บทที่ 2639: เดชานุภาพขีดสุดแห่งสวรรค์

ซือหลานมองอู๋เป่ยอย่างตกใจ เหมือนถูกเขาทำให้ขวัญกระเจิง

หยางกั๋วหาวรีบลุกขึ้นยืน “หัวหน้า เป็นอะไรไป?”

อู๋เป่ยมองซือหลานนิ่ง ๆ แล้วหัวเราะเย็น “ตกลงเธอเป็นใครกันแน่?”

ซือหลานทำหน้ามึนงง “ฉันชื่อซือหลาน”

อู๋เป่ยว่า “ผมหมายถึงชาติที่แล้วของเธอ”

ซือหลานส่ายหน้า “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร”

“ยังไม่ตื่นสินะ?” อู๋เป่ยพลันทิ้งเงาร่างพุ่งไปโผล่ด้านหลังซือหลาน มือข้างหนึ่งวางลงบนกระหม่อมของเธอ

เพียงสัมผัสตัวซือหลาน เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างของเธอเหมือนหลุมดำ กำลังดูดกลืนพลังในร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง!

เขากระโดดถอยออกมาอีกครั้ง มองซือหลานด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ผู้หญิงคนนี้มีพลังถูกผนึกอยู่ในร่างที่น่ากลัวเกินไปแล้ว กันแน่เธอมีภูมิหลังแบบไหน?

ซือหลานรู้สึกเวียนหัววูบหนึ่ง เธอค่อย ๆ เดินไปนั่งที่มุมข้าง ๆ แล้วก้มหน้าลง

อู๋เป่ยลากเก้าอี้มานั่งตรงข้าม จ้องเธอแล้วถาม “รู้สึกไม่สบายเหรอ? ปกติแหละ พลังในร่างเธอควบคุมไม่ได้ พอมันระเบิดขึ้นมากะทันหัน เธอก็จะเวียนหัวแบบนี้”

ใบหน้าซือหลานซีดขาว ถามเสียงสั่น “คุณทำอะไรฉัน?”

อู๋เป่ยถอนหายใจเบา ๆ “ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ มีแต่เธอต่างหากที่เกือบจะดูดเอาพลังทั้งหมดในตัวผมไป”

ซือหลานเต็มไปด้วยความงุนงง “พลังอะไรของคุณ?”

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปบอกหยางกั๋วหาว “พวกนายออกไปก่อนเถอะ ผมมีเรื่องจะคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว”

หยางกั๋วหาวพยักหน้า แล้วเรียกคนอื่นออกจากห้องไปด้วย

ซือหลานเริ่มหวาด ๆ “คุณจะทำอะไรฉันกันแน่?”

อู๋เป่ยจ้องเธอ “ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าเธอเป็นใครกันแน่ ผมมีคาถาลี้ลับอย่างหนึ่ง ใช้ปลุกความทรงจำชาติที่แล้วของเธอขึ้นมา เธออยากรู้ไหมล่ะ?”

ซือหลานถามอย่างใคร่รู้ “คนเรามีชาติที่แล้วจริง ๆ เหรอ?”

อู๋เป่ยว่า “ไม่ใช่แค่มีชาติที่แล้วหรอก ชาติที่แล้วของเธอยังเก่งมากด้วย”

ซือหลานยังไม่กล้าเชื่อนัก “คุณรู้ได้ยังไง?”

อู๋เป่ยพูดว่า “ผมได้ยินหยางกั๋วหาวบอกว่า เธอมาจากชนบท ไม่มีทั้งเส้นสายไม่มีทั้งทรัพยากร แบบนี้คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรถึงสอบเข้ามาอยู่ในสถาบันการทหารได้?”

ซือหลานกระพริบตา “ผลการสอบเข้าของฉันดีมากนี่”

อู๋เป่ยตอบทันที “นั่นแหละคือประเด็น ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้ เธอเคยคิดบ้างไหม?”

ซือหลานเป็นคนหัวแหลมเอามาก ๆ เธอถามกลับ “เพราะฉันเคยมีชาติที่แล้วใช่ไหม?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ใช่ ถึงเธอยังไม่ตื่นความทรงจำชาติที่แล้ว แต่พรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดมันปิดบังไม่มิด ผมเตือนไว้ก่อน ตอนนี้มีคนเล็งเธออยู่แล้ว ถ้าไม่รีบตื่นขึ้นมาเอง มีโอกาสสูงมากที่เธอจะถูกคนอื่นเอาไปใช้ประโยชน์”

ในจังหวะนั้นเอง อู๋เป่ยรู้สึกได้ว่ามีพลังจิตสายหนึ่งตกลงมาครอบคลุมเขากับซือหลาน เขาสะดุ้งในใจ ก่อนจะฉีกกายพุ่งไปยืนข้างซือหลาน ทันใดนั้นเอง เงาดำเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าทั้งคู่ แล้วทั้งสองก็จมหายลงไปใต้ดินในพริบตา

ไม่ถึงครึ่งนาที ประตูก็ถูกถีบเปิดออก ฉาอิงเฉวียนกับสุเหวินเซียงกรูกันเข้ามา ฉาอิงเฉวียนกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนตวาดด้วยความเดือดดาล “ว่าแล้ว เขาต้องมาทำลายแผนใหญ่ของเรา!”

สีหน้าสุเหวินเซียงไม่สู้ดี “ฉาผู้อาวุโส ทำยังไงดีคะ?”

ฉาอิงเฉวียนฮึดฮัด “ฉันแอบติดยันต์ติดตามเอาไว้บนตัวซือหลานแล้ว พวกเขาหนีไม่รอด ตามไป!”

ทางด้านหนึ่ง อู๋เป่ยกับซือหลานปรากฏตัวบนภูเขาลูกหนึ่งในเขตตะวันตกของปักกิ่ง

ซือหลานเห็นว่าตัวเองเพิ่งจะอยู่กลางมหานครแท้ ๆ แต่กลับโผล่มาท่ามกลางภูเขารกร้างและป่าเขา ก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ

ยังไม่ทันได้ถามอะไร อู๋เป่ยก็จ้องเธอแล้วเริ่มร่ายคาถาศักดิ์สิทธิ์ออกมา พอเสียงคาถาลี้ลับดังขึ้นในอากาศ ซือหลานก็รู้สึกมึนงงในหัว

ครึ่งนาทีให้หลัง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ศีรษะห้อยต่ำ ไม่ไหวติง

พอร่ายคาถาลี้ลับจบ อู๋เป่ยรีบถอยไปยืนห่าง ๆ จ้องเธอไม่กะพริบ ผ่านไปครู่หนึ่ง ซือหลานค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาใสกระจ่าง ความตระหนกก่อนหน้านี้หายไปจนสิ้น