะได้เป็นศิษย์หอคอยดาบ!”

อู๋เป่ยกล่าวอย่างเฉยเมย “โอ้? งั้นก็ว่ามา ว่ามีเหตุผลอะไร ถ้าเจ้ามีของจริงล่ะก็ ข้าพาเจ้าไปพบซือจวิน(อาจารย์ )ของข้าเอง”

ชูเทียนประสานมือทั้งสอง ดวงตาพลันฉายประกายสีม่วงประหลาด ทันใดนั้นด้านหลังเขาก็ปรากฏภาพลวงตาบัลลังก์แห่งราชันขนาดมหึมา บัลลังก์นั้นตั้งอยู่ในส่วนลึกของจักรวาล รอบด้านมีสิ่งมีชีวิตผู้ทรงพลังนับไม่ถ้วนกำลังก้มกราบบูชา

ทันทีที่ภาพลวงตาบัลลังก์ปรากฏ อู๋เป่ยก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ มันชัดเจนว่าเป็นบัลลังก์แห่งราชันของจริง!

“เห็นหรือยัง?” เสื้อผ้าและเส้นผมของชูเทียนพลิ้วไหวทั้งที่ไร้ลม ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ข้าคือคนที่ถูกบัลลังก์เลือก! รอเพียงให้พลังยุทธ์ของข้าถึงระดับ ก็จะได้เป็นราชันแล้ว!”

ทุกคนต่างตะลึงงัน จ้องมองบัลลังก์นั้นอย่างเหม่อลอย

“เขาถูกบัลลังก์เลือกจริง ๆ! ถ้าอย่างนั้น เขาก็มีสิทธิ์เข้าหอคอยดาบอย่างแท้จริง!”

“ใช่แล้ว สุดท้ายอู๋เป่ยก็ไม่ได้ถูกบัลลังก์เลือก บัลลังก์ไม่มีวันโกหก!”

เวลานั้น เหนือชั้นเมฆมีเงาร่างอยู่เลือนราง หลายคนล้วนเป็นผู้อาวุโสฝ่ายชูเทียน เห็นได้ชัดว่าการกระทำในวันนี้ของเขาได้รับการสนับสนุนจากคนเหล่านี้

“มีบัลลังก์หนุนหลัง ใครก็เทียบเทียนของข้าไม่ได้!” ชายชราผู้หนึ่งพึมพำ

“ถูกต้อง! แม้แต่บรรพอาจารย์ยังเคยแพ้ราชันไปเพียงนิดเดียว เทียนของข้าย่อมก้าวล้ำคนรุ่นก่อน ในยุคนี้ย่อมไร้ผู้ต้าน!”

อู๋เป่ยมองภาพลวงตาบัลลังก์นั้น ก็รู้สึกหัวใจเต้นสะท้านขึ้นมาครั้งหนึ่ง พร้อมกันนั้น ภาพลวงตาบัลลังก์ก็ค่อย ๆ จางหายไป แต่แผ่นหลังของอู๋เป่ยกลับร้อนผ่าวขึ้นมาแทน

ท่ามกลางสายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงของทุกคน ภาพลวงตาบัลลังก์ก็สลายหายไป กลับกลายเป็นว่าบนแผ่นหลังของอู๋เป่ย ปรากฏตราบัลลังก์อย่างชัดเจน!

“เกิดอะไรขึ้น!” ชูเทียนรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายบัลลังก์หายไป ก็ร้องถามลั่น

ภายในหอคอยดาบมีเสียงหัวเราะดังลั่นออกมา เป็นเสียงของเสิ่นเสวียนจง “ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้าของบัลลังก์เมื่อครู่คงสิ้นชีพไปแล้ว เจ้าบังเอิญพบมันเข้า บัลลังก์ไร้เจ้าของจึงล็อกเจ้าชั่วคราว แต่ชัดเจนว่าเจ้าไม่ได้รับการยอมรับจากบัลลังก์ ดังนั้นพอมันพบคนที่เหมาะสมกว่า ก็จะสลัดเจ้าแล้วไปหาเขาแทน”

ชูเทียนทั้งตกใจทั้งโกรธ รีบหันขวับไปมองอู๋เป่ย ในหมู่คนที่อยู่ตรงนี้ ก็มีแค่อู๋เป่ยเท่านั้นที่อาจเหมาะสมกับบัลลังก์ยิ่งกว่าเขา!

“ไม่! เป็นไปไม่ได้!” เขาตะโกนลั่น จู่ ๆ ก็ไขว้มือทั้งสองกัน ด้านหลังก็ผุดร่างยักษ์หกกรขึ้นมา แต่ละแขนถืออาวุธไว้แน่น แล้วพุ่งฟาดใส่อู๋เป่ยอย่างดุดัน

ตอนนี้ชูเทียนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับอาณาจักรแห่งความรอบรู้แล้ว ยักษ์ตนนั้นคือเทพหยางที่เป็นรูปธรรมของเขาเอง พลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัว

“กล้าดียังไง!” เสียง quát เย็นชาแผดออกมาจากในหอคอยดาบ

อู๋เป่ยตะโกนตอบ “ซือจวิน(อาจารย์ )วางใจได้ แค่ชูเทียนกระจอกคนเดียว ศิษย์ยังไม่เคยใส่ใจเลย!”

พูดจบ เขาก็ชักดาบเจ็ดดาวหลงหยวนออกมา กระตุ้นสุดยอดกระบวนท่าหนึ่งที่บันทึกไว้ในห้าบทไท่หวง—ฟันทางช้างเผือก!

ท่านี้เพียงออกมือ ก็สามารถฟันตัดทางช้างเผือกได้ พลังน่าหวาดหวั่นอย่างหาที่สุดมิได้

ในส่วนลึกของสุญญากาศ ปรากฏดาบยาวเล่มหนึ่งขนาดมหึมา แสงดาวพร่างพราวไปทั่ว มันผ่าทะลุห้วงมิติออกมา โผล่ขึ้นตรงหน้าร่างเทพหยางหกกรอย่างกะทันหัน

“ไว้ชีวิตเขา!”

เสียงร้องหลายเสียงดังออกมาจากชั้นเมฆ

ทันใดนั้น ปลายคมดาบยักษ์พลันหมุน เปลี่ยนจากคมดาบเป็นสันดาบ ฟาดกระแทกเทพหยางของชูเทียนเข้าเต็มแรง

เสียงระเบิดดังสนั่น ชูเทียนถูกซัดปลิวไปไกลกว่าร้อยเมตร เทพหยางได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน นี่ยังเป็นเพราะอู๋เป่ยไม่ใช้คมดาบ หากใช้ล่ะก็ เทพหยางของชูเทียนคงถูกผ่าขาดเป็นสองท่อน ร่างดับวิญญาณสลายไปแล้ว!

เขาไม่ได้กลัวว่าฆ่าคนผู้นี้แล้วจะมีปัญหาอะไร เพียงแต่คิดว่าไท่หวงเจี้ยวก็มีศิษย์แกนหลักอยู่ไม่กี่คน ฆ่าทิ้งไปก็เสียดาย จึงยั้งมือไว้ให้รอดตายหนึ่งครั้ง

“ขอบคุณมาก!”

คนไม่กี่คนบนชั้นเมฆต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก ทยอยเผยกายออกมาแล้วรีบเข้าไปพยุงชูเทียนที่กระแทกลงไปนอนกองอยู่กับพื้น

อู๋เป่ยไม่พูดอะไรอีก พาเหล่าจื่อซีเข้าไปในหอคอยดาบ